ଵଜ୍ରେଣ ଜଘ୍ନେ ତରସା ନମୁଚିଂ ଦେଵରାଟ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ୧୭.
ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ନିଜେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ନମୁଚିଙ୍କୁ ଜୋରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଵଜ୍ରେଣାପି ତଦା ସର୍ଵେ ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଗତାଃ ୧୭.
ସେ ସମୟରେ ବଜ୍ର ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଗଦଯା ନମୁଚିଂ ଜଘ୍ନେ ଗଦା ସାପି ଵିଚୂର୍ଣିତା ୧୭.
ସେ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ନମୁଚିଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଇ ଗଦା ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ତଥା ଶୂଲେନ ମହତା ତଂ ଜଘାନ ପୁରଂଦରଃ ୧୭.
ଏଭଳି ପୁରନ୍ଦର ଏକ ବଡ଼ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଏଵଂ ତଂ ଵଵିଧୈଃ ଶସ୍ତ୍ରୈରାଜଘାନ ସୁରାରିହା ୧୭.
ଏପରିଭାବେ, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ଯିଏଁ ନାଶ କରନ୍ତି, ସେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତସ୍ତଦା ଚେଂଦ୍ରଶ୍ଚିଂତଯା ପରଯା ଯୁତଃ ୧୭.
ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିରବ ହେଲେ ଏବଂ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ମହାଯୁଦ୍ଧେ ମହାଭଯେ ୧୭.
ସେଇ ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ଭୟର ମଧ୍ୟରେ,
ଜହ୍ଯେନମଦ୍ଯାଶୁ ମହେଂଦ୍ର ଦୈତ୍ଯଂ ଦିଵୌକସାଂ ଘୋରତରଂ ଭଯାଵହମ୍ ୧୭.
ହେ ମହେନ୍ଦ୍ର, ଆଜି ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦାନବକୁ, ଯିଏ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାଏ, ମାରିଦେବାକୁ ହିଁ।
ଅନ୍ଯେନ ଶସ୍ତ୍ରେଣ ଚ ଆହତୋଽସୌ ଵଧ୍ଯଃ କଦାଚିନ୍ନ ଭଵତ୍ଯଯଂ ତୁ ୧୭.
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଆଘାତ କଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦାନବ ମରେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ସଂହାର କରିପାରିବ।
ନିଶମ୍ଯ ଵାଚଂ ପରମାର୍ଥଯୁକ୍ତାଂ ଦୈଵୀଂ ସଦାନଂଦକରୀଂ ଶୁଭାଵହାମ୍ ୧୭.
ସେ ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ, ଯାହା ସତ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ, ସେଥିରେ ଶୁଣିଲେ।
ତତ୍ରାଗତଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯାଥ ନମୁଚିଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଛିତଃ ୧୭.
ତାପରେ, ସେଠାକୁ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ନାମୁଚି କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ତଟଃ କସ୍ମାତ୍ସେଵିତଃ ସୁରସତ୍ତମ ୧୭.
ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତା, ସମୁଦ୍ର କୂଳରୁ ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ ?
ତ୍ଵଦୀଯେନୈଵ ଵଜ୍ରେଣ କିଂ କୃତଂ ମମ ଦୁର୍ମତେ॥ ୧୭.
ହେ ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମର ନିଜ ଭଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ କଣ କରିଛ ?
ତଥାନ୍ଯାନି ଚ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଅସ୍ତ୍ରାଣି ସୁବହୂନି ଚ ୧୭.
ଏବଂ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ,
କିଂ କରିଷ୍ଯସି ମାଂ ହଂତୁଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମୁପସ୍ଥିତଃ ୧୭.
ଏବେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛ, ମୋତେ ମାରିବାକୁ କଣ କରିବ ?
ତ୍ଵାଂ ଗାତଯାମି ଚାଦ୍ଯୈଵ ଯଦି ତିଷ୍ଠସି ସଂଯୁଗେ ୧୭.
ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ, ତେବେ ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି।
ଏଵଂ ସ ଗର୍ଵିତଂ ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯମାହଵଶୋଭିନଃ ୧୭.
ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ ତାଙ୍କର ଗର୍ବିତ କଥା ଚମକୁଥିଲା।
ଫେନଂ କରସ୍ଥଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଅସୁରା ଜହସୁସ୍ତଦା॥ ୧୭.
ତାଙ୍କର ହାତରେ ଫେନ ଦେଖି, ସେ ସମୟରେ ଦାନବମାନେ ହସିପକାଇଲେ।
କ୍ଷଯଂ ଗତାନି ଚାସ୍ତ୍ରାଣି ପେନେନୈଵ ପୁରଂଦରଃ ୧୭.
ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ପୁରନ୍ଦର ହାତରେ କେବଳ ଫେନ ଥିଲା।
ଏଵଂ ପ୍ରହସ୍ଯ ନମୁଚିରଜ୍ଞାଯ ପୁରଂଦରମ୍ ୧୭.
ଏପରି ଭାବେ, ନାମୁଚି ପୁରନ୍ଦରକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ହସିଦେଲେ।
ତଦୈଵ ତଂ ସ ଫେନେନ ଶୀଘ୍ରମିଂଦ୍ରୋ ଜଘାନ ହ॥ ୧୭.
ସେଇ ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କୁ ଫେନ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ହତେ ତୁ ନମୁଚୌ ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ଚୈଵ ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ ୧୭.
ନାମୁଚି ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ତଦା ସର୍ଵେ ଜଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା ହତ୍ଵା ନମୁଚିମାହଵେ ୧୭.
ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନମୁଚିଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ଜୟ ଲାଭ କଲେ।
ପୁନଃ ପ୍ରଵଵୃତେ ଯୁଦ୍ଧଂ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ ୧୭.
ପୁଣିଥରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଯଦା ତେ ହ୍ଯସୁରା ଦେଵୈଃ ପାତିତାଶ୍ଚ ପୁନଃପୁନଃ ୧୭.
ଯେତେବେଳେ ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ,
ଵୃତ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦା ସର୍ଵେ ସସୁରାସୁରମାନଵାଃ ୧୭.
ସେତେବେଳେ ବୃତ୍ରକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ—ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନେ—
ଏଵଂ ଭୀତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ସୁରସିଦ୍ଧେଷୁ ଵୈ ତଦା ୧୭.
ଏଭଳି ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ,
ଛତ୍ରେଣ ଧ୍ରିଯମାଣେନ ଚାମରେଣ ଵିରାଜିତଃ ୧୭.
ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଛତା ଧରାଯାଇଥିବା ଓ ଚାମରୀରେ ଶୋଭିତ ବୃତ୍ର,
ଵୃତ୍ରଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ତେ ସର୍ଵେ ଲୋକପାଲା ମହେଶ୍ଵରାଃ ୧୭.
ବୃତ୍ରକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଓ ମହାଶ୍ୱରମାନେ,
ମନସାଚିଂତଯନ୍ସର୍ଵେ ଶଂକରଂ ଲୋକଶଂକରମ୍ ୧୭.
ସମସ୍ତେ ମନରେ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।