ତଡାଗେ ଦଶ ପିଂଡାଂଶ୍ଚ ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ସ୍ନାନମାଚରେତ୍ ୧୭.
ପୋଖରୀରୁ ଦଶଟି ପିଠା ଉଠାଇ, ତାପରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵେଷାମପି ତୀର୍ଥାନାଂ ଗଂଗାସ୍ନାନଂ ଵିଶିଷ୍ଯତେ ୧୭.
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରିବାଠାରୁ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ବେଶି ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପ୍ରଦୀପାନାଂ ସହସ୍ରେଣ ଦୀପନୀଯଃ ସଦାଶିଵଃ ୧୭.
ସଦାଶିବଙ୍କୁ ହଜାରଟି ଦୀପ ଜଳାଇ ଆଲୋକିତ କରିବା ଉଚିତ।
ଘୃତେନ ଦୀପଯେଦ୍ଦୀପାଞ୍ଛିଵସ୍ଯ ପରିତୁଷ୍ଟଯେ ୧୭.
ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଘିଅର ଦୀପ ଜଳାଇବା ଉଚିତ।
ଉପଚାରୈଃ ଷୋଡଶଭିର୍ଲିଂଗରୂପୀ ସଦା ଶିଵଃ ୧୭.
ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ଥିବା ସଦାଶିବଙ୍କୁ ସଦା ସୋଳଟି ଉପଚାରରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ଶତମଷ୍ଟୋତ୍ତରଂ ତଥା ୧୭.
ଏକ ଶତ ଏବଂ ଆଠଟି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣନମସ୍କାରୈଃ ପୂଜନୀଯଃ ସଦାଶିଵଃ ୧୭.
ସଦାଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ ଓ ନମସ୍କାର ସହିତ ସଦା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ନମୋ ରୁଦ୍ରାଯ ଭୀମାଯ ନୀଲକଣ୍ଠାଯ ଵେଧସେ ୧୭.
ରୁଦ୍ର, ଭୀମ, ନୀଳକଣ୍ଠ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଵୃଷଧ୍ଵଜାଯ ସୋମାଯ ନୀଲକଣ୍ଠାଯ ଵୈ ନମଃ ୧୭.
ବୃଷଧ୍ୱଜ, ସୋମ ଓ ନୀଳକଣ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତପୋମଯାଯ ଵ୍ଯାପ୍ତାଯ ଶିପିଵିଷ୍ଟାଯ ଵୈ ନମଃ ୧୭.
ତପସ୍ୱୀ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଓ ଚମକୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ମହୀଧରାଯ ଵ୍ଯାଘ୍ରାଯ ପଶୂନାଂ ପତଯେ ନମଃ ୧୭.
ଧରାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବାଘ ଓ ପଶୁମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ମୀନାଯ ମୀନନାଥାଯ ସିଦ୍ଧାଯ ପରମେଷ୍ଠିନେ ୧୭.
ମାଛ, ମାଛର ନାଥ, ସିଦ୍ଧ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
କପୋତାଯ ଵିଶିଷ୍ଟାଯ ଶିଷ୍ଟାଯ ପରମାତ୍ମନେ ୧୭.
ପରାବା, ବିଶିଷ୍ଟ, ଶିଷ୍ଟ ଓ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଦୀର୍ଘାଯ ଦୀର୍ଘଦୀର୍ଘାଯ ଦୀର୍ଘାର୍ଘାଯ ମହାଯ ଚ ୧୭.
ଦୀର୍ଘ, ବହୁତ ଦୀର୍ଘ, ଦୀର୍ଘପୂଜିତ ଓ ମହାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଗଜାସୁରଵିନାଶାଯ ହ୍ଯଂଧକାସୁରଭେଦିନେ ୧୭.
ଗଜାସୁର ନାଶକ, ଅନ୍ଧକାସୁରକୁ ବିଭାଜନ କରିଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଭକ୍ତିପ୍ରିଯାଯ ଦେଵାଯ ଜ୍ଞାନଜ୍ଞାନାଵ୍ଯଯାଯ ଚ ୧୭.
ଭକ୍ତିପ୍ରିୟ ଦେବ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନର ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ତ୍ରିଵେଦାଯ ଵେଦାଂଗାଯ ନମୋନମଃ ୧୭.
ତିନି ଆଖି, ତିନି ବେଦର ଜ୍ଞାତା, ବେଦର ଅଙ୍ଗଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଵିଶ୍ଵରୂପାଯ ଵିଶ୍ଵାଯ ଵିଶ୍ଵନାତାଯ ଵୈ ନମଃ ୧୭.
ବିଶ୍ୱମୂର୍ତ୍ତି, ବିଶ୍ୱ ଓ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଅରୂପାଯ ଚ ସୂକ୍ଷ୍ମାଯ ସୂକ୍ଷ୍ମସୂକ୍ଷ୍ମାଯ ଵୈ ନମଃ ୧୭.
ଅରୂପ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଶଶାଂକଶେଖରାଯୈଵ ରୁଦ୍ରଵିଶ୍ଵାଶ୍ରଯାଯ ଚ ୧୭.
ଯିଏ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ରୁଦ୍ରମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ, ସେ ଭଗବାନ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଲିଂଗରୂପାଯ ଲିଂଗାଯ ଲିଂଗାନାଂ ପତଯେ ନମଃ ୧୭.
ଯିଏ ଲିଙ୍ଗ ଆକାର, ଯିଏ ଲିଙ୍ଗ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲିଙ୍ଗର ମାଲିକ, ସେ ଭଗବାନ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମୋନମଃ କାରଣକାରଣାଯ ତେ ମୃତ୍ଯୁଂଜଯାଯାତ୍ମଭଵସ୍ଵରୂପିଣେ ୧୭.
ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଥିବା, ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭାବର ଭଗବାନ୍, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ନାମ୍ନାଂ ଶତଂ ମହେଶସ୍ଯ ଉଚ୍ଚାର୍ଯଂ ଵ୍ରତିନା ତଦା କାର୍ଯଂ ପ୍ରଦୋଷସମଯେ ତୁଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥଂ ସଂକରସ୍ଯ ଚ॥ ୧୭.
ଏହି ସମୟରେ, ଭକ୍ତମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ଶତନାମ ଦୁନିଆଯିବେ, ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ।
ଏଵଂ ଵ୍ରତଂ ସମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ତଵ ଶକ୍ର ମହାମତେ ୧୭.
ହେ ଶକ୍ର, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ବ୍ରତ ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ହୋଇଛି।
ଶଂଭୋଃ ପ୍ରସାଦାତ୍ସର୍ଵଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି ଜଯାଦିକମ୍॥ ୧୭.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର କୃପାରେ, ତୁମ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା, ବିଜୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାମନା ସଫଳ ହେବ।
ଵୃତ୍ରୋ ହ୍ଯଯଂ ମହାତେଜା ଦୈତେଯସ୍ତପସା ପୁରା ୧୭.
ଏହି ବୃତ୍ର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ, ପୂର୍ବେ ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ଦାଇତ୍ୟ ଥିଲେ।
ନାମ୍ନା ଚିତ୍ରରଥୋ ରାଜା ଵନଂ ଚିତ୍ରରଥସ୍ଯ ତତ୍ ୧୭.
ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଚିତ୍ରରଥ, ଏବଂ ସେଇ ଅରଣ୍ୟ ଚିତ୍ରରଥଙ୍କର ଥିଲା।
ଯସ୍ମିନ୍ଵନେ ମହାଭାଗ ନ ସଂତି ଚ ଷଡୂର୍ମଯଃ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ଶିଵେନୈଵ ଦତ୍ତଂ ଯାନଂ ମହାଦ୍ଭୁତମ୍॥ ୧୭.
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସେଇ ଅରଣ୍ୟରେ ଛଅ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ନାହିଁ; ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଶିବ ନିଜେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଯାନ ଦେଇଥିଲେ।
କାମଗଂ କିଂକିଣୀଯୁକ୍ତଂ ସିଦ୍ଧଚାରଣସେଵିତମ୍ ୧୭.
ଏହି ଯାନ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଚାଲୁଥିଲା, ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ଏହାକୁ ସେବନ କରୁଥିଲେ।
ତତସ୍ତେନୈଵ ଯାନେନ ପୃଥିଵୀଂ ପର୍ଯଟନ୍ପୁରା ୧୭.
ତାପରେ, ସେଇ ଯାନରେ ବସି ସେ ଏକଥର ପୃଥିବୀ ଚାରିପାଖ ଘୁରିଥିଲେ।