କିଂବଲାର୍ଥପରୋ ଭୂତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵରୂପୋ ହତସ୍ତ୍ଵଯା ୧୭.
କାହିଁକି ତୁମେ ତୁଚ୍ଛ ଲାଭ ପାଇଁ ମନ ଲଗାଇ, ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ?
ଯେ ଦୀର୍ଘଦର୍ଶିନୋ ମଂଦା ମୂଢା ଧର୍ମବହିଷ୍କୃତାଃ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଦ୍ଧି ଦେଵେଂଦ୍ର ମନସା ସଂପ୍ରଧାର୍ଯତାମ୍॥ ୧୭.
ଯେମାନେ ଅଗ୍ରହୀ, ମୂଢ଼, ଭ୍ରମିତ ଓ ଧର୍ମରୁ ବାହାରିଛନ୍ତି—ଏହି ସବୁ କଥା ଜାଣ, ଦେବମାନ୍ୟ, ଏବଂ ମନରେ ଭାବିବା।
ତସ୍ମାଦ୍ଧର୍ମ୍ମପରୋ ଭୂତ୍ଵା ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଗତକଲ୍ମଷଃ ୧୭.
ସେହିପାଇଁ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କର।
ମା ପ୍ରଯାହି ସ୍ଥିରୋ ଭୂତ୍ଵା ଦେଵୈଶ୍ଚ ପରିଵାରିତଃ ଐରାଵତଂ ସମାରୁହ୍ଯ ଯଯୌ ଵୃତ୍ରଜିଘାଂସଯା॥ ୧୭.
ଚାଲିଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି; ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦେବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୁହ। ଏଇରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଯାଇଲେ।
ଇଂଦ୍ରମାଯାଂତମାଲୋକ୍ଯ ଵୃତ୍ରୋ ବଲଵତାଂ ଵରଃ ୧୭.
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଆଦୌ ମାଂ ପ୍ରହରସ୍ଵେତି ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵାଂ ଘାତଯାମ୍ଯହମ୍॥ ୧୭.
ସେ କହିଲେ, 'ପ୍ରଥମେ ମୋତେ ଆଘାତ କର; ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି।'
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତୋ ଦେଵେଂଦ୍ରୋ ଜଘାନ ଗଦଯା ଭୃଶମ୍ ୧୭.
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଦେବେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଗଦାରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆଘାତ କଲେ।
ତାମାପତଂତିଂ ଜଗ୍ରାହ କରେଣୈକେନ ଲୀଲଯା ୧୭.
ସେ ଗଦା ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଏକ ହାତରେ ସହଜରେ ଧରିନେଲେ।
ସା ଗଦା ପାତଯାମାସ ସଵଜ୍ରଂ ଚ ପୁରଂଦରମ୍ ୧୭.
ସେ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ସହିତ ଭୂଇଁ ପକାଇଦେଲେ।
ନଯଧ୍ଵଂ ସ୍ଵାମିନଂ ଦେଵାଃ ସ୍ଵପୁରୀମମରାଵତୀମ୍॥ ୧୭.
ଦେବମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ଠାକୁରଙ୍କୁ ନିଜ ନଗର ଅମରାବତୀକୁ ନେଇଯାଅ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚଃ ସତ୍ଯଂ ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ନଃ ୧୭.
ମହାବଳୀ ବୃତ୍ରଙ୍କର ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି,
ଅପୋଵାହ୍ଯ ଗଜସ୍ଥଂ ହି ପରିଵାର୍ଯ ଭଯାତୁରାଃ ୧୭.
ଭୟରେ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ହାତୀରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଘେରି ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ଗତେଷୁ ଦେଵେଷୁ ନନର୍ତ ଚ ମହାସୁରଃ ୧୭.
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେ ମହାଅସୁର ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଚଚାଲ ଚ ମହୀ ସର୍ଵା ସଶୈଲଵନକାନନା ୧୭.
ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ କମ୍ପିଉଠିଲା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରଯାତଂ ଦେଵେଂଦ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ ଅସ୍ପୃଶଲ୍ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋଽଭୂତ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଚ୍ଚ ପୁରଂଦରଃ॥ ୧୭.
ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଚାଲିଯିବା ଖବର ଶୁଣି, ଲୋକପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲେ, ଏବଂ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଫେରିଗଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପିତାମହଂ ଚାଗ୍ରେ ଵ୍ରୀଡାଯୁକ୍ତୋଽଭଵତ୍ତଦା ୧୭.
ପିତାମହଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି, ସେ ସେତେବେଳେ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଗଲେ।
ଵୃତ୍ରୋ ହି ତପସା ଯୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତଃ ଅଜେଯସ୍ତପସୋଗ୍ରେଣ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ତପସା ଜଯ॥ ୧୭.
ବୃତ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ଥିବାରୁ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ; ଏହିଯୋଗୁଁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଜିତ।
ଵୃତ୍ରାସୁରୋ ଦୈତ୍ଯପତିଶ୍ଚ ଶକ୍ର ତେ ସମାଧିନା ପରମେଣୈଵ ଜଯ୍ଯଃ ୧୭.
ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ବୃତ୍ରାସୁର କେବଳ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଜିତିପାରିବ।
ସ୍ତୁତ୍ଯା ତଦାତଂ ସ୍ତଵମାନୋ ମହାତ୍ମା ପୁରଂଦରୋ ଗୁରୁଣା ନୋଦିତୋ ହି॥ ୧୭.
ତାପରେ ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ମହାତ୍ମା ପୁରନ୍ଦର ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମୋ ଭର୍ଗାଯ ଦେଵାଯ ଦେଵାନାମତିଦୁର୍ଗମ ୧୭.
ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ଭର୍ଗ ଦେବଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଏଵଂ ସ୍ତିତିପରୋ ଭୂତ୍ଵା ଶଚୀପତିରୁଦାରଧୀଃ ୧୭.
ଏଭଳି ସ୍ତୁତିରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ, ଶଚୀଙ୍କ ପତି ତତ୍ତ୍ୱବୁଧି ହେଲେ।
ପ୍ରପଂଚାଭିରତା ମୂଢାଃ ଶିଵଭକ୍ତିପରା ହ୍ଯପି ୧୭.
ଯେଉଁମାନେ ମୂଢ଼, ସେମାନେ ଶିବଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସାଧାରଣ କାମକାଜରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହନ୍ତି।
ନିର୍ମଲା ନିରହଂକାରା ଯେ ଜନାଃ ପର୍ଯୁପାସତେ ୧୭.
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର ଓ ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।
ତେଷାଂ ପରେଷାଂ ଵରଦ ଇହାମୁତ୍ର ଚ ଶଂକରଃ ୧୭.
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଶଙ୍କର ଦୟା କରନ୍ତି।
ରାଗିଣାଂ ହି ସଦା ଶଂଭୁର୍ଦୁର୍ଲଭୋ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ୧୭.
ଯେଉଁମାନେ ରାଗରେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନେ ସଦା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ ପାନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ରାଜା ସୁରାଣାଂ ହି ମହାନୁରାଗୀ ସ୍ଵକର୍ମସଂସିଦ୍ଧିମହାପ୍ରଵୀଣଃ ୧୭.
ଦେବମାନଙ୍କର ରାଜା ସତ୍ୟରେ ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣରେ ବିଶେଷ ପାରଙ୍ଗତ।
ସ୍ତଵମାନଂ ତଦା ଚେଂଦ୍ରମବ୍ରଵୀତ୍କାର୍ଯଗୌରଵାତ୍ ୧୭.
ତାହାପରେ, କାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରତି ଆଦର ଦେଖାଇ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଉଥିବାବେଳେ କହିଲେ।
ଇଂଦ୍ର ଗଚ୍ଛ ସୁରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵୃତ୍ରଂ ଵୈ ଦାନଵଂ ପ୍ରତି ୧୭.
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶି, ଦାନବ ଭୃତ୍ରାଙ୍କ ପ୍ରତି ଯାଉ।
କେନୋପାଯେନ ସାଧ୍ଯୋଽଯଂ ଵୃତ୍ରୋ ଦୈତ୍ଯଵରୋ ମହାନ୍ ୧୭.
ଏହି ବଡ଼ ଦୈତ୍ୟ ଭୃତ୍ରାକୁ କେମିତି ଜୟ କରାଯିବ?
ରଣେ ନ ଶକ୍ଯତେ ହଂତୁମପି ଦେଵଵରୈରପି ୧୭.
ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହାକୁ ମାରିବା ଯଥେଷ୍ଟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।