ଅଦ୍ଯାସ୍ମାନ୍ଭଯଭୀତାଂସ୍ତ୍ଵଂ କାଲନେମିଭଯାର୍ଦିତାନ୍ ୧୩.
ଆଜି ଆମେ ଭୟଭୀତ ଓ କାଳନେମିଙ୍କ ଭୟରେ ପୀଡିତ, ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ।
ଏଵଂ ଧ୍ଯାତଃ ସଂସ୍ମୃତଶ୍ଚ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତୋ ହରିସ୍ତଦା ୧୩.
ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ ଓ ସ୍ମରଣ କରାଯିବା ପରେ, ହରି ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଚକ୍ରପାଣିସ୍ତଦାଯାତୋ ଦେଵାନାଂ ଵିଜଯାଯ ଚ ଶ୍ରୀଵାସମେନଂ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷଂ ଯୋଦ୍ଧୁକାମଂ ଦଦର୍ଶିରେ॥ ୧୩.
ଚକ୍ରଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ବିଜୟ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରୀସହିତ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ ଓ ଅଜୟ ଦେଖିଲେ।
ତଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଲନେମିସ୍ତଦାନୀଂ ପ୍ରହସ୍ଯମାନୋଽତିରୁଷା ବଲାନ୍ଵିତଃ କରେ ଗୃହୀତଂ ନିଶିତଂ ମହାପ୍ରଭଂ ଚକ୍ରଂ ଚ କସ୍ମାତ୍କଥଯସ୍ଵ ମେ ପ୍ରଭୋ॥ ୧୩.
ଏହା ଦେଖି କାଳନେମି ବହୁତ କ୍ରୋଧ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ ହସି, କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ହାତରେ ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚକ୍ର କାହିଁକି ଧରିଛନ୍ତି, ମୋତେ କହନ୍ତୁ।'
ଯୁଦ୍ଧାର୍ଥମିହ ଚାଯାତୋ ଦେଵାନାଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ୧୩.
ମୁଁ ଏଠାକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ କାମ ସଫଳ କରିବାକୁ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵତୋ ଵାକ୍ଯଂ କାଲନେମିଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ ୧୩.
ଭଗବାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଭଳ କାଳନେମି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମୂଲଭୂତୋ ହି ଦେଵାନାଂ ଭଗଵାନ୍ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦଃ ୧୩.
ଭଗବାନ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୂଳ କାରଣ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚେଦଂ ମହାପ୍ରଭଃ ୧୩.
ଦୀପ୍ତିମାନ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ହସି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅପ୍ରଶସ୍ତଂ ଚ ଵିଷମଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ଚୈଵ ଯଥା ଭଵେତ୍ ୧୩.
ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧ ଅନୁଚିତ ଓ ଅନ୍ୟାୟ।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ହି ମହାନୁଭାଵୋ ଦୈତ୍ଯୈଃ ସମେତୋଽର୍ବୁଦସଂଖ୍ଯକୈଶ୍ଚ ୧୩.
ଏପରି ଭାବି, ମହାନ ଆତ୍ମା ଅନେକ ଦୈତ୍ୟ ସହିତ ଏହିକଥାକୁ ମନେ ରଖିଲେ।
ଗଗନମଥ ଜଗାହେ ମଂଦମଂଦଂ ମହାତ୍ମା ହ୍ଯସୁରଗଣସମେତୋ ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ଜିଘାଂସୁଃ ୧୩.
ତାପରେ, ମହାନ ଆତ୍ମା ଅସୁରମାନେ ସହିତ ମିଶି, ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲେ।
ତତୋ ଯୁଦ୍ଧମତୀଵାସୀଦସୁରୈର୍ଵିଷ୍ଣୁନା ସହ ୧୪.
ତାପରେ ଅସୁରମାନେ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଅସୁରୈରୁହ୍ଯମାନାସ୍ତେ ରହୁତ୍ମଂତଂ ଵ୍ଯଦାରଯନ୍ ୧୪.
ଅସୁରମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ରାହୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଫାଟିଦେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁନା ଚ ତଦା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚକ୍ରେଣ ଶକଲୀକୃତାଃ ୧୪.
ସେଇ ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ତ୍ରିଶୂଲେନାହନଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ରୋଷପର୍ଯାକୁଲେକ୍ଷଣଃ ୧୪.
କ୍ରୋଧରେ ଆଖି ଲାଲ ହୋଇ, ସେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
କରେଣ ଵାମେନ ଜଘାନ ଲୀଲଯା ତଂ କାଲନେମିଂ ହ୍ଯସୁରଂ ମହାବଲମ୍ ୧୪.
ବାମ ହାତରେ ସହଜ ଭାବେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁର କାଳନେମିଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ପତିତଃ ପୁନରୁତ୍ଥାଯ ଶନୈରୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ଲୋଚନେ ୧୪.
ପଡିଯିବା ପରେ, ସେ ପୁଣି ଉଠିଲେ ଏବଂ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଖି ଖୋଲିଲେ।
ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯଂ କାଲନେମିର୍ମହାବଲଃ ୧୪.
ଚେତନା ଫେରି ଆସି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାଳନେମି କହିଲେ—
ଯେ ଯେଽସୁରା ହତା ଯୁଦ୍ଧେ ଅକ୍ଷଯଂ ଲୋକମାପ୍ନୁଯୁଃ ୧୪.
ଯେଉଁଅସୁରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅବିନାଶୀ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଭୁଂଜତୋ ଵିଵିଧାନ୍ଭୋଗାନ୍ଦେଵଵଦ୍ଵିଚରଂତି ତେ ୧୪.
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ଘୁରିବାକୁ ପାଆନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଯୁଦ୍ଧେନ ମରଣଂ ନ କାଂକ୍ଷେ କ୍ଷଣଭଂଗୁରମ୍ ଦାତୁମର୍ହସି ମେ ନାଥ କୈଵଲ୍ଯଂ କେଵଲଂ ପରମ୍॥ ୧୪.
ସେହିପାଇଁ, ମୁଁ ଏହି କ୍ଷଣିକ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ; ନାଥ, ଆପଣ ମୋତେ କେବଳ ପରମ ମୋକ୍ଷ ଦିଅ।
ତଥେତି ଦୈତ୍ଯପ୍ରଵରୋ ନିପାତିତଃ ପରେଣ ପୁଂସା ପରମାର୍ଥଦେନ ୧୪.
‘ଏହିଭଳି ହେଉ,’ ବୋଲି ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ ହେଲେ।
କାଲନେମିର୍ହତୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଦେଵା ଜାତା ହ୍ଯକଟକାଃ ୧୪.
ଦାଇତ୍ୟ କାଳନେମି ହତ ହେଲେ, ଦେବତାମାନେ ଭୟମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ତିରୋଧାନଂ ଗତଃ ସଦ୍ଯୋ ଭଗଵାନ୍କମଲେକ୍ଷଣଃ ୧୪.
କମଳନୟନ ଭଗବାନ ସତ୍ୱରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ପତିତାନାଂ କ୍ଲୀବରୂପାଣାଂ ଭଗ୍ନାନାଂ ଭୀତଚେତସାମ୍ ୧୪.
ଯେଉଁମାନେ ପଡିଯାଇଥିଲେ, ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଥିଲେ, ଭଙ୍ଗ ଓ ଭୟଭିତ ହୃଦୟ ଥିଲା—
ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରପରୋ ଭୂତ୍ଵା ମହେଂଦ୍ରୋ ଦୁରାତିକ୍ରମଃ ୧୪.
ଅପରାଜିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆର୍ଥିକ ନୀତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ହେଲେ।
ଏଵଂ ନିହନ୍ଯ୍ମାନାନାମସୁରାଣାଂ ଶଚୀପତେଃ ୧୪.
ଏଭଳି ଭାବରେ ଶଚୀପତି ଦ୍ୱାରା ଅସୁରମାନେ ବିନାଶ ହେଉଥିଲେ—
ଯୁଦ୍ଧହତାଶ୍ଚ ଯେ ଵୀରା ହ୍ଯସୁରା ରଣମଣ୍ଡଲେ ୧୪.
ଯେଉଁ ସାହସୀ ଅସୁରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ—
ଯେ ଭୀତାଂଶ୍ଚ ପ୍ରପନ୍ନାଂଶ୍ଚଘାତଯଂତି ମଦୋଦ୍ଧତାଃ ୧୪.
ଯେଉଁମାନେ ଅହଂକାରରେ ଭରିଯାଇ, ଭୟଭିତ ଓ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ମାରିଦେଇଥିଲେ—
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ନ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ମନସାପି ଵିହିଂସନମ୍ ୧୪.
ତେଣୁ ତୁମେ ମନରେ ମଧ୍ୟ କେବେ ହିଂସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।