ପରିଘାଯୁଧିନଃ ପାଶଶୂଲମୁଦ୍ଗରପାଣଯଃ ୧୩.
କିଛି ଲୋକ ହାତରେ ଲୋହା ଗଦା, ପାଶ, ଶୂଳ ଓ ମୁସଳ ଧରିଥିଲେ।
ହଯନାଗରଥାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ସମାରୂଢାଃ ପ୍ରହାରିଣଃ ୧୩.
ଅନ୍ୟେ କେହି ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ।
ସ୍ପର୍ଦ୍ଧମାନାସ୍ତତାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଗର୍ଜଂତଶ୍ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ୧୩.
ସେମାନେ ପରସ୍ପର ସହ ଏକାଉଁଠି ହେଇ, ବାରମ୍ବାର ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ତ୍ଵଯା କୃତଂ ମହାବାହୋ ଇଂଦ୍ରେଣ ସହ ସଂଗମମ୍ ୧୩.
ହେ ବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ଊନେନାପି ହି ତୁଚ୍ଛେନ ଵୈରିଣାପି କଥଂଚନ ୧୩.
ଅତି କମଜୋର କିମ୍ବା ଅପମାନଜନକ ଶତ୍ରୁ ସହିତ ମଧ୍ୟ, କେବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନ ଵିଶ୍ଵସେତ୍ପୂର୍ଵଵିରୋଧିନା କ୍ଵଚିତ୍ପରାଜିତାଃ ସ୍ମୋଽଥ ବଲେ ତ୍ଵଯାଧୁନା ୧୩.
ପୂର୍ବ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ କେବେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଆମେ ପରାଜିତ ହୋଇଛୁ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ତୁମେ ବଳଶାଳୀ।
ଇତ୍ଯୂଚୁସ୍ତେ ଦୁରାଧର୍ଷା ଯୋଦ୍ଧୁକାମା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ ୧୩.
ଏଭଳି କହି, ଯେଉଁମାନେ ଦୁର୍ଜୟ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ।
ଚାମରୈଶ୍ଚ ଦିଶଃ ସର୍ଵା ଲୋପିତଂ ଚ ରଣସ୍ଥଲମ୍ ୧୩.
ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ପୀତ୍ଵାମୃତଂ ମହାଭାଗା ଵାହାନ୍ଯାରୁହ୍ଯ ଦଂଶିତାଃ ସୂର୍ଯଶ୍ଚୋଚ୍ଚୈଃ ଶ୍ରଵାରୂଢୋ ମୃଗା ରୂଢଶ୍ଚ ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ॥ ୧୩.
ଅମୃତ ପିଇ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ତାଙ୍କର ଯାନ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଶୋଭିତ ହେଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ଶ୍ରବା ଉପରେ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ହରିଣ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ଛତ୍ରଚାମରସଂଵୀତାଃ ଶୋଭିତା ଵିଜଯଶ୍ରିଯା ୧୩.
ଛତା ଓ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ଢାକା, ସେମାନେ ବିଜୟର ତେଜରେ ଦେଦୀପ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲେ।
ତେ ଵିଷ୍ଣୁନା ହ୍ଯନୁଜ୍ଞାତା ଅସୁରାନ୍ପ୍ରତି ଵୈ ରୁଷା ୧୩.
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ସେମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ କ୍ରୋଧରେ ଆଗେଇଯାଇଥିଲେ।
ତେଷାଂ ବୋରମଭୂଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ ୧୩.
ସେମାନେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଶରଧାରାନ୍ଵିତଂ ସର୍ଵଂ ବଭୂଵ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ ୧୩.
ସମସ୍ତ ଦିଗ ଶରର ବର୍ଷାରେ ଭରିଗଲା, ଏହା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।
ତତୋ ନିମିଷମାତ୍ରେଣ ଶରଘାତଯୁତା ଭଵନ୍ ୧୩.
ତାପରେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଶରର ବର୍ଷାରେ ଢାକିଯାଇଲେ।
ଵିଧ୍ଯମାନାସ୍ତଥା କେଚିଦ୍ଵିଵିଧୁଶ୍ଚାପରାନ୍ରଣେ ୧୩.
ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ କେହି ମରୁଥିଲେ, ଆଉ କେହି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଆହତ ହେଉଥିଲେ।
କ୍ଷୁରପ୍ରହାରିତାଃ କେଚିଦ୍ଦୈତ୍ଯା ଦାନଵରାକ୍ଷସାଃ ୧୩.
କେତେକ ଦୈତ୍ୟ, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇ ଲୁହା ହେଉଥିଲେ।
ଏଵଂ ଭଗ୍ନଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ ସୈନ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵା ଗର୍ଜମାନାଃ ସମଂତାତ୍ ୧୩.
ଏଭଳି ଦାନବମାନଙ୍କର ସେନା ଭାଙ୍ଗିଯିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଗର୍ଜନ କରିଥିଲେ।
ଶଂଖଵାଦିତ୍ରଘୋଷେଣ ପୂରିତଂ ଚ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ ୧୩.
ଶଂଖ ଓ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦରେ ତିନିଟି ଲୋକ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ବଲିପ୍ରଭୃତଯଃ ସର୍ଵେ ସଂଭ୍ରମେଣୋତ୍ଥିତାଃ ପୁନଃ ୧୩.
ବଳି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ନେତାମାନେ ଭୟ ଓ ଅସ୍ମନ୍ଜସରେ ପୁଣି ଉଠିଥିଲେ।
ଦ୍ଵଂଦ୍ଵଯୁଦ୍ଧଂ ସୁତୁମୁଲଂ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ ୧୩.
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ବଲିନା ଦାନଵେଂଦ୍ରେଣ ମହେଂଦ୍ରୋ ଯୁଯୁଧେ ତଦା ୧୩.
ସେ ସମୟରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ରାଜା ବଳି ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ନୈର୍ଋତଃ ପ୍ରଘସେନୈଵ ପାଶୀ କୁଂଭେନ ସଂଗତଃ ୧୩.
ନୈରୃତ୍ୟ ପ୍ରଘାସ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଓ ପାଶଧାରୀ କୁମ୍ଭ ସହ ମୁକାବିଲା କଲେ।
ସୋମେନ ସହ ରାହୁଶ୍ଚ ଯୁଦ୍ଧଂ ଚକ୍ରେ ସୁଦାରୁଣମ୍ ସଂପର୍କାଦମୃସ୍ଯୈଵ ଯଥା ରାହୁସ୍ତଥାଽଭଵତ୍॥ ୧୩.
ରାହୁ ସୋମ ସହ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ଯେପରି ରାହୁ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶ ସହିପାରେନାହିଁ, ସେହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।
ତାନି ସର୍ଵାଣି ଦୃଷ୍ଟାନି ଶଂଭୁନା ପରମେଷ୍ଠିନା ଅସୁରାଣାଂ ସୁରାଣାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାମପି ଵଲ୍ଲଭଃ॥ ୧୩.
ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶମ୍ଭୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟଜନ, ଦେଖିଥିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ରାହୁଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଶିଵମ୍ ୧୩.
ତାପରେ ରାହୁ, ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଶିବଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ତେନ ତସ୍ଯ ହି ଜାତାନି ଶିରାଂସି ସୁବହୂନ୍ଯପି ବବଂଧ ଶଂଭୁଃ ଶିରସି ଶିରୋଭୂଷଣଵତ୍କୃତମ୍॥ ୧୩.
ଏହାରୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ମୁଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏବଂ ଶମ୍ଭୁ ସେଗୁଡିକୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁଣ୍ଡମାଳା ଭଳି ପିନ୍ଧିଲେ।
ଅଶନାତ୍କାଲକୂଟସ୍ଯ ନୀଲକଂଠୋଽଭଵତ୍ତଦା ୧୩.
କାଳକୂଟ ବିଷ ଖାଇ ଶିବ ତାପରେ ନୀଳକଣ୍ଠ ହେଲେ।
ଦଧାର ଶିରସା ତାଂ ଚ ମୁଣ୍ଡମାଲାଂ ମହେଶ୍ଵରଃ॥ ୧୩.
ମହେଶ୍ୱର ଏହି ମୁଣ୍ଡମାଳାକୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତଯା ସ୍ରଜାଽସୌ ଶୁଶୁଭେ ମହାତ୍ମା ଦେଵାଦିଦେଵସ୍ତ୍ରିପୁରାଂତକୋ ହରଃ ୧୩.
ସେଇ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମହାତ୍ମା, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ତ୍ରିପୁର ନାଶକ ହରା ଅତି ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଗଂଗା ଧୃତା ଯେନ ଶିରସ୍ସୁମଧ୍ଯେ ଚଂଦ୍ରଂ ଚ ଚୂଡେ କୃତଵାନ୍ଭଯାପହଃ ୧୩.
ଯିଏ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଧରିଥିଲେ ଓ ଚୂଡ଼ାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ରଖିଥିଲେ, ସେ ଭୟ ଦୂର କରିଥିଲେ।