ତତୋ ଭଯେନ ମହତା ପଲାଯନପରୋଽଭଵତ୍ ୧୫.
ତାପରେ, ଭୟରେ ତିନି ବଡ଼ ଭାଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଯତୋ ଧାଵତି ସାଽଧାଵତ୍ତିଷ୍ଠଂତମନୁତିଷ୍ଠତି ଆଯାତି ତାଵତ୍ସହସା ଇଂଦ୍ରୋଽପ୍ଯପ୍ସୁ ନ୍ଯମଜ୍ଜତ॥ ୧୫.
ସେ ଯେଉଁଠି ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ, ସେଠି ସେ ଅନୁସରଣ କଲେ; ସେ ଦଢ଼ିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଦଢ଼ିଲେ; ସେ ଯିଅଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଅନୁସରଣ କଲେ; ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ର ଜଳରେ ଲୁଚିଗଲେ।
ଶୀଘ୍ରତ୍ଵେନ ଯଥା ଵିପ୍ରାଶ୍ଚିରଂତନଜଲେଚରଃ॥ ୧୫.
ଅତି ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ, ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଜଳରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଏଵଂ ଦିଵ୍ଯଶତଂ ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷାଣାଂ ଚ ଶଚୀପତେଃ ଅରାଜକଂ ତଦା ଜାତଂ ନାକପୃଷ୍ଠେ ଭଯାଵହମ୍॥ ୧୫.
ଏଭଳି ଶଚୀପତିଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜା ନଥିଲେ; ସେ ସମୟରେ ଦେବଲୋକର ଶିଖରରେ ଭୟ ଛାଇଯାଇଥିଲା।
ତଦା ଚିଂତାନ୍ଵିତା ଦେଵା ଋଷଯୋଽପି ତପସ୍ଵିନଃ ୧୫.
ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ତଥା ତପସ୍ଵୀ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଏକୋଽପି ବ୍ରହ୍ମହା ଯତ୍ର ରାଷ୍ଟ୍ରେ ଵସତି ନିର୍ଭଯଃ ୧୫.
ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାକାରୀ ଭୟ ଛାଡ଼ି ବସେ—
ରାଜା ପାପଯୁତୋ ଯସ୍ମିନ୍ରାଷ୍ଟ୍ରେ ଵସତି ତତ୍ର ଵୈ ୧୫.
ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟରେ ଏକ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ରାଜା ବସେ—
ଭଵଂତି ବହଵୋଽନର୍ଥାଃ ପ୍ରଜାନାଂ ନାଶହେତଵେ ୧୫.
ସେଠାରେ ଅନେକ ଦୁର୍ଘଟଣା ଘଟେ, ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଶର କାରଣ ହୁଏ।
ତଥା ପ୍ରକୃତଯୋ ରାଜ୍ଞଃ ଶୁଚଜିତ୍ଵେନ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ ନାନାଵିଧୈର୍ମହାତାପୈଃ ସୋପଦ୍ରଵମଭୂଜ୍ଜଗତ୍॥ ୧୫.
ଏଭଳି, ରାଜାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ନ୍ୟାୟରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ, ତେବେ ଏହି ଦୁନିଆରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଭୟଙ୍କର କଷ୍ଟ ଓ ଅସ୍ଥିରତା ଆସିଗଲା।
ଅଶ୍ଵମେଧଶତେନୈଵ ପ୍ରାପ୍ତଂ ରାଜ୍ଯଂ ମହତ୍ତରମ୍ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଚ ମହାଭାଗ ଯଥାଵତ୍କଥଯସ୍ଵ ନ॥ ୧୫.
ଶତଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରି ଏକ ବଡ଼ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ ହେଲା; ହେ ମହାନ, ଦୟାକରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ବିଷୟରେ ଠିକ୍ ଭାବରେ କହ।
ଦେଵାନାଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଵିଶେଷତଃ ୧୫.
ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମାନବମାନେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଏହି କଥାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଚ କୃତଂ ଵିପ୍ରା ମହଦ୍ଭୂତଂ ଜୁଗୁପ୍ସିତମ୍ ୧୫.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ନିନ୍ଦନୀୟ କାମ କରିଥିଲେ।
ଗୌତମସ୍ଯ ଗୁରୋଃ ପତ୍ନୀ ସେଵିତା ତସ୍ଯ ତତ୍ଫଲମ୍ ୧୫.
ଗୌତମଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୋଗ କରିଥିଲେ, ଏହାର ଫଳ ତାଙ୍କୁ ମିଳିଲା।
ଯେ ହି ଦୃଷ୍କଟତକର୍ମ୍ମାଣୋ ନ କୁର୍ଵଂତି ଚ ନିଷ୍କୃତିମ୍ ୧୫.
ଯେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରିଥିଲେ ଓ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିନାହାନ୍ତି—
ଦୁଷ୍କୃତୋପାର୍ଜିତସ୍ଯା ତଃ ପ୍ରାଯାଶ୍ଚିତ୍ତଂ ହି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ୧୫.
ଏମିତି ଦୁଷ୍ଟ କାମର ଫଳରୁ ଆସିଥିବା ପାପ ପାଇଁ, ସମୟରେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଉପପାତକମଧ୍ଯସ୍ତଂ ମହାପାତକତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍॥ ୧୫.
ଯେମାନେ ଅପରାଧ ମଧ୍ୟରେ ଜଡିତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବଡ଼ ପାପୀ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତତଃ ସ୍ଵଧର୍ମନିଷ୍ଠାଂ ଚ ଯେ କୁର୍ଵଂତି ସଦା ନରାଃ ୧୫.
ଏହିପରି, ଯେମାନେ ସଦା ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି—
ପ୍ରାପ୍ନୁଵଂତ୍ଯୁତ୍ତମଂ ଲୋକଂ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା ୧୫.
ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଏଠାରେ ଆଉ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ।
ସ ପ୍ରଧାର୍ଯ ତଦା ସର୍ଵେ ଲୋକପାଲାସ୍ତ୍ଵରାନ୍ଵିତାଃ କଥଯାମାସୁରଵ୍ଯଗ୍ରା ଇଂଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ଗୁରୁଂ ପ୍ରତି॥ ୧୫.
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ତ୍ୱରା ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କୁ ନିମନ୍ତେ ଆଲୋଚନା କରି କଥା କହିଲେ।
ଦେଵୈରୁକ୍ତଂ ଵଚୋ ଵିପ୍ରା ନିଶମ୍ଯ ଚ ବୃହସ୍ପତିଃ ୧୫.
ଦେବମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ବୃହସ୍ପତି—
କିଂ କାର୍ଯଂ ଚାଦ୍ଯ କର୍ତଵ୍ଯଂ କଥଂ ଶ୍ରେଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ୧୫.
ଆଜି କଣ କରିବା ଉଚିତ? କଣ କାମ କରିବା ଦରକାର? କିପରି ଭଲ ଫଳ ମିଳିବ?
ମନସୈଵ ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ କାର୍ଯାକାର୍ଯଂ ଵିଚାର୍ଯ ଚ ୧୫.
ମନରେ ସମସ୍ତ କଥା ଭାବି, କଣ କରିବା ଉଚିତ ଓ କଣ ନୁହେଁ ତାହା ଭଲଭାବେ ଭାବି—
ପ୍ରାପ୍ତୋ ଜଲାଶଯଂ ତଂ ଚ ଯତ୍ରାସ୍ତେ ହି ପୁରଂଦରଃ ୧୫.
ସେ ଏହିପରି ଏକ ଝିଅ ଉପରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁରନ୍ଦର ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ରୋଵିଷ୍ଟାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଦେଵା ଋଷିଗଣାନ୍ଵିତାଃ ୧୫.
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଋଷିମାନେ ସହିତ ବସିଥିଲେ।
ସମୁତ୍ଥିତସ୍ତତଃ ଶକ୍ରୋ ଦଦର୍ଶ ସ୍ଵଗୁରୁଂ ତଦା ୧୫.
ତାପରେ ଶକ୍ର ଉଠି ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ ତତ୍ରତ୍ଯାନ୍କୃତାଞ୍ଜଲିରଭାଷତ ୧୫.
ସେ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ସ୍ଵଯମେଵ କୃତଂ ପୂର୍ଵମଜ୍ଞାନଲକ୍ଷଣଂ ମହତ୍ ୧୫.
ପୂର୍ବରୁ ଅଜ୍ଞାନର ଦୋଷ ନିଜେ ନିଜେ କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ବୃହସ୍ପତି ରୁଦାରଧୀଃ ୧୫.
ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ ବୃହସ୍ପତି ହସି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ।
ମାଂ ଚ ଉଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଭୋ ଇଂଦ୍ର ତଦ୍ଭୋଗାଦେଵ ସଂକ୍ଷଯଃ ୧୫.
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋତେ ନିମିତ୍ତ କରି ତୁମେ ଉପଭୋଗ କରିଥିବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିନାଶ ହେଇଛି ।
ଅଜ୍ଞାନତୋ ହି ଯଜ୍ଜାତଂ ପାପଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରତିକ୍ରିଯା ୧୫.
ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପାପ ପାଇଁ ଉପାୟ ଅଛି ।