ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ତତ୍ସର୍ଵମିଦଂ ସୁରାଣାଂ କୃତ୍ଯଂ ତଦାନୀଂ ଚ ଚୁକୋପ ସାଧ୍ଵୀ ୧୭.
ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣି, ସେ ସତୀ ମହିଳା କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ।
ଅହୋ ସୁରା ଦୁଷ୍ଟତରାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ସର୍ଵେ ହ୍ଯଶକ୍ତାଶ୍ଚ ତଥୈଵ ଲୁବ୍ଧାଃ ୧୭.
ହାଁ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦୁଷ୍ଟ, ଅଶକ୍ତ ଏବଂ ଲୋଭୀ।
ଏଵ ଶାପଂ ଦଦୌ ତେଷାଂ ସୁରାଣାଂ ସା ତପସ୍ଵିନୀ ୧୭.
ସେ ତାପସିନୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଏଭଳି ଶାପ ଦେଲେ।
ନିର୍ଗତୋ ଜଠରାଦ୍ଗର୍ଭୋ ଦଧୀଚସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ୧୭.
ମହାତ୍ମା ଦଧୀଚିଙ୍କ ଗର୍ଭ ତାଙ୍କ ଜଠରୁ ବାହାରିଗଲା।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଜନନୀ ଗର୍ଭମୁଵାଚ ରୁଷିତେକ୍ଷଣା ୧୭.
ହସି, ମାଆ ଗର୍ଭକୁ କହିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଥିଲା।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥସ୍ଯ ମହାଭାଗ ସର୍ଵେଷାଂ ସଫଲୋ ଭଵେଃ ପତିମନ୍ଵଗମତ୍ସାଧ୍ଵୀ ପରମେଣ ସମାଧିନା॥ ୧୭.
ହେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ତଳେ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଫଳଦାୟକ ହେବ। ସେ ସତୀ ନାରୀ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି, ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଏଵଂ ଦଧୀଚପତ୍ନୀ ସା ପତିନା ସ୍ଵର୍ଗମାଵ୍ରଜତ୍॥ ୧୭.
ଏଭଳି ଦଧୀଚିଙ୍କର ଜଣେ ଜଣାନୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତେ ଦେଵାଃ କୃତଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରା ଦୈତ୍ଯାନ୍ପ୍ରତି ସମୁତ୍ସୁକାଃ ୧୭.
ସେହି ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ପାଇ ପରାସୁରମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଗୁରୁଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ତଦାଜ୍ଞଯା ତେ ଗଣାଃ ସୁରାଣାଂ ବହଵସ୍ତଦାନୀମ୍ ୧୭.
ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ତାଙ୍କର ଆଦେଶରେ ଦେବତାମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ସମାଗତାନୁପସୃତ୍ଯ ଦେଵାଂଶ୍ଚେଂଦ୍ରପୁରୋଗମାନ୍ ୧୭.
ଏହିପରି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ।
ଯଥା ମେରୋଶ୍ଚ ଶିଖରଂ ପରିପୂର୍ଣଂ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ ୧୭.
ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ଯେପରି ଭରିଯାଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।
ତେନ ଦୃଷ୍ଟୋ ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ମହେଂଦ୍ରେଣ ମହାସୁରଃ ୧୭.
ସେଠାରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମହାଅସୁର ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ମହାଅସୁରଙ୍କୁ ମହେନ୍ଦ୍ର ଦେଖିଲେ।
ତଦା ତେ ବଦ୍ଧଵୈରାଶ୍ଚ ଦେଵଦୈତ୍ଯାଃ ପରସ୍ପରମ୍ ୧୭.
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱତାରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ, ପରସ୍ପର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ଵାଦିତ୍ରାଣି ଚ ଭୀମାନି ଵାଦ୍ଯମାନାନି ସର୍ଵଶଃ ୧୭.
ଭୟଙ୍କର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତଠାରେ ବଜିଲା।
ଵାଦ୍ଯମାନେଷୁ ତୂର୍ଯେଷୁ ତେ ସର୍ଵେ ତ୍ଵରଯାନ୍ଵିତାଃ ୧୭.
ତୁରୀ ବଜିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତଦା ଦେଵାସୁରେ ଯୁଦ୍ଧେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍ ୧୭.
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ସହିତ ତିନି ଲୋକ ଲିପ୍ତ ହେଲା।
ଛେଦିତାଃ ସ୍ଫୋଟିତାଶ୍ଚୈଵ କେଚିଚ୍ଛସ୍ତ୍ରୈର୍ଦ୍ଵିଧା କୃତାଃ ୧୭.
କିଛି ଲୋକ ଶସ୍ତ୍ରରେ କଟାଗଲେ, କିଛି ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ଆଉ କିଛି ଦୁଇ ଭାଗ ହେଲେ।
ଭଲ୍ଲୈଶ୍ଚେରୁର୍ହତାଃ କେଚିଦ୍ଵ୍ଯଂଗଭୂତା ଦିଵୌକସଃ ୧୭.
କିଛି ଦେବତା ତୀରରେ ଆଘାତ ପାଇ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଶିରାଂସି ପତିତାନ୍ଯେଵ ବହୂନିଚ ନଭସ୍ତଲାତ୍ ୧୭.
ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ ଆକାଶରୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା।
ପ୍ରଵର୍ତିତଂ ମଧ୍ଯଦେଶେ ସର୍ଵବୂତକ୍ଷଯାଵହମ୍ ୧୭.
ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ବିନାଶ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଵଜ୍ରେଣ ଜଘ୍ନେ ତରସା ନମୁଚିଂ ଦେଵରାଟ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ୧୭.
ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ନିଜେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ନମୁଚିଙ୍କୁ ଜୋରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଵଜ୍ରେଣାପି ତଦା ସର୍ଵେ ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଗତାଃ ୧୭.
ସେ ସମୟରେ ବଜ୍ର ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଗଦଯା ନମୁଚିଂ ଜଘ୍ନେ ଗଦା ସାପି ଵିଚୂର୍ଣିତା ୧୭.
ସେ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ନମୁଚିଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଇ ଗଦା ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ତଥା ଶୂଲେନ ମହତା ତଂ ଜଘାନ ପୁରଂଦରଃ ୧୭.
ଏଭଳି ପୁରନ୍ଦର ଏକ ବଡ଼ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଏଵଂ ତଂ ଵଵିଧୈଃ ଶସ୍ତ୍ରୈରାଜଘାନ ସୁରାରିହା ୧୭.
ଏପରିଭାବେ, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ଯିଏଁ ନାଶ କରନ୍ତି, ସେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତସ୍ତଦା ଚେଂଦ୍ରଶ୍ଚିଂତଯା ପରଯା ଯୁତଃ ୧୭.
ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିରବ ହେଲେ ଏବଂ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ମହାଯୁଦ୍ଧେ ମହାଭଯେ ୧୭.
ସେଇ ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ଭୟର ମଧ୍ୟରେ,
ଜହ୍ଯେନମଦ୍ଯାଶୁ ମହେଂଦ୍ର ଦୈତ୍ଯଂ ଦିଵୌକସାଂ ଘୋରତରଂ ଭଯାଵହମ୍ ୧୭.
ହେ ମହେନ୍ଦ୍ର, ଆଜି ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦାନବକୁ, ଯିଏ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାଏ, ମାରିଦେବାକୁ ହିଁ।
ଅନ୍ଯେନ ଶସ୍ତ୍ରେଣ ଚ ଆହତୋଽସୌ ଵଧ୍ଯଃ କଦାଚିନ୍ନ ଭଵତ୍ଯଯଂ ତୁ ୧୭.
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଆଘାତ କଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦାନବ ମରେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ସଂହାର କରିପାରିବ।
ନିଶମ୍ଯ ଵାଚଂ ପରମାର୍ଥଯୁକ୍ତାଂ ଦୈଵୀଂ ସଦାନଂଦକରୀଂ ଶୁଭାଵହାମ୍ ୧୭.
ସେ ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ, ଯାହା ସତ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ, ସେଥିରେ ଶୁଣିଲେ।