ତତ୍ରାଗତଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯାଥ ନମୁଚିଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଛିତଃ ୧୭.
ତାପରେ, ସେଠାକୁ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ନାମୁଚି କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ତଟଃ କସ୍ମାତ୍ସେଵିତଃ ସୁରସତ୍ତମ ୧୭.
ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତା, ସମୁଦ୍ର କୂଳରୁ ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ ?
ତ୍ଵଦୀଯେନୈଵ ଵଜ୍ରେଣ କିଂ କୃତଂ ମମ ଦୁର୍ମତେ॥ ୧୭.
ହେ ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମର ନିଜ ଭଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ କଣ କରିଛ ?
ତଥାନ୍ଯାନି ଚ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଅସ୍ତ୍ରାଣି ସୁବହୂନି ଚ ୧୭.
ଏବଂ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ,
କିଂ କରିଷ୍ଯସି ମାଂ ହଂତୁଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମୁପସ୍ଥିତଃ ୧୭.
ଏବେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛ, ମୋତେ ମାରିବାକୁ କଣ କରିବ ?
ତ୍ଵାଂ ଗାତଯାମି ଚାଦ୍ଯୈଵ ଯଦି ତିଷ୍ଠସି ସଂଯୁଗେ ୧୭.
ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ, ତେବେ ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି।
ଏଵଂ ସ ଗର୍ଵିତଂ ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯମାହଵଶୋଭିନଃ ୧୭.
ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ ତାଙ୍କର ଗର୍ବିତ କଥା ଚମକୁଥିଲା।
ଫେନଂ କରସ୍ଥଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଅସୁରା ଜହସୁସ୍ତଦା॥ ୧୭.
ତାଙ୍କର ହାତରେ ଫେନ ଦେଖି, ସେ ସମୟରେ ଦାନବମାନେ ହସିପକାଇଲେ।
କ୍ଷଯଂ ଗତାନି ଚାସ୍ତ୍ରାଣି ପେନେନୈଵ ପୁରଂଦରଃ ୧୭.
ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ପୁରନ୍ଦର ହାତରେ କେବଳ ଫେନ ଥିଲା।
ଏଵଂ ପ୍ରହସ୍ଯ ନମୁଚିରଜ୍ଞାଯ ପୁରଂଦରମ୍ ୧୭.
ଏପରି ଭାବେ, ନାମୁଚି ପୁରନ୍ଦରକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ହସିଦେଲେ।
ତଦୈଵ ତଂ ସ ଫେନେନ ଶୀଘ୍ରମିଂଦ୍ରୋ ଜଘାନ ହ॥ ୧୭.
ସେଇ ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କୁ ଫେନ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ହତେ ତୁ ନମୁଚୌ ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ଚୈଵ ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ ୧୭.
ନାମୁଚି ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ତଦା ସର୍ଵେ ଜଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା ହତ୍ଵା ନମୁଚିମାହଵେ ୧୭.
ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନମୁଚିଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ଜୟ ଲାଭ କଲେ।
ପୁନଃ ପ୍ରଵଵୃତେ ଯୁଦ୍ଧଂ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ ୧୭.
ପୁଣିଥରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଯଦା ତେ ହ୍ଯସୁରା ଦେଵୈଃ ପାତିତାଶ୍ଚ ପୁନଃପୁନଃ ୧୭.
ଯେତେବେଳେ ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ,
ଵୃତ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦା ସର୍ଵେ ସସୁରାସୁରମାନଵାଃ ୧୭.
ସେତେବେଳେ ବୃତ୍ରକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ—ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନେ—
ଏଵଂ ଭୀତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ସୁରସିଦ୍ଧେଷୁ ଵୈ ତଦା ୧୭.
ଏଭଳି ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ,
ଛତ୍ରେଣ ଧ୍ରିଯମାଣେନ ଚାମରେଣ ଵିରାଜିତଃ ୧୭.
ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଛତା ଧରାଯାଇଥିବା ଓ ଚାମରୀରେ ଶୋଭିତ ବୃତ୍ର,
ଵୃତ୍ରଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ତେ ସର୍ଵେ ଲୋକପାଲା ମହେଶ୍ଵରାଃ ୧୭.
ବୃତ୍ରକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଓ ମହାଶ୍ୱରମାନେ,
ମନସାଚିଂତଯନ୍ସର୍ଵେ ଶଂକରଂ ଲୋକଶଂକରମ୍ ୧୭.
ସମସ୍ତେ ମନରେ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଗୁରୁଣା ଵିଦିତଃ ସଦ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵାସେନ ପରେଣ ହି ୧୭.
ଗୁରୁ ଏହି କଥାକୁ ସତ୍ୱରା ଜାଣିଲେ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ ଥିଲେ।
କାର୍ତିକେ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ତୁ ମଂଦଵାରେ ତ୍ରଯୋଦଶୀ ୧୭.
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ, ସୋମବାର ଏବଂ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥିରେ,
ତସ୍ଯାଂ ପ୍ରଦୋଷସମଯେ ଲିଂଗରୂପୀ ସଦାଶିଵଃ ୧୭.
ସେ ଦିନର ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ସଦାଶିବ ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।
ସ୍ନାତ୍ଵା ମଧ୍ଯାହ୍ନସମଯେ ତିଲାମଲକସଂଯୁତମ୍ ୧୭.
ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ସ୍ନାନ କରି, ତିଳ ଓ ଆମଳକୀ ସହିତ,
ପଶ୍ଚାତ୍ପ୍ରଦୋଷଵେଲାଯାଂ ସ୍ଥାଵରଂ ଲିଂଗମର୍ଚ୍ଚଯେତ୍ ୧୭.
ତାପରେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଅଚଳ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଜନେ ଵା ଵିଜନେ ଵାପି ଅରଣ୍ଯେ ଵା ତପୋଵନେ ୧୭.
ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏକାକି, କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲରେ, କିମ୍ବା ତପୋବନରେ,
ଗ୍ରାମଦ୍ବହିଃ ସ୍ଥିତଂ ଲିଂଗଂ ଗ୍ରାମାଚ୍ଛତଗୁଣଂ ଫଲମ୍ ୧୭.
ଗ୍ରାମର ବାହାରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗ, ଗ୍ରାମ ଭିତରର ତୁଳନାରେ ଶତଗୁଣ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଆରଣ୍ଯାଚ୍ଛତଗୁଣଂ ପୁଣ୍ଯମର୍ଚିତଂ ପାର୍ଵତଂ ଯଥା ତପୋଵନାଶ୍ରିତଂ ଲିଂଗଂ ପୂଜିତଂ ଵା ମହାଫଲମ୍॥ ୧୭.
ଜଙ୍ଗଲରେ ପୂଜିଲେ ଶତଗୁଣ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ପାହାଡ଼ରେ ପୂଜିଲେ ଭଳି; ତପୋବନରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିଲେ ମହାଫଳ ମିଳେ।
ତସ୍ମାଦେତଦ୍ଵିଭାଗେନ ଶିଵପୂଜନାର୍ଚନଂ ବୁଧୈଃ ୧୭.
ଏହିଭଳି ଭେଦ ଅନୁଯାୟୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା ଓ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରନ୍ତି।
ପଂଚପିଂଡାନ୍ସମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ଶୋଭନମ୍ ୧୭.
ପାଞ୍ଚଟି ଗଠିକୁ ହଟାଇ ମାତ୍ର ସ୍ନାନ କଲେ ମଧୁର ଫଳ ମିଳେ।