କିଂ କାର୍ଯଂ ଚାଦ୍ଯ କର୍ତଵ୍ଯଂ କଥଂ ଶ୍ରେଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ୧୫.
ଆଜି କଣ କରିବା ଉଚିତ? କଣ କାମ କରିବା ଦରକାର? କିପରି ଭଲ ଫଳ ମିଳିବ?
ମନସୈଵ ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ କାର୍ଯାକାର୍ଯଂ ଵିଚାର୍ଯ ଚ ୧୫.
ମନରେ ସମସ୍ତ କଥା ଭାବି, କଣ କରିବା ଉଚିତ ଓ କଣ ନୁହେଁ ତାହା ଭଲଭାବେ ଭାବି—
ପ୍ରାପ୍ତୋ ଜଲାଶଯଂ ତଂ ଚ ଯତ୍ରାସ୍ତେ ହି ପୁରଂଦରଃ ୧୫.
ସେ ଏହିପରି ଏକ ଝିଅ ଉପରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁରନ୍ଦର ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ରୋଵିଷ୍ଟାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଦେଵା ଋଷିଗଣାନ୍ଵିତାଃ ୧୫.
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଋଷିମାନେ ସହିତ ବସିଥିଲେ।
ସମୁତ୍ଥିତସ୍ତତଃ ଶକ୍ରୋ ଦଦର୍ଶ ସ୍ଵଗୁରୁଂ ତଦା ୧୫.
ତାପରେ ଶକ୍ର ଉଠି ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ ତତ୍ରତ୍ଯାନ୍କୃତାଞ୍ଜଲିରଭାଷତ ୧୫.
ସେ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ସ୍ଵଯମେଵ କୃତଂ ପୂର୍ଵମଜ୍ଞାନଲକ୍ଷଣଂ ମହତ୍ ୧୫.
ପୂର୍ବରୁ ଅଜ୍ଞାନର ଦୋଷ ନିଜେ ନିଜେ କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ବୃହସ୍ପତି ରୁଦାରଧୀଃ ୧୫.
ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ ବୃହସ୍ପତି ହସି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ।
ମାଂ ଚ ଉଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଭୋ ଇଂଦ୍ର ତଦ୍ଭୋଗାଦେଵ ସଂକ୍ଷଯଃ ୧୫.
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋତେ ନିମିତ୍ତ କରି ତୁମେ ଉପଭୋଗ କରିଥିବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିନାଶ ହେଇଛି ।
ଅଜ୍ଞାନତୋ ହି ଯଜ୍ଜାତଂ ପାପଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରତିକ୍ରିଯା ୧୫.
ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପାପ ପାଇଁ ଉପାୟ ଅଛି ।
ସକାମେନ କୃତଂ ପାପମକାମଂ ନୈଵ ଜାଯତେ ୧୫.
ଇଚ୍ଛା ସହ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ଅଲଗା, ଇଚ୍ଛା ବିନା କରାଯାଇଥିବା ପାପ ହେଉନାହିଁ ।
ମରଣାଂତୋ ଵିଧିଃ କାର୍ଯୋ କାମେନ ହି କୃତେନ ହି ୧୫.
ଇଚ୍ଛା ସହ କରାଯାଇଥିବା କାମ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିୟମିତ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଦରକାର ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା କୃତଂ ଯଚ୍ଚ ସ୍ଵଯମେଵ ହତୋ ଦ୍ଵିଜଃ ୧୫.
ତୁମେ ନିଜେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଦ୍ୱିଜକୁ ହତ କରିଛ ।
ଯାଵନ୍ମରଣମପ୍ଯେତି ତାଵଦପ୍ସୁ ସ୍ଥିରୋ ଭଵ॥ ୧୫.
ମୃତ୍ୟୁ ଆସିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ ।
ଶତାଶ୍ଵମେଧସଂଜ୍ଞଂ ଚ ଯତ୍ଫଲଂ ତଵ ଦୁର୍ମତେ ୧୫.
ହେ ଭ୍ରାନ୍ତ ମନ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଫଳ ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ନାମରେ ମିଳିଥାଏ ।
ସଚ୍ଛିଦ୍ରେ ଚ ଯଥା ତୋଯଂ ନ ତିଷ୍ଠତି ଘଟେଽଣ୍ଵପି ୧୫.
ଏକ ଛୋଟ ଫୋକର ଥିବା ଘଡ଼ରେ ମଧ୍ୟ ଜଳ ରହିପାରେନାହିଁ ।
ତସ୍ମାଚ୍ଚ ଦୈଵସଂଯୋଗାତ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ସ୍ଵର୍ଗାଦିକଂ ଚ ଯୈଃ ୧୫.
ଏହିପରି ଭାଗ୍ୟର ଯୋଗରେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ପାଇଛନ୍ତି ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଶକ୍ରୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ୧୫.
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସକ୍ର ନିଜ ମତ କହିଲେ ।
ଅମରାଵତୀ ମାଶୁ ତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛ ଦେଵର୍ଷିବିଃ ସହ ଇଂଦ୍ରଂ କୁରୁ ମହାଭାଗ ଯସ୍ତେ ମନସି ରୋଚତେ॥ ୧୫.
ଦେବ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଅମରାବତୀକୁ ଯାଅ । ମହାଭାଗ, ତୁମ ମନକୁ ଯେଉଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଲ ଲାଗେ, ସେଉଁଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ର କର ।
ଯଥା ମୃତସ୍ତଥା ହଂ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵୃତୋ ମହାନ୍ ୧୫.
ମୃତ ଲୋକ ଯେପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରେ ଆବୃତ ମହାନ ମନ୍ୟ ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵରାନ୍ଵିତା ଯୂଯଂ ଦେଵରାଜାନମାଶୁଃ ଵୈ ୧୫.
ତେଣୁ ତମେ ସମସ୍ତେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଦେବରାଜକୁ ଶୀଘ୍ର ସ୍ଥାପନ କର ।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତଦା ସର୍ଵେ ବୃହସ୍ପତିପୁରୋଗମାଃ କଥଯାମାସୁରଵ୍ଯଗ୍ରା ଶଚୀଂ ପ୍ରତି ଯଥା ତଥା॥ ୧୫.
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଶଚୀଙ୍କୁ ସବୁ କଥା ଯଥା ଘଟିଥିଲା କହିଲେ ।
ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ହେତୋଃ କିଂ କାର୍ଯଂ ଵିମୃଶଂତଃ ପରସ୍ପରମ୍॥ ୧୫.
ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ କଣ କରିବା ଉଚିତ, ସମସ୍ତେ ଆପସରେ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ ।
ଏଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯମାନାନାଂ ଦେଵାନାଂ ତତ୍ର ନାରଦଃ ୧୫.
ଏପରି ଦେବମାନେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ନାରଦ ଆସିଲେ ।
ଉଵାଚ ପୂଜିତୋ ଦେଵାନ୍କସ୍ମାଦ୍ଯୂଯଂ ଵିଚେତସଃ ୧୫.
ସେ କହିଲେ: ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି, ତେବେ ତୁମେମାନେ କାହିଁକି ଏତେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଚିନ୍ତିତ ଅଛ?
ଗତମିଂଦ୍ରସ୍ଯ ଚେଂଦ୍ରତ୍ଵମେନସା ପରମେଣ ତୁ ୧୫.
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଯାଇଛି।
ଯୂଯଂ ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵଜ୍ଞାସ୍ତପସା ଵିକ୍ରମେଣ ଚ ୧୫.
ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦେବତା, ତପସ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାବରେ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥାଉ।
ସୋଽସ୍ମିନ୍ରାଷ୍ଟ୍ରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯସ୍ତ୍ଵରିତେନୈଵ ନିର୍ଜରାଃ କୃତମସ୍ତି ମହାଭାଗା ନହୁଷେଣ ଚ ଯଜ୍ଵନା॥ ୧୫.
ଅମରମାନେ, ଏହି ରାଜ୍ୟରେ ତୁରନ୍ତ ନିଜେମାନେ ଅବସ୍ଥାନ କର; ମହାପୁଣ୍ୟବାନ୍ ନହୁଷ ଏହା ସଫଳ କରିଛନ୍ତି।
ଶଚ୍ଯା ଶ୍ରୁତଂ ଚ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନାରଦସ୍ଯ ମୁଖୋଦ୍ଗତମ୍ ୧୫.
ଶଚୀ ନାରଦଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଚ୍ଚରିତ ସେଇ କଥା ଶୁଣିଲେ।
ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵେ ଦେଵାନ୍ଵମୋଦଯନ୍॥ ୧୫.
ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଖୁସି ହେଲେ।