ନହୁଷଂ ରାଜ୍ଯମାରୋଢୁମୈକପଦ୍ଯେନ ତେ ଯଦା ୧୫.
ତୁମେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏକମତ ହୋଇ ନହୁଷଙ୍କୁ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସାଇବାକୁ ଚାହିଲେ,
ରାଜ୍ଯଂ ଦତ୍ତଂ ମହେଂଦ୍ରସ୍ଯ ସୁରୈଃ ସର୍ଵୈର୍ମହର୍ଷିଭିଃ ୧୫.
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଦେଇଥିଲେ।
ଗଂଧର୍ଵାପ୍ସରସୋ ଯକ୍ଷା ଵିଦ୍ଯାଧରମହୋରଗାଃ ୧୫.
ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ବଡ଼ ସର୍ପମାନେ,
ତଦା ମହୋତ୍ସଵୋ ଜାତୋ ଦେଵପୁର୍ଯାଂ ନିରଂତରଃ ୧୫.
ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଥିବା ସହରରେ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଗାଯକାଶ୍ଚ ଜଗୁସ୍ତତ୍ର ତଥା ଵାଦ୍ଯାନି ଵାଦକାଃ ୧୫.
ସେଠାରେ ଗାୟକମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ ଓ ବାଦକମାନେ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ବଜାଇଲେ।
ଅଭିଷିକ୍ତସ୍ତଦା ତତ୍ର ବୃହସ୍ପତିପୁରୋଗମୈଃ॥ ୧୫.
ସେ ସମୟରେ ବୃହସ୍ପତି ଓ ଅନ୍ୟ ମୁଖ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ।
ଅର୍ଚିତୋ ଦେଵସୂକ୍ତୈଶ୍ଚ ଯଥା ଵଦ୍ଗ୍ରହପୂଜନମ୍ ୧୫.
ତାଙ୍କୁ ଦେବସୂକ୍ତ ମାନ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଗଲା, ଯେପରି ଗ୍ରହପୂଜାରେ କରାଯାଏ।
ତଥା ଚ ସର୍ଵୈଃ ପରିପୂଜିତୋ ମହାନ୍ରାଜା ସୁରାଣାଂ ନହୁଷସ୍ତଦାନୀମ୍ ୧୫.
ଏଭଳି ଭାବେ, ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତେ ମହାରାଜା ନହୁଷଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ସୁଗଂଧଦୀପୈଶ୍ଚ ସୁଵାସସା ଯୁତୋଽଲଂକାରଭୋଗୈଃ ସୁଵିରାଜିତାଂଗଃ ୧୫.
ସୁଗନ୍ଧି ଦୀପ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ଅଲଙ୍କାର ଓ ଭୋଗବସ୍ତୁଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ତାଙ୍କର ଦେହ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ଇତି ପରମକଲାନ୍ଵିତୋଽସୌ ସୁରମୁନିଵରଗଣୈଶ୍ଚ ପୂଜ୍ଯମାନଃ ୧୫.
ଏଭଳି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ, ସେ ଦେବମୁନିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲେ।
ଇଂଦ୍ରାଣୀ କଥମଦ୍ଯୈଵ ନାଯାତି ମମ ସନ୍ନିଧୌ ୧୫.
ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ଆଜି କାହିଁକି ମୋ ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସୁନାହାନ୍ତି?
ନହୁପସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବୃହସ୍ପତିରୁଦାରଧୀଃ ୧୫.
ନହୁଷଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବୃହସ୍ପତି, ଯିଏ ଉଚ୍ଚ ମନର ଅଟୁଟ ମନିଷ୍ଠା ଥିଲେ,
ଶକ୍ରସ୍ଯ ଦୁର୍ନିମିତ୍ତେନ ହ୍ଯନୀତୋ ନହୁଷୋଽତ୍ର ଵୈ ୧୫.
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନହୁଷ ଏଠାରେ ଆଣାଯାଇଥିଲେ।
ଶଚୀ ପ୍ରହସ୍ଯ ଚୋଵାଚ ବୃହସ୍ପତିମକଲ୍ମଷମ୍ ଏକୋନମଶ୍ଵମେଧାନାଂ ଶତଂ କୃତମନେନ ଵୈ॥ ୧୫.
ଶଚୀ ହସିକି ନିର୍ମଳ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନବ୍ବେଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି।"
ତସ୍ମାନ୍ନ ଯୋଗ୍ଯୋ ପ୍ରହସ୍ଯ ଚୋଵାଚ ବୃହସ୍ପତିମକଲ୍ପଣଷମ୍ ଅଵାହ୍ଯଵାହନେନୈଵ ଅତ୍ରାଗତ୍ଯ ଲଭେତ ମାମ୍॥ ୧୫.
ତେଣୁ ସେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଶଚୀ ହସିକି ନିର୍ମଳ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସେ ମୋତେ ମାତ୍ର ଶିବିକାରେ ବୋସିକି ଆସିଲେ ମିଳିପାରିବେ।"
ତଥେତି ଗତ୍ଵା ତ୍ଵରିତୋ ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ ତମ୍ ୧୫.
ବୃହସ୍ପତି 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଯାଇ ସେଠାରେ ନହୁଷଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ରାଜାସୌ ନହୁଷଃ କାମମୋହିତଃ ୧୫.
ନହୁଷ ରାଜା ମନରେ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଭାବି, କାମନାରେ ମୋହିତ ହୋଇ ସମ୍ମତି ଦେଲେ।
ସ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚ ଚିରଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚତପସ୍ଵିନଃ ୧୫.
ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଚିନ୍ତା କରି, ତପସ୍ୱୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଚ ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରାପ୍ତ୍ଯର୍ଥମିତି ମେ ହୃଦି ଵର୍ତତେ ୧୫.
ମୋ ହୃଦୟରେ ଏହି ଭାବ ରହିଛି—ତାଙ୍କୁ ପାଇବା ପାଇଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯିବ।
ଉପଵିଶ୍ଯ ତଦା ତସ୍ଯାଂ ଶିଵବିକାଯାଂ ସମାହିତଃ ୧୫.
ତାପରେ ସେ ଶିବିକାରେ ବସି, ମନୋଯୋଗ ଦେଇ ରହିଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଃ ଶିବିକାଵାହୀ ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋଽଶପନ୍ନୃପମ୍ ୧୫.
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଶିବିକା ବୋହିବା ସମୟରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଶାପୋକ୍ତିମାତ୍ରତୋ ରାଜା ପତିତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ହି ୧୫.
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଶାପ ଦେବା ସହିତେ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ପତିତ ହେଲେ।
ଯଥା ହି ନହୁଷୋ ଜାତସ୍ତଥା ସର୍ଵେଽପି ତାଦୃଶାଃ ୧୫.
ଯେପରି ନହୁଷ ଏପରି ହେଲେ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଏପରି କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହୁଅନ୍ତି।
ତସ୍ମାସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଚକ୍ଷଣୈଃ ୧୫.
ତେଣୁ, ଯେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେମାନେ ସବୁ ପ୍ରୟାସରେ ନିଜ ପଦକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ତଥୈଵ ନହୁଷଃ ସର୍ପ୍ପୋ ଜାତୋରଣ୍ଯେ ମହାଭଯେ ୧୫.
ଏଭଳି ନହୁଷ ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟରେ ସର୍ପ ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ତଥୈଵ ତେ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଚେତସଃ ୧୫.
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ନ ମର୍ତ୍ଯ ଲୋକୋ ନ ସ୍ଵର୍ଗୋ ଜାତୋ ହ୍ଯସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ ୧୫.
ଏହି ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ନ ମାନବ ଲୋକ ରହିଲା, ନ ସ୍ୱର୍ଗ ରହିଲା।
ଯାଜ୍ଞିକୋ ହ୍ଯପରୋ ଲୋକେ କଥ୍ଯତାଂ ଚ ମହାମୁନେ ୧୫.
ହେ ମହାମୁନି, ଅନ୍ୟ ଏକ ଯଜ୍ଞ କୁଶଳ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଏହି ଲୋକରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତୁ।
ଯଯାତିଂ ଚ ମହାଭାଗା ଆନଯଧ୍ଵଂ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତାଃ ୧୫.
ତୁମେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଯୟାତିଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।
ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ତଦା ମହାତ୍ମା ଯଯୌ ଦିଵଂ ଦେଵଦୂତୈଃ ସମେତଃ ୧୫.
ତାପରେ ମହାତ୍ମା ଯୟାତି ଦେବଦୂତମାନଙ୍କ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।