ସୁରାଶ୍ଚେଂଦ୍ରାଦଯଶ୍ଚାନ୍ଯେ ତସ୍ମିନ୍ଯୁଦ୍ଧେ ସୁଦାରୁଣେ ୧୩.
ସେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ,
ଶିଵସ୍ଯ ମହିମା ସର୍ଵଃ ଶ୍ରୁତସ୍ତଵ ମୁଖୋଦ୍ଗତଃ ୧୩.
ତୁମ ମୁଖରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ ଶିବଙ୍କ ସମସ୍ତ ମହିମା ଶୁଣିଛନ୍ତି।
ଯଦା ହି ଦୈତ୍ଯୈଶ୍ଚ ପରାଜିତାଃ ସୁରାଃ ଶମ୍ଭୁଂ ଚ ସର୍ଵେ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନାଃ ୧୩.
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ତଥୈଵ ଦୈତ୍ଯା ଅପି ଯୁଧ୍ଯମାନା ଉତ୍ସାହଯୁକ୍ତାତିବଲାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ୧୩.
ଏଭଳି, ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ସାହ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ସମସ୍ତେ ଏହିପରି କଲେ।
ଏଵଂ ଚ ସର୍ଵେ ହ୍ଯସୁରାଃ ସୁରାଶ୍ଚ ଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟିଶୂଲୈଃ ପରିଘୈଃ ପରଶ୍ଵଧୈଃ ନିହନ୍ଯମାନା ହ୍ଯସୁରାଃ ସୁରୈସ୍ତଦା ନାନାସ୍ତ୍ରଯୋଗୈଃ ପରମୈର୍ନିପେତୁଃ॥ ୧୩.
ଏଭଳି, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଶକ୍ତି, ବାଣ, ତ୍ରିଶୂଳ, ଗଦା, କୁହାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇଲେ; ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେକୁ ପଡ଼ି ଦେଲେ।
ଚକ୍ରୁସ୍ତେ ସକଲାମୁର୍ଵୀ ମାଂସଶୋଣିତକର୍ଦମାମ୍ ୧୩.
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତର କାଦୁରେ ପରିଣତ କରିଦେଲେ।
ଶିରାଂସି ଚ କବନ୍ଧାନି କଵଚାନି ମହାଂତି ଚ ୧୩.
ସେଠାରେ ମୁଣ୍ଡ, ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ କବଚ ଥିଲା।
ବହନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚାପଗା ହ୍ଯାସନ୍ନଦ୍ଯୋ ଭୀରୁଭଯାଵହାଃ ତଯଂତି ପରାନ୍ଭୂତପ୍ରତପ୍ରମଥରାକ୍ଷସାନ୍॥ ୧୩.
ଅନେକ ନଦୀ ବହୁଥିଲା, ଭୟଭୀତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର, ଯେଉଁଠାରେ ଭୂତ, ପ୍ରେତ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେର ଦେହକୁ ବହାଉଥିଲା।
ଶାକିନୀଡାକିନୀସଂଘା ଯକ୍ଷିଣ୍ଯୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ ୧୩.
ଶାକିନୀ ଡାକିନୀ ଓ ଯକ୍ଷିଣୀମାନେ ହଜାରେ ହଜାରେ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଏଵଂ ସଂକ୍ରୀଡମାନାସ୍ତେ ଭୂତପ୍ରମଥରାକ୍ଷସାଃ ୧୩.
ଏଭଳି ଭୂତ, ପ୍ରମଥ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମିଶି ଖେଳୁଥିଲେ।
ବଲିନା ସହ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଯୁଧେଽଦ୍ଭୁତଵିକ୍ରମଃ ୧୩.
ଦେବମାନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରତାପଶାଳୀ, ବଳିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ତାଂ ଶକ୍ତିଂ ଵଞ୍ଚଯାମାସ ମହେନ୍ଦ୍ରୋ ଲଘୁଵିକ୍ରମଃ ୧୩.
ତେଜସ୍ବୀ ମହେନ୍ଦ୍ର, ତାହା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଚତୁରତାରେ ଟାଳିଦେଲେ।
ଵଜ୍ରେଣ ଶିତଧାରେଣ ବାହୁଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ଵିକ୍ରମୀ ୧୩.
ତିଖା ଧାର ଥିବା ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରବଳ ଇନ୍ଦ୍ର ବଳିଙ୍କ ହାତ କାଟିଦେଲେ।
ପତିତଂ ଚ ବଲିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃଷପର୍ଵା ରୂପାନ୍ଵିତଃ ୧୩.
ବଳି ପଡ଼ିଯିବାକୁ ଦେଖି, ରୂପଶାଳୀ ବୃଷପର୍ବା ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ।
ମହେଂଦ୍ରଂ ସଗଜଂ ଚୈଵ ସହମାନଂ ଶିତାଞ୍ଛରାନ୍ ୧୩.
ମହେନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ହାତୀ ସହିତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ବହନ କରୁଥିବାକୁ ସହିଥିଲେ।
ନିପାତ୍ଯ ଵୃଷପର୍ଵାଣମିଂଦ୍ରଃ ପରବଲାର୍ଦନଃ॥ ୧୩.
ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃଷପର୍ବାଙ୍କୁ ପଡ଼ିଦେଲେ।
ତତୋ ଵଜ୍ରେଣ ମହତା ଦାନଵାନଵଧୀଦ୍ରଣେ ୧୩.
ତାପରେ, ବଡ଼ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା, ସେ ଦାନବମାନେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିଦେଲେ।
ଵିହ୍ଵଲାଶ୍ଚ କୃତାଃ କେଚିଦିଂଦ୍ରେଣ କୁପିତେନ ଚ ୧୩.
କିଛି ଦାନବକୁ, କ୍ରୋଧିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ।
କୁବେରେଣ ହତାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ନୈର୍ଋତେନ ତଥା ପରେ ୧୩.
ଅନ୍ୟମାନେ କୁବେରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଆଉ କିଛି ନୈରୃତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଏଵଂ ତଦା ତୈର୍ନିହତା ବଲୀଯସୋ ମହାସୁରା ଵିକ୍ରମଶାନିନଶ୍ଚ ୧୩.
ଏଭଳି, ସେ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବଳ ଓ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ମହାସୁରମାନେ ମାରାଗଲେ।
ତତୋ ମହାଦୈତ୍ଯଵରୋ ଦୁରାତ୍ମା ସ କଲାନେମିଃ ପରମାସ୍ତ୍ରଯୁକ୍ତଃ ୧୩.
ତାପରେ, ମହାଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଷ୍ଟ କଳାନେମି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ସିଂହାରୂଢୋ ଦଂଶିତଶ୍ଚ ତ୍ରିଶୁଲେନ ହି ସଂଯୁତଃ ୧୩.
ସେ ସିଂହ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ତିନିମୁହା ଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ଦାଢ଼ି ଦେଖାଉଥିଲେ।
ତେ ସିଂହା ଦଂଶିତାଃ ସର୍ଵେ ମହାବଲପରାକ୍ରମାଃ ୧୩.
ସେ ସମସ୍ତ ସିଂହମାନେ, ଦାଢ଼ି ଥିବା, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଆଯାଂତୀଂ ଦୈତ୍ଯସେନାଂ ତାଂ ସର୍ଵାଂ ସିଂହଵିଭୂଷିତାମ୍ ଭଯମାଜଗ୍ମୁରତୁଲଂ ତଦା ଧ୍ଯାନପରା ଭଵନ୍॥ ୧୩.
ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ଭୟରେ ପଡ଼ି, ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଗଲେ।
କିଂ କୁର୍ମୋଽଦ୍ଯ ଵଯଂ ସର୍ଵେ କଥଂ ଜେଷ୍ଯାମ ଚାଦ୍ଭୁତମ୍ ୧୩.
"ଆଜି ଆମେ ସମସ୍ତେ କଣ କରିବୁ? ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ବିଜୟ କିପରି ଲାଗିବ?"
ଏଵଂ ଵିଚିଂତ୍ଯମାନାସ୍ତେ ହ୍ଯାଗତସ୍ତତ୍ର ନାରଦଃ ୧୩.
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେଠାକୁ ନାରଦ ଆସିଲେ।
କଥିତଂ ଚ ମହେଂଦ୍ରାଯ କାଲନେମେସ୍ତପୋବଲମ୍ ୧୩.
କାଳନେମିଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହାଯାଇଥିଲା।
ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵିନା ଵଯଂ ଦେଵା ଅଶକ୍ତା ରଣମଂଡଲେ ତମାଲନୀଲୋ ଵରଦଃ ସର୍ଵୈର୍ଵିଜଯକାଂକ୍ଷିଭିଃ॥ ୧୩.
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବିନା ଆମେ ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଶକ୍ତ। ସେ ତମାଳ ଗଛର ନୀଳ ରଙ୍ଗର, ଦୟାଳୁ ଓ ସମସ୍ତ ବିଜୟ ଆଶା କରୁଥିବାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି।
ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦା ଦେଵାସ୍ତ୍ଵରାନ୍ଵିତାଃ ସ୍ମରଂତଃ ପରମାତ୍ମାନମିଦମୂଚୁଶ୍ଚ ତଂ ଵିଭୁମ୍॥ ୧୩.
ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ଅତି ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେହି ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ।
ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଭଗଵତେ ନମସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵମଂଗଲମ୍ ୧୩.
ଓ ଭଗବାନ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଓ ବିଶ୍ୱର ମଙ୍ଗଳକାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।