ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ସ୍ଵପତ୍ନୀଂ ସ ପ୍ରେଷଯାମାସ ଚାଶ୍ରମମ୍ ୧୬.
ଏଭଳି କହି, ସେ ତାଙ୍କର ଜଣେ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ରମକୁ ପଠାଇଲେ।
ସମାଧିନା ପରେଣୈଵ ଵିସୃଜ୍ଯ ସ୍ଵଂ କଲେଵରମ୍ ୧୬.
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି, ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ଦଧୀଚିନାମା ମୁନିଵୃଂଦଵର୍ଯଃ ଶିଵପ୍ରିଯଃ ଶିଵଦୀକ୍ଷାଭିଯୁକ୍ତଃ ୧୬.
ଦଧୀଚି ନାମକ ମୁନି, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଶିବ ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍।
ତତଃ ସର୍ଵେ ସୁରଗଣା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଵିଲଯଂ ଗତମ୍ ୧୭.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଦେଖିଲେ, ସେ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ସୁରଭିଂ ଚାହ୍ଵଯିତ୍ଵାଥ ତଦୋଵାଚ ଶଚୀପତିଃ ୧୭.
ସେମାନେ ସୁରଭୀଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଏବଂ ଶଚୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ।
ତଥେତି ଚ ଵଚୋମତ୍ଵା ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଲିହ୍ଯ ତତ୍ ୧୭.
ସେ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଇ, ସେହି ମହୁର୍ତ୍ତରେ ଲିଜିଦେଲେ।
ଜଗୃହୁସ୍ତାନି ଚାସ୍ଥୀନି ଚକ୍ରୁଃ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଵୈ ସୁରାଃ ୧୭.
ସେମାନେ ସେଠାରେ ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ, ଦେବତାମାନେ ତାହାରୁ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ଅନ୍ଯାନି ଚାସ୍ଥୀନି ବହୂନି ତସ୍ଯ ଋଷେସ୍ତଦାନୀଂ ଜଗୃହୁଃ ସୁରାଶ୍ଚ ୧୭.
ସେ ସମୟରେ ଦେବମାନେ ଏହି ଋଷିଙ୍କ ଅନେକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ଥି ମଧ୍ୟ ନେଇଥିଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରାଣି କୃତ୍ଵା ତେ ସର୍ଵେ ମହାବଲପରାକ୍ରମାଃ ୧୭.
ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରି, ସମସ୍ତେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରାକ୍ରମୀ ହେଲେ।
ତତଃ ସୁଵର୍ଚ୍ଚାଶ୍ଚ ଦଧୀଚିପତ୍ନୀ ଯା ପ୍ରେଷିତା ସା ସୁରକାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ୧୭.
ତାପରେ ସୁବର୍ଚ୍ଚା, ଦଧୀଚିଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ କାମ ସାର୍ଥକ କରିବାକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ତତ୍ସର୍ଵମିଦଂ ସୁରାଣାଂ କୃତ୍ଯଂ ତଦାନୀଂ ଚ ଚୁକୋପ ସାଧ୍ଵୀ ୧୭.
ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣି, ସେ ସତୀ ମହିଳା କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ।
ଅହୋ ସୁରା ଦୁଷ୍ଟତରାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ସର୍ଵେ ହ୍ଯଶକ୍ତାଶ୍ଚ ତଥୈଵ ଲୁବ୍ଧାଃ ୧୭.
ହାଁ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦୁଷ୍ଟ, ଅଶକ୍ତ ଏବଂ ଲୋଭୀ।
ଏଵ ଶାପଂ ଦଦୌ ତେଷାଂ ସୁରାଣାଂ ସା ତପସ୍ଵିନୀ ୧୭.
ସେ ତାପସିନୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଏଭଳି ଶାପ ଦେଲେ।
ନିର୍ଗତୋ ଜଠରାଦ୍ଗର୍ଭୋ ଦଧୀଚସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ୧୭.
ମହାତ୍ମା ଦଧୀଚିଙ୍କ ଗର୍ଭ ତାଙ୍କ ଜଠରୁ ବାହାରିଗଲା।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଜନନୀ ଗର୍ଭମୁଵାଚ ରୁଷିତେକ୍ଷଣା ୧୭.
ହସି, ମାଆ ଗର୍ଭକୁ କହିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଥିଲା।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥସ୍ଯ ମହାଭାଗ ସର୍ଵେଷାଂ ସଫଲୋ ଭଵେଃ ପତିମନ୍ଵଗମତ୍ସାଧ୍ଵୀ ପରମେଣ ସମାଧିନା॥ ୧୭.
ହେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ତଳେ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଫଳଦାୟକ ହେବ। ସେ ସତୀ ନାରୀ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି, ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଏଵଂ ଦଧୀଚପତ୍ନୀ ସା ପତିନା ସ୍ଵର୍ଗମାଵ୍ରଜତ୍॥ ୧୭.
ଏଭଳି ଦଧୀଚିଙ୍କର ଜଣେ ଜଣାନୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତେ ଦେଵାଃ କୃତଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରା ଦୈତ୍ଯାନ୍ପ୍ରତି ସମୁତ୍ସୁକାଃ ୧୭.
ସେହି ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ପାଇ ପରାସୁରମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଗୁରୁଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ତଦାଜ୍ଞଯା ତେ ଗଣାଃ ସୁରାଣାଂ ବହଵସ୍ତଦାନୀମ୍ ୧୭.
ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ତାଙ୍କର ଆଦେଶରେ ଦେବତାମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ସମାଗତାନୁପସୃତ୍ଯ ଦେଵାଂଶ୍ଚେଂଦ୍ରପୁରୋଗମାନ୍ ୧୭.
ଏହିପରି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ।
ଯଥା ମେରୋଶ୍ଚ ଶିଖରଂ ପରିପୂର୍ଣଂ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ ୧୭.
ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ଯେପରି ଭରିଯାଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।
ତେନ ଦୃଷ୍ଟୋ ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ମହେଂଦ୍ରେଣ ମହାସୁରଃ ୧୭.
ସେଠାରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମହାଅସୁର ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ମହାଅସୁରଙ୍କୁ ମହେନ୍ଦ୍ର ଦେଖିଲେ।
ତଦା ତେ ବଦ୍ଧଵୈରାଶ୍ଚ ଦେଵଦୈତ୍ଯାଃ ପରସ୍ପରମ୍ ୧୭.
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱତାରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ, ପରସ୍ପର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ଵାଦିତ୍ରାଣି ଚ ଭୀମାନି ଵାଦ୍ଯମାନାନି ସର୍ଵଶଃ ୧୭.
ଭୟଙ୍କର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତଠାରେ ବଜିଲା।
ଵାଦ୍ଯମାନେଷୁ ତୂର୍ଯେଷୁ ତେ ସର୍ଵେ ତ୍ଵରଯାନ୍ଵିତାଃ ୧୭.
ତୁରୀ ବଜିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତଦା ଦେଵାସୁରେ ଯୁଦ୍ଧେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍ ୧୭.
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ସହିତ ତିନି ଲୋକ ଲିପ୍ତ ହେଲା।
ଛେଦିତାଃ ସ୍ଫୋଟିତାଶ୍ଚୈଵ କେଚିଚ୍ଛସ୍ତ୍ରୈର୍ଦ୍ଵିଧା କୃତାଃ ୧୭.
କିଛି ଲୋକ ଶସ୍ତ୍ରରେ କଟାଗଲେ, କିଛି ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ଆଉ କିଛି ଦୁଇ ଭାଗ ହେଲେ।
ଭଲ୍ଲୈଶ୍ଚେରୁର୍ହତାଃ କେଚିଦ୍ଵ୍ଯଂଗଭୂତା ଦିଵୌକସଃ ୧୭.
କିଛି ଦେବତା ତୀରରେ ଆଘାତ ପାଇ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଶିରାଂସି ପତିତାନ୍ଯେଵ ବହୂନିଚ ନଭସ୍ତଲାତ୍ ୧୭.
ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ ଆକାଶରୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା।
ପ୍ରଵର୍ତିତଂ ମଧ୍ଯଦେଶେ ସର୍ଵବୂତକ୍ଷଯାଵହମ୍ ୧୭.
ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ବିନାଶ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।