ତେ ଵିଷ୍ଣୁନା ହ୍ଯନୁଜ୍ଞାତା ଅସୁରାନ୍ପ୍ରତି ଵୈ ରୁଷା ୧୩.
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ସେମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ କ୍ରୋଧରେ ଆଗେଇଯାଇଥିଲେ।
ତେଷାଂ ବୋରମଭୂଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ ୧୩.
ସେମାନେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଶରଧାରାନ୍ଵିତଂ ସର୍ଵଂ ବଭୂଵ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ ୧୩.
ସମସ୍ତ ଦିଗ ଶରର ବର୍ଷାରେ ଭରିଗଲା, ଏହା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।
ତତୋ ନିମିଷମାତ୍ରେଣ ଶରଘାତଯୁତା ଭଵନ୍ ୧୩.
ତାପରେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଶରର ବର୍ଷାରେ ଢାକିଯାଇଲେ।
ଵିଧ୍ଯମାନାସ୍ତଥା କେଚିଦ୍ଵିଵିଧୁଶ୍ଚାପରାନ୍ରଣେ ୧୩.
ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ କେହି ମରୁଥିଲେ, ଆଉ କେହି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଆହତ ହେଉଥିଲେ।
କ୍ଷୁରପ୍ରହାରିତାଃ କେଚିଦ୍ଦୈତ୍ଯା ଦାନଵରାକ୍ଷସାଃ ୧୩.
କେତେକ ଦୈତ୍ୟ, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇ ଲୁହା ହେଉଥିଲେ।
ଏଵଂ ଭଗ୍ନଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ ସୈନ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵା ଗର୍ଜମାନାଃ ସମଂତାତ୍ ୧୩.
ଏଭଳି ଦାନବମାନଙ୍କର ସେନା ଭାଙ୍ଗିଯିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଗର୍ଜନ କରିଥିଲେ।
ଶଂଖଵାଦିତ୍ରଘୋଷେଣ ପୂରିତଂ ଚ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ ୧୩.
ଶଂଖ ଓ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦରେ ତିନିଟି ଲୋକ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ବଲିପ୍ରଭୃତଯଃ ସର୍ଵେ ସଂଭ୍ରମେଣୋତ୍ଥିତାଃ ପୁନଃ ୧୩.
ବଳି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ନେତାମାନେ ଭୟ ଓ ଅସ୍ମନ୍ଜସରେ ପୁଣି ଉଠିଥିଲେ।
ଦ୍ଵଂଦ୍ଵଯୁଦ୍ଧଂ ସୁତୁମୁଲଂ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ ୧୩.
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ବଲିନା ଦାନଵେଂଦ୍ରେଣ ମହେଂଦ୍ରୋ ଯୁଯୁଧେ ତଦା ୧୩.
ସେ ସମୟରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ରାଜା ବଳି ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ନୈର୍ଋତଃ ପ୍ରଘସେନୈଵ ପାଶୀ କୁଂଭେନ ସଂଗତଃ ୧୩.
ନୈରୃତ୍ୟ ପ୍ରଘାସ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଓ ପାଶଧାରୀ କୁମ୍ଭ ସହ ମୁକାବିଲା କଲେ।
ସୋମେନ ସହ ରାହୁଶ୍ଚ ଯୁଦ୍ଧଂ ଚକ୍ରେ ସୁଦାରୁଣମ୍ ସଂପର୍କାଦମୃସ୍ଯୈଵ ଯଥା ରାହୁସ୍ତଥାଽଭଵତ୍॥ ୧୩.
ରାହୁ ସୋମ ସହ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ଯେପରି ରାହୁ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶ ସହିପାରେନାହିଁ, ସେହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।
ତାନି ସର୍ଵାଣି ଦୃଷ୍ଟାନି ଶଂଭୁନା ପରମେଷ୍ଠିନା ଅସୁରାଣାଂ ସୁରାଣାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାମପି ଵଲ୍ଲଭଃ॥ ୧୩.
ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶମ୍ଭୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟଜନ, ଦେଖିଥିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ରାହୁଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଶିଵମ୍ ୧୩.
ତାପରେ ରାହୁ, ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଶିବଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ତେନ ତସ୍ଯ ହି ଜାତାନି ଶିରାଂସି ସୁବହୂନ୍ଯପି ବବଂଧ ଶଂଭୁଃ ଶିରସି ଶିରୋଭୂଷଣଵତ୍କୃତମ୍॥ ୧୩.
ଏହାରୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ମୁଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏବଂ ଶମ୍ଭୁ ସେଗୁଡିକୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁଣ୍ଡମାଳା ଭଳି ପିନ୍ଧିଲେ।
ଅଶନାତ୍କାଲକୂଟସ୍ଯ ନୀଲକଂଠୋଽଭଵତ୍ତଦା ୧୩.
କାଳକୂଟ ବିଷ ଖାଇ ଶିବ ତାପରେ ନୀଳକଣ୍ଠ ହେଲେ।
ଦଧାର ଶିରସା ତାଂ ଚ ମୁଣ୍ଡମାଲାଂ ମହେଶ୍ଵରଃ॥ ୧୩.
ମହେଶ୍ୱର ଏହି ମୁଣ୍ଡମାଳାକୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତଯା ସ୍ରଜାଽସୌ ଶୁଶୁଭେ ମହାତ୍ମା ଦେଵାଦିଦେଵସ୍ତ୍ରିପୁରାଂତକୋ ହରଃ ୧୩.
ସେଇ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମହାତ୍ମା, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ତ୍ରିପୁର ନାଶକ ହରା ଅତି ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଗଂଗା ଧୃତା ଯେନ ଶିରସ୍ସୁମଧ୍ଯେ ଚଂଦ୍ରଂ ଚ ଚୂଡେ କୃତଵାନ୍ଭଯାପହଃ ୧୩.
ଯିଏ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଧରିଥିଲେ ଓ ଚୂଡ଼ାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ରଖିଥିଲେ, ସେ ଭୟ ଦୂର କରିଥିଲେ।
ଜଲ୍ପଂତି ନାନାଗମଭେଦୈର୍ମୀମାଂସମାନାଶ୍ଚ ଭଵଂତି ମୂକାଃ ୧୩.
ନାନା ପ୍ରକାର ମତ ଓ ତର୍କ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଶେଷରେ ନିରବ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଶିଵଂ ହି ନିତ୍ଯଂ ପରମାତ୍ମଦୈଵଂ ଵେଦୈକଵେଦ୍ଯଂ ପରମାତ୍ମଦିଵ୍ଯମ୍ ୧୩.
ଶିବ ନିତ୍ୟ, ପରମ ଆତ୍ମା ଓ ଦେବତ୍ୱ, ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯିବା ଏକମାତ୍ର, ପରମ ଦିବ୍ୟ ଆତ୍ମା।
ଯେନୈଵ ସୃଷ୍ଟଂ ଵିଧୃତଂ ଚ ଯେନ ଯେନ ଶ୍ରିତଂ ଯେନ କୃତଂ ସମଗ୍ରମ୍ ୧୩.
ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି, ଯିଏ ଏହାକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ଏହାକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏହାକୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି—
ଆଢ୍ଯୋ ଵାପି ଦରିଦ୍ରୋ ଵା ଉତ୍ତମୋ ହ୍ଯଧମୋଽପି ଵା ୧୩.
କେହି ଧନୀ ହେଉନ୍ତି କିମ୍ବା ଗରିବ, ଉତ୍ତମ କିମ୍ବା ନିମ୍ନ—
ଯୋ ଵା ପରକୃତାଂ ପୂଜାଂ ଶିଵସ୍ଯୋପରି ଶୋଭିତାମ୍ ୧୩.
ଯିଏ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେଇ ପୂଜା ଅନ୍ୟ କେହି କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏବଂ ସେଇ ପୂଜା ଅତି ଶୋଭାମୟ—
ଯେ ଦୀପମାଲାଂ କୁର୍ଵଂତି କାର୍ତିକ୍ଯାଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତାଃ ତାଵଦ୍ଯୁଗସହସ୍ରାଣି ଦାତା ସ୍ଵର୍ଗେ ମହୀଯତେ॥ ୧୩.
ଯେଉଁମାନେ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ ହୋଇ ଦୀପମାଳା ରଚନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦାତା ହେବାରୁ ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ।
କୌସୁଂଭତୈଲସଂଯୁକ୍ତା ଦୀପା ଦତ୍ତାଃ ଶିଵାଲଯେ ୧୩.
କୁସୁମ୍ଭ ତେଲରେ ଭରିଥିବା ଦୀପ ଯେଉଁମାନେ ଶିବମନ୍ଦିରରେ ଦାନ କରନ୍ତି—
ଅତସୀତୈଲସଂଯୁକ୍ତା ଦୀପା ଦତ୍ତାଃ ଶିଵାଲଯେ ୧୩.
ଅତସୀ ତେଲରେ ଭରିଥିବା ଦୀପ ଯେଉଁମାନେ ଶିବମନ୍ଦିରରେ ଦାନ କରନ୍ତି—
ଜ୍ଞାନିନୋଽପି ହି ଜାଯଂତେ ଦୀପଦାନଫଲେନ ହି॥ ୧୩.
ଦୀପଦାନର ଫଳରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ତିଲତୈଲେନ ସଂଯୁକ୍ତା ଦୀପା ଦତ୍ତାଃ ଶିଵାଲଯେ ୧୩.
ତିଳ ତେଲରେ ଭରିଥିବା ଦୀପ ଯେଉଁମାନେ ଶିବମନ୍ଦିରରେ ଦାନ କରନ୍ତି—