ଲିଂଗରୂପାଯ ଲିଂଗାଯ ଲିଂଗାନାଂ ପତଯେ ନମଃ ୧୭.
ଯିଏ ଲିଙ୍ଗ ଆକାର, ଯିଏ ଲିଙ୍ଗ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲିଙ୍ଗର ମାଲିକ, ସେ ଭଗବାନ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମୋନମଃ କାରଣକାରଣାଯ ତେ ମୃତ୍ଯୁଂଜଯାଯାତ୍ମଭଵସ୍ଵରୂପିଣେ ୧୭.
ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଥିବା, ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭାବର ଭଗବାନ୍, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ନାମ୍ନାଂ ଶତଂ ମହେଶସ୍ଯ ଉଚ୍ଚାର୍ଯଂ ଵ୍ରତିନା ତଦା କାର୍ଯଂ ପ୍ରଦୋଷସମଯେ ତୁଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥଂ ସଂକରସ୍ଯ ଚ॥ ୧୭.
ଏହି ସମୟରେ, ଭକ୍ତମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ଶତନାମ ଦୁନିଆଯିବେ, ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ।
ଏଵଂ ଵ୍ରତଂ ସମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ତଵ ଶକ୍ର ମହାମତେ ୧୭.
ହେ ଶକ୍ର, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ବ୍ରତ ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ହୋଇଛି।
ଶଂଭୋଃ ପ୍ରସାଦାତ୍ସର୍ଵଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି ଜଯାଦିକମ୍॥ ୧୭.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର କୃପାରେ, ତୁମ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା, ବିଜୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାମନା ସଫଳ ହେବ।
ଵୃତ୍ରୋ ହ୍ଯଯଂ ମହାତେଜା ଦୈତେଯସ୍ତପସା ପୁରା ୧୭.
ଏହି ବୃତ୍ର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ, ପୂର୍ବେ ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ଦାଇତ୍ୟ ଥିଲେ।
ନାମ୍ନା ଚିତ୍ରରଥୋ ରାଜା ଵନଂ ଚିତ୍ରରଥସ୍ଯ ତତ୍ ୧୭.
ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଚିତ୍ରରଥ, ଏବଂ ସେଇ ଅରଣ୍ୟ ଚିତ୍ରରଥଙ୍କର ଥିଲା।
ଯସ୍ମିନ୍ଵନେ ମହାଭାଗ ନ ସଂତି ଚ ଷଡୂର୍ମଯଃ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ଶିଵେନୈଵ ଦତ୍ତଂ ଯାନଂ ମହାଦ୍ଭୁତମ୍॥ ୧୭.
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସେଇ ଅରଣ୍ୟରେ ଛଅ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ନାହିଁ; ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଶିବ ନିଜେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଯାନ ଦେଇଥିଲେ।
କାମଗଂ କିଂକିଣୀଯୁକ୍ତଂ ସିଦ୍ଧଚାରଣସେଵିତମ୍ ୧୭.
ଏହି ଯାନ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଚାଲୁଥିଲା, ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ଏହାକୁ ସେବନ କରୁଥିଲେ।
ତତସ୍ତେନୈଵ ଯାନେନ ପୃଥିଵୀଂ ପର୍ଯଟନ୍ପୁରା ୧୭.
ତାପରେ, ସେଇ ଯାନରେ ବସି ସେ ଏକଥର ପୃଥିବୀ ଚାରିପାଖ ଘୁରିଥିଲେ।
ଏକଦା ପର୍ଯଟନ୍ରାଜା ନାମ୍ନା ଚିତ୍ରରଥୋ ମହାନ୍ ୧୭.
ଏକଦିନ, ମହାନ ରାଜା ଚିତ୍ରରଥ ନାମକ ଭୂମି ଚାରିପାଖ ଘୁରୁଥିଲେ।
ସଭାତଲଂ ମହେଶସ୍ଯ ଗଣୈଶ୍ଚୈଵ ଵିରାଜିତମ୍ ୧୭.
ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ସଭା ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଗଣମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଦେଵ୍ଯା ସହିତଂ ସଦାଶିଵଂ ଦେଵ୍ଯାନ୍ଵିତଂ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ବଭାଷେ॥ ୧୭.
ସେ ଦେବୀ ସହିତ ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଵଯଂ ଚ ଶଂଭୋ ଵିଷଯାନ୍ଵିତାଶ୍ଚ ମଂତ୍ର୍ଯାଦଯଃ ସ୍ତ୍ରୀଜିତାଶ୍ଚାପି ଚାନ୍ଯେ ୧୭.
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଆମେ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି, ଅନେକେ ନାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଶୀଭୂତ।
ଏତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନିଶମ୍ଯାଥ ମହେଶଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ ୧୭.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହେଶ୍ୱର ହସିଲେ।
ଭଯଂ ଲୋକାପଵାଦାଚ୍ଚ ସର୍ଵେଷାମପି ନାନ୍ଯଥା ୧୭.
ଭୟ ଓ ଲୋକନିନ୍ଦା ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଅବସ୍ଥା ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।
ତଥାପି ଉପହାସୋ ମେ କୃତୋ ରାଜ୍ଞା ହି ଦୁର୍ଜରଃ ୧୭.
ତଥାପି ରାଜା ମୋତେ ଯେମିତି ଉପହାସ କଲେ, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ କଷ୍ଟଦାୟକ।
ରେ ଦୁରାତ୍ମନ୍କଥଂ ତ୍ଵଜ୍ଞ ଶଂକରଶ୍ଚୋପହାସିତଃ ୧୭.
ଅରେ ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମେ କିପରି ଅଜ୍ଞ ହୋଇ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଉପହାସ କଲୁ?
ସାଧୂନାଂ ସମଚିତ୍ତାନାମୁପହାସଂ କରୋତି ଯଃ ୧୭.
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ସମଚିତ୍ତ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ଉପହାସ କରନ୍ତି—
ଏତେ ମୁନୀଂଦ୍ରାଶ୍ଚ ମହାନୁଭାଵାସ୍ତଥା ହ୍ଯମୀ ଋଷଯୋ ଵେଦଗର୍ଭାଃ ୧୭.
ଏହିମାନେ ସମସ୍ତେ ମହାନ ଋଷି, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଏମାନେ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ରେ ମୂଢ ସର୍ଵେଷୁ ଜନେଷ୍ଵଭିଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵମେଵ ଏଵାଦ୍ଯ ନ ଚାପରେ ଜନାଃ ୧୭.
ଅରେ ମୂଢ଼, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଜି କେବଳ ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁନ୍ତି।
ଏଵଂ ଶପ୍ତସ୍ତଯା ଦେଵ୍ଯା ଭଵାନ୍ଯା ରାଜସତ୍ତମଃ ୧୭.
ଏଭଳି ଭାବରେ ଭବାନୀ ଦେବୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଆସୁରୀଂ ଯୋନିମାସାଦ୍ଯ ଵୃତ୍ରୋନାମ୍ନାଽଭଵତ୍ତଦା ୧୭.
ସେ ଏକ ଦାନବୀୟ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ବୃତ୍ର ନାମରେ ଜଣାଗଲା।
ତପସା ତେନ ମହତା ଅଜେଯୋ ଵୃତ୍ର ଉଚ୍ଯତ ୧୭.
ତାଙ୍କର ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରକୁ ଅଜୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଜହି ଵୃତ୍ରଂ ମହାଦୈତ୍ଯଂ ଦେଵାନାଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ସୋଦ୍ଯାପନଵିଧିଂ ବ୍ରୂହି ପ୍ରଦୋଷସ୍ଯ ଚ ମେଽଧୁନା॥ ୧୭.
ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ ସଫଳ ପାଇଁ ବଡ଼ ଦାନବ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କର; ଏବେ ମତେ ସଠିକ୍ ସନ୍ଧ୍ୟାପୂଜା ବିଧି କୁହ।
କାର୍ତିକେ ମାସି ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ମଂଦଵାରେ ତ୍ରଯୋଦଶୀ ୧୭.
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସ ଆସିଲେ, ସୋମବାର ଦିନ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥିରେ—
ଵୃଷଭୋ ରାଜତଃ କାର୍ଯଃ ପୃଷ୍ଠେ ତସ୍ଯ ସୁପୀଠକମ୍ ୧୭.
ଚାଁଦିରେ ଏକ ବୃଷ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍, ତାହାର ପିଠିରେ ଭଲ ଆସନ ରହିବା ଦରକାର।
ପଂଚଵକ୍ତ୍ରଂ ଦଶଭୁଜମର୍ଦ୍ଧାଂଗେ ଗିରିଜାଂ ସତୀମ୍ ୧୭.
ପଞ୍ଚମୁଖୀ, ଦଶଭୁଜା ଏବଂ ଅର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଥିବା ପତିବ୍ରତା ଗିରିଜାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କର।
ସଵୃଷଂ ତାମ୍ରପତ୍ରେ ଚ ଵସ୍ତ୍ରେଣ ପରିଗୁଂଠିତେ ୧୭.
ବୃଷ ସହିତ, ତାମ୍ବା ପାତ୍ରରେ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଢାକି ରଖ।
ଵିଧିନା ଜାଗରଂ କୁର୍ଯାଦ୍ରାତ୍ରୌ ଶ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତଃ ୧୭.
ଯଥାବିଧି ରାତିରେ ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ।