ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵରାନ୍ଵିତା ଯୂଯଂ ଦେଵରାଜାନମାଶୁଃ ଵୈ ୧୫.
ତେଣୁ ତମେ ସମସ୍ତେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଦେବରାଜକୁ ଶୀଘ୍ର ସ୍ଥାପନ କର ।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତଦା ସର୍ଵେ ବୃହସ୍ପତିପୁରୋଗମାଃ କଥଯାମାସୁରଵ୍ଯଗ୍ରା ଶଚୀଂ ପ୍ରତି ଯଥା ତଥା॥ ୧୫.
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଶଚୀଙ୍କୁ ସବୁ କଥା ଯଥା ଘଟିଥିଲା କହିଲେ ।
ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ହେତୋଃ କିଂ କାର୍ଯଂ ଵିମୃଶଂତଃ ପରସ୍ପରମ୍॥ ୧୫.
ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ କଣ କରିବା ଉଚିତ, ସମସ୍ତେ ଆପସରେ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ ।
ଏଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯମାନାନାଂ ଦେଵାନାଂ ତତ୍ର ନାରଦଃ ୧୫.
ଏପରି ଦେବମାନେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ନାରଦ ଆସିଲେ ।
ଉଵାଚ ପୂଜିତୋ ଦେଵାନ୍କସ୍ମାଦ୍ଯୂଯଂ ଵିଚେତସଃ ୧୫.
ସେ କହିଲେ: ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି, ତେବେ ତୁମେମାନେ କାହିଁକି ଏତେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଚିନ୍ତିତ ଅଛ?
ଗତମିଂଦ୍ରସ୍ଯ ଚେଂଦ୍ରତ୍ଵମେନସା ପରମେଣ ତୁ ୧୫.
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଯାଇଛି।
ଯୂଯଂ ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵଜ୍ଞାସ୍ତପସା ଵିକ୍ରମେଣ ଚ ୧୫.
ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦେବତା, ତପସ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାବରେ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥାଉ।
ସୋଽସ୍ମିନ୍ରାଷ୍ଟ୍ରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯସ୍ତ୍ଵରିତେନୈଵ ନିର୍ଜରାଃ କୃତମସ୍ତି ମହାଭାଗା ନହୁଷେଣ ଚ ଯଜ୍ଵନା॥ ୧୫.
ଅମରମାନେ, ଏହି ରାଜ୍ୟରେ ତୁରନ୍ତ ନିଜେମାନେ ଅବସ୍ଥାନ କର; ମହାପୁଣ୍ୟବାନ୍ ନହୁଷ ଏହା ସଫଳ କରିଛନ୍ତି।
ଶଚ୍ଯା ଶ୍ରୁତଂ ଚ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନାରଦସ୍ଯ ମୁଖୋଦ୍ଗତମ୍ ୧୫.
ଶଚୀ ନାରଦଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଚ୍ଚରିତ ସେଇ କଥା ଶୁଣିଲେ।
ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵେ ଦେଵାନ୍ଵମୋଦଯନ୍॥ ୧୫.
ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଖୁସି ହେଲେ।
ନହୁଷଂ ରାଜ୍ଯମାରୋଢୁମୈକପଦ୍ଯେନ ତେ ଯଦା ୧୫.
ତୁମେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏକମତ ହୋଇ ନହୁଷଙ୍କୁ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସାଇବାକୁ ଚାହିଲେ,
ରାଜ୍ଯଂ ଦତ୍ତଂ ମହେଂଦ୍ରସ୍ଯ ସୁରୈଃ ସର୍ଵୈର୍ମହର୍ଷିଭିଃ ୧୫.
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଦେଇଥିଲେ।
ଗଂଧର୍ଵାପ୍ସରସୋ ଯକ୍ଷା ଵିଦ୍ଯାଧରମହୋରଗାଃ ୧୫.
ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ବଡ଼ ସର୍ପମାନେ,
ତଦା ମହୋତ୍ସଵୋ ଜାତୋ ଦେଵପୁର୍ଯାଂ ନିରଂତରଃ ୧୫.
ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଥିବା ସହରରେ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଗାଯକାଶ୍ଚ ଜଗୁସ୍ତତ୍ର ତଥା ଵାଦ୍ଯାନି ଵାଦକାଃ ୧୫.
ସେଠାରେ ଗାୟକମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ ଓ ବାଦକମାନେ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ବଜାଇଲେ।
ଅଭିଷିକ୍ତସ୍ତଦା ତତ୍ର ବୃହସ୍ପତିପୁରୋଗମୈଃ॥ ୧୫.
ସେ ସମୟରେ ବୃହସ୍ପତି ଓ ଅନ୍ୟ ମୁଖ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ।
ଅର୍ଚିତୋ ଦେଵସୂକ୍ତୈଶ୍ଚ ଯଥା ଵଦ୍ଗ୍ରହପୂଜନମ୍ ୧୫.
ତାଙ୍କୁ ଦେବସୂକ୍ତ ମାନ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଗଲା, ଯେପରି ଗ୍ରହପୂଜାରେ କରାଯାଏ।
ତଥା ଚ ସର୍ଵୈଃ ପରିପୂଜିତୋ ମହାନ୍ରାଜା ସୁରାଣାଂ ନହୁଷସ୍ତଦାନୀମ୍ ୧୫.
ଏଭଳି ଭାବେ, ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତେ ମହାରାଜା ନହୁଷଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ସୁଗଂଧଦୀପୈଶ୍ଚ ସୁଵାସସା ଯୁତୋଽଲଂକାରଭୋଗୈଃ ସୁଵିରାଜିତାଂଗଃ ୧୫.
ସୁଗନ୍ଧି ଦୀପ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ଅଲଙ୍କାର ଓ ଭୋଗବସ୍ତୁଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ତାଙ୍କର ଦେହ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ଇତି ପରମକଲାନ୍ଵିତୋଽସୌ ସୁରମୁନିଵରଗଣୈଶ୍ଚ ପୂଜ୍ଯମାନଃ ୧୫.
ଏଭଳି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ, ସେ ଦେବମୁନିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲେ।
ଇଂଦ୍ରାଣୀ କଥମଦ୍ଯୈଵ ନାଯାତି ମମ ସନ୍ନିଧୌ ୧୫.
ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ଆଜି କାହିଁକି ମୋ ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସୁନାହାନ୍ତି?
ନହୁପସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବୃହସ୍ପତିରୁଦାରଧୀଃ ୧୫.
ନହୁଷଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବୃହସ୍ପତି, ଯିଏ ଉଚ୍ଚ ମନର ଅଟୁଟ ମନିଷ୍ଠା ଥିଲେ,
ଶକ୍ରସ୍ଯ ଦୁର୍ନିମିତ୍ତେନ ହ୍ଯନୀତୋ ନହୁଷୋଽତ୍ର ଵୈ ୧୫.
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନହୁଷ ଏଠାରେ ଆଣାଯାଇଥିଲେ।
ଶଚୀ ପ୍ରହସ୍ଯ ଚୋଵାଚ ବୃହସ୍ପତିମକଲ୍ମଷମ୍ ଏକୋନମଶ୍ଵମେଧାନାଂ ଶତଂ କୃତମନେନ ଵୈ॥ ୧୫.
ଶଚୀ ହସିକି ନିର୍ମଳ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନବ୍ବେଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି।"
ତସ୍ମାନ୍ନ ଯୋଗ୍ଯୋ ପ୍ରହସ୍ଯ ଚୋଵାଚ ବୃହସ୍ପତିମକଲ୍ପଣଷମ୍ ଅଵାହ୍ଯଵାହନେନୈଵ ଅତ୍ରାଗତ୍ଯ ଲଭେତ ମାମ୍॥ ୧୫.
ତେଣୁ ସେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଶଚୀ ହସିକି ନିର୍ମଳ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସେ ମୋତେ ମାତ୍ର ଶିବିକାରେ ବୋସିକି ଆସିଲେ ମିଳିପାରିବେ।"
ତଥେତି ଗତ୍ଵା ତ୍ଵରିତୋ ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ ତମ୍ ୧୫.
ବୃହସ୍ପତି 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଯାଇ ସେଠାରେ ନହୁଷଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ରାଜାସୌ ନହୁଷଃ କାମମୋହିତଃ ୧୫.
ନହୁଷ ରାଜା ମନରେ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଭାବି, କାମନାରେ ମୋହିତ ହୋଇ ସମ୍ମତି ଦେଲେ।
ସ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚ ଚିରଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚତପସ୍ଵିନଃ ୧୫.
ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଚିନ୍ତା କରି, ତପସ୍ୱୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଚ ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରାପ୍ତ୍ଯର୍ଥମିତି ମେ ହୃଦି ଵର୍ତତେ ୧୫.
ମୋ ହୃଦୟରେ ଏହି ଭାବ ରହିଛି—ତାଙ୍କୁ ପାଇବା ପାଇଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯିବ।
ଉପଵିଶ୍ଯ ତଦା ତସ୍ଯାଂ ଶିଵବିକାଯାଂ ସମାହିତଃ ୧୫.
ତାପରେ ସେ ଶିବିକାରେ ବସି, ମନୋଯୋଗ ଦେଇ ରହିଲେ।