ନିଶମ୍ଯ ଵଚନଂ ତେଷାଂ ଦେଵାନାଂ ଭୁନିରବ୍ରଵୀତ୍ ୧୬.
ଦେବତାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ମୁନି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ନ ସଂଦେହୋ ନାନ୍ଯଥା ମମ ଭାଷିତମ୍ ୧୬.
ମୁଁ ଦେବି, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋର କଥା କେବେ ଭିନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଭଯଭୀତା ଵଯଂ ଵିପ୍ର ଭଵଦ୍ଦର୍ଶନକାଂକ୍ଷିଣଃ ୧୬.
ମୁନିବର, ଆମେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛୁ।
ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଵିଦ୍ଧି ତତ୍ସର୍ଵଂ ଦାତୁମର୍ହୋଽଥ ସୁଵ୍ରତ॥ ୧୬.
ଆମେ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ, ଆପଣ ଯେଉଁଠି ଦରକାର ସେସବୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ନିଶମ୍ଯ ଵଚନଂ ତେଷାଂ କିଂ ଦାତଵ୍ଯଂ ତଦୁଚ୍ଯତାମ୍॥ ୧୬.
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ କହିଲେ: କଣ ଦେବା ଦରକାର ତାହା କହ।
ତତୋ ଦେଵାବ୍ରୁଵନ୍ଵିପ୍ର ଦୈତ୍ଯାନାଂ ନିଧନାଯନଃ ୧୬.
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: ମୁନିବର, ଏହା ଦାନବମାନଙ୍କର ସଂହାର ପାଇଁ।
ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ ଵିପ୍ରର୍ଷିସ୍ତିଷ୍ଠଧ୍ଵଂ କ୍ଷଣମେଵ ହି ୧୬.
ମୁନି ହସି କହିଲେ: ଏଠାରେ କିଛି ଖ୍ଷଣ ରୁହନ୍ତୁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାନଥୋ ପତ୍ନୀଂ ସମାହୂଯ ସୁଵର୍ଚସମ୍ ୧୬.
ଏପରି କହି ସେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସୁବର୍ଚ୍ଚସାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ଅସ୍ଥ୍ଯର୍ଥଂ ଯାଚିତୋ ଦେଵୈସ୍ତ୍ଯଜାମ୍ଯେତତ୍କଲେଵରମ୍ ୧୬.
ଦେବତାମାନେ ମୋର ଅସ୍ଥି ଚାହିଲେ, ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ୁଛି।
ମଯି ଯାତେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଧର୍ମେଣ ତତ୍ର ମାମ୍ ୧୬.
ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବା ପରେ, ତୁମେ ତୁମ ଧର୍ମରେ ରହି, ସେଠାରେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ସ୍ଵପତ୍ନୀଂ ସ ପ୍ରେଷଯାମାସ ଚାଶ୍ରମମ୍ ୧୬.
ଏଭଳି କହି, ସେ ତାଙ୍କର ଜଣେ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ରମକୁ ପଠାଇଲେ।
ସମାଧିନା ପରେଣୈଵ ଵିସୃଜ୍ଯ ସ୍ଵଂ କଲେଵରମ୍ ୧୬.
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି, ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ଦଧୀଚିନାମା ମୁନିଵୃଂଦଵର୍ଯଃ ଶିଵପ୍ରିଯଃ ଶିଵଦୀକ୍ଷାଭିଯୁକ୍ତଃ ୧୬.
ଦଧୀଚି ନାମକ ମୁନି, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଶିବ ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍।
ତତଃ ସର୍ଵେ ସୁରଗଣା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଵିଲଯଂ ଗତମ୍ ୧୭.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଦେଖିଲେ, ସେ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ସୁରଭିଂ ଚାହ୍ଵଯିତ୍ଵାଥ ତଦୋଵାଚ ଶଚୀପତିଃ ୧୭.
ସେମାନେ ସୁରଭୀଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଏବଂ ଶଚୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ।
ତଥେତି ଚ ଵଚୋମତ୍ଵା ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଲିହ୍ଯ ତତ୍ ୧୭.
ସେ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଇ, ସେହି ମହୁର୍ତ୍ତରେ ଲିଜିଦେଲେ।
ଜଗୃହୁସ୍ତାନି ଚାସ୍ଥୀନି ଚକ୍ରୁଃ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଵୈ ସୁରାଃ ୧୭.
ସେମାନେ ସେଠାରେ ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ, ଦେବତାମାନେ ତାହାରୁ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ଅନ୍ଯାନି ଚାସ୍ଥୀନି ବହୂନି ତସ୍ଯ ଋଷେସ୍ତଦାନୀଂ ଜଗୃହୁଃ ସୁରାଶ୍ଚ ୧୭.
ସେ ସମୟରେ ଦେବମାନେ ଏହି ଋଷିଙ୍କ ଅନେକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ଥି ମଧ୍ୟ ନେଇଥିଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରାଣି କୃତ୍ଵା ତେ ସର୍ଵେ ମହାବଲପରାକ୍ରମାଃ ୧୭.
ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରି, ସମସ୍ତେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରାକ୍ରମୀ ହେଲେ।
ତତଃ ସୁଵର୍ଚ୍ଚାଶ୍ଚ ଦଧୀଚିପତ୍ନୀ ଯା ପ୍ରେଷିତା ସା ସୁରକାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ୧୭.
ତାପରେ ସୁବର୍ଚ୍ଚା, ଦଧୀଚିଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ କାମ ସାର୍ଥକ କରିବାକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ତତ୍ସର୍ଵମିଦଂ ସୁରାଣାଂ କୃତ୍ଯଂ ତଦାନୀଂ ଚ ଚୁକୋପ ସାଧ୍ଵୀ ୧୭.
ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣି, ସେ ସତୀ ମହିଳା କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ।
ଅହୋ ସୁରା ଦୁଷ୍ଟତରାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ସର୍ଵେ ହ୍ଯଶକ୍ତାଶ୍ଚ ତଥୈଵ ଲୁବ୍ଧାଃ ୧୭.
ହାଁ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦୁଷ୍ଟ, ଅଶକ୍ତ ଏବଂ ଲୋଭୀ।
ଏଵ ଶାପଂ ଦଦୌ ତେଷାଂ ସୁରାଣାଂ ସା ତପସ୍ଵିନୀ ୧୭.
ସେ ତାପସିନୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଏଭଳି ଶାପ ଦେଲେ।
ନିର୍ଗତୋ ଜଠରାଦ୍ଗର୍ଭୋ ଦଧୀଚସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ୧୭.
ମହାତ୍ମା ଦଧୀଚିଙ୍କ ଗର୍ଭ ତାଙ୍କ ଜଠରୁ ବାହାରିଗଲା।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଜନନୀ ଗର୍ଭମୁଵାଚ ରୁଷିତେକ୍ଷଣା ୧୭.
ହସି, ମାଆ ଗର୍ଭକୁ କହିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଥିଲା।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥସ୍ଯ ମହାଭାଗ ସର୍ଵେଷାଂ ସଫଲୋ ଭଵେଃ ପତିମନ୍ଵଗମତ୍ସାଧ୍ଵୀ ପରମେଣ ସମାଧିନା॥ ୧୭.
ହେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ତଳେ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଫଳଦାୟକ ହେବ। ସେ ସତୀ ନାରୀ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି, ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଏଵଂ ଦଧୀଚପତ୍ନୀ ସା ପତିନା ସ୍ଵର୍ଗମାଵ୍ରଜତ୍॥ ୧୭.
ଏଭଳି ଦଧୀଚିଙ୍କର ଜଣେ ଜଣାନୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତେ ଦେଵାଃ କୃତଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରା ଦୈତ୍ଯାନ୍ପ୍ରତି ସମୁତ୍ସୁକାଃ ୧୭.
ସେହି ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ପାଇ ପରାସୁରମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଗୁରୁଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ତଦାଜ୍ଞଯା ତେ ଗଣାଃ ସୁରାଣାଂ ବହଵସ୍ତଦାନୀମ୍ ୧୭.
ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ତାଙ୍କର ଆଦେଶରେ ଦେବତାମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ସମାଗତାନୁପସୃତ୍ଯ ଦେଵାଂଶ୍ଚେଂଦ୍ରପୁରୋଗମାନ୍ ୧୭.
ଏହିପରି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ।