ମହୀଧରାଯ ଵ୍ଯାଘ୍ରାଯ ପଶୂନାଂ ପତଯେ ନମଃ ୧୭.
ଧରାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବାଘ ଓ ପଶୁମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ମୀନାଯ ମୀନନାଥାଯ ସିଦ୍ଧାଯ ପରମେଷ୍ଠିନେ ୧୭.
ମାଛ, ମାଛର ନାଥ, ସିଦ୍ଧ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
କପୋତାଯ ଵିଶିଷ୍ଟାଯ ଶିଷ୍ଟାଯ ପରମାତ୍ମନେ ୧୭.
ପରାବା, ବିଶିଷ୍ଟ, ଶିଷ୍ଟ ଓ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଦୀର୍ଘାଯ ଦୀର୍ଘଦୀର୍ଘାଯ ଦୀର୍ଘାର୍ଘାଯ ମହାଯ ଚ ୧୭.
ଦୀର୍ଘ, ବହୁତ ଦୀର୍ଘ, ଦୀର୍ଘପୂଜିତ ଓ ମହାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଗଜାସୁରଵିନାଶାଯ ହ୍ଯଂଧକାସୁରଭେଦିନେ ୧୭.
ଗଜାସୁର ନାଶକ, ଅନ୍ଧକାସୁରକୁ ବିଭାଜନ କରିଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଭକ୍ତିପ୍ରିଯାଯ ଦେଵାଯ ଜ୍ଞାନଜ୍ଞାନାଵ୍ଯଯାଯ ଚ ୧୭.
ଭକ୍ତିପ୍ରିୟ ଦେବ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନର ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ତ୍ରିଵେଦାଯ ଵେଦାଂଗାଯ ନମୋନମଃ ୧୭.
ତିନି ଆଖି, ତିନି ବେଦର ଜ୍ଞାତା, ବେଦର ଅଙ୍ଗଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଵିଶ୍ଵରୂପାଯ ଵିଶ୍ଵାଯ ଵିଶ୍ଵନାତାଯ ଵୈ ନମଃ ୧୭.
ବିଶ୍ୱମୂର୍ତ୍ତି, ବିଶ୍ୱ ଓ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଅରୂପାଯ ଚ ସୂକ୍ଷ୍ମାଯ ସୂକ୍ଷ୍ମସୂକ୍ଷ୍ମାଯ ଵୈ ନମଃ ୧୭.
ଅରୂପ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଶଶାଂକଶେଖରାଯୈଵ ରୁଦ୍ରଵିଶ୍ଵାଶ୍ରଯାଯ ଚ ୧୭.
ଯିଏ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ରୁଦ୍ରମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ, ସେ ଭଗବାନ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଲିଂଗରୂପାଯ ଲିଂଗାଯ ଲିଂଗାନାଂ ପତଯେ ନମଃ ୧୭.
ଯିଏ ଲିଙ୍ଗ ଆକାର, ଯିଏ ଲିଙ୍ଗ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲିଙ୍ଗର ମାଲିକ, ସେ ଭଗବାନ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମୋନମଃ କାରଣକାରଣାଯ ତେ ମୃତ୍ଯୁଂଜଯାଯାତ୍ମଭଵସ୍ଵରୂପିଣେ ୧୭.
ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଥିବା, ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭାବର ଭଗବାନ୍, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ନାମ୍ନାଂ ଶତଂ ମହେଶସ୍ଯ ଉଚ୍ଚାର୍ଯଂ ଵ୍ରତିନା ତଦା କାର୍ଯଂ ପ୍ରଦୋଷସମଯେ ତୁଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥଂ ସଂକରସ୍ଯ ଚ॥ ୧୭.
ଏହି ସମୟରେ, ଭକ୍ତମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ଶତନାମ ଦୁନିଆଯିବେ, ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ।
ଏଵଂ ଵ୍ରତଂ ସମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ତଵ ଶକ୍ର ମହାମତେ ୧୭.
ହେ ଶକ୍ର, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ବ୍ରତ ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ହୋଇଛି।
ଶଂଭୋଃ ପ୍ରସାଦାତ୍ସର୍ଵଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି ଜଯାଦିକମ୍॥ ୧୭.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର କୃପାରେ, ତୁମ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା, ବିଜୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାମନା ସଫଳ ହେବ।
ଵୃତ୍ରୋ ହ୍ଯଯଂ ମହାତେଜା ଦୈତେଯସ୍ତପସା ପୁରା ୧୭.
ଏହି ବୃତ୍ର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ, ପୂର୍ବେ ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ଦାଇତ୍ୟ ଥିଲେ।
ନାମ୍ନା ଚିତ୍ରରଥୋ ରାଜା ଵନଂ ଚିତ୍ରରଥସ୍ଯ ତତ୍ ୧୭.
ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଚିତ୍ରରଥ, ଏବଂ ସେଇ ଅରଣ୍ୟ ଚିତ୍ରରଥଙ୍କର ଥିଲା।
ଯସ୍ମିନ୍ଵନେ ମହାଭାଗ ନ ସଂତି ଚ ଷଡୂର୍ମଯଃ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ଶିଵେନୈଵ ଦତ୍ତଂ ଯାନଂ ମହାଦ୍ଭୁତମ୍॥ ୧୭.
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସେଇ ଅରଣ୍ୟରେ ଛଅ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ନାହିଁ; ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଶିବ ନିଜେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଯାନ ଦେଇଥିଲେ।
କାମଗଂ କିଂକିଣୀଯୁକ୍ତଂ ସିଦ୍ଧଚାରଣସେଵିତମ୍ ୧୭.
ଏହି ଯାନ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଚାଲୁଥିଲା, ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ଏହାକୁ ସେବନ କରୁଥିଲେ।
ତତସ୍ତେନୈଵ ଯାନେନ ପୃଥିଵୀଂ ପର୍ଯଟନ୍ପୁରା ୧୭.
ତାପରେ, ସେଇ ଯାନରେ ବସି ସେ ଏକଥର ପୃଥିବୀ ଚାରିପାଖ ଘୁରିଥିଲେ।
ଏକଦା ପର୍ଯଟନ୍ରାଜା ନାମ୍ନା ଚିତ୍ରରଥୋ ମହାନ୍ ୧୭.
ଏକଦିନ, ମହାନ ରାଜା ଚିତ୍ରରଥ ନାମକ ଭୂମି ଚାରିପାଖ ଘୁରୁଥିଲେ।
ସଭାତଲଂ ମହେଶସ୍ଯ ଗଣୈଶ୍ଚୈଵ ଵିରାଜିତମ୍ ୧୭.
ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ସଭା ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଗଣମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଦେଵ୍ଯା ସହିତଂ ସଦାଶିଵଂ ଦେଵ୍ଯାନ୍ଵିତଂ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ବଭାଷେ॥ ୧୭.
ସେ ଦେବୀ ସହିତ ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଵଯଂ ଚ ଶଂଭୋ ଵିଷଯାନ୍ଵିତାଶ୍ଚ ମଂତ୍ର୍ଯାଦଯଃ ସ୍ତ୍ରୀଜିତାଶ୍ଚାପି ଚାନ୍ଯେ ୧୭.
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଆମେ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି, ଅନେକେ ନାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଶୀଭୂତ।
ଏତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନିଶମ୍ଯାଥ ମହେଶଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ ୧୭.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହେଶ୍ୱର ହସିଲେ।
ଭଯଂ ଲୋକାପଵାଦାଚ୍ଚ ସର୍ଵେଷାମପି ନାନ୍ଯଥା ୧୭.
ଭୟ ଓ ଲୋକନିନ୍ଦା ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଅବସ୍ଥା ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।
ତଥାପି ଉପହାସୋ ମେ କୃତୋ ରାଜ୍ଞା ହି ଦୁର୍ଜରଃ ୧୭.
ତଥାପି ରାଜା ମୋତେ ଯେମିତି ଉପହାସ କଲେ, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ କଷ୍ଟଦାୟକ।
ରେ ଦୁରାତ୍ମନ୍କଥଂ ତ୍ଵଜ୍ଞ ଶଂକରଶ୍ଚୋପହାସିତଃ ୧୭.
ଅରେ ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମେ କିପରି ଅଜ୍ଞ ହୋଇ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଉପହାସ କଲୁ?
ସାଧୂନାଂ ସମଚିତ୍ତାନାମୁପହାସଂ କରୋତି ଯଃ ୧୭.
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ସମଚିତ୍ତ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ଉପହାସ କରନ୍ତି—
ଏତେ ମୁନୀଂଦ୍ରାଶ୍ଚ ମହାନୁଭାଵାସ୍ତଥା ହ୍ଯମୀ ଋଷଯୋ ଵେଦଗର୍ଭାଃ ୧୭.
ଏହିମାନେ ସମସ୍ତେ ମହାନ ଋଷି, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଏମାନେ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।