ସର୍ଵେ ଦୈତ୍ଯା ଆସନସ୍ଥା ପୁନଶ୍ଚ ତେ ଦେଵଗଣାଃ ସୁଧାରସଂ ଦତ୍ତଂ ପୀଡିତାଶ୍ଚ ୧୨.
ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଚୁପଚାପ ବସି ରହିଲେ, ଦେବମାନେ ପୁଣିଥରେ ଅମୃତର ସାର ପାଇଲେ, ଦାନବମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତଥାଵିଧାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତାନ୍ମୋହମାଶ୍ରିତାନ୍ ୧୨.
ତାପରେ ଦେଖିଲେ, ସେଇ ଦାନବମାନେ ମୋହରେ ପଡ଼ି ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଦେଵାନାଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଅମୃତାର୍ଥଂ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତୌ ୧୨.
ଅମୃତ ପାଇବା ଆଶାରେ, ସେମାନେ ଦେବମାନେଙ୍କ ରୂପ ଧରି ତାରା-ତାରି କଲେ।
ଯଦାମୃତଂ ପାତୁକାମୋ ରାହୁଃ ପରମଦୁର୍ଜଯଃ ୧୨.
ଯେତେବେଳେ ଅତି ଦୁର୍ଜୟ ରାହୁ ଅମୃତ ପିବିବାକୁ ଚାହିଲେ,
ତଦା ତସ୍ଯ ଶିରଶ୍ଛିନ୍ନଂ ରାହୋର୍ଦୁର୍ଵିଗ୍ରହସ୍ଯ ଚ ଭ୍ରମମାଣଂ ତଦା ହ୍ଯଦ୍ରୀଂଶ୍ଚୂର୍ଣଯାମାସ ଵୈ ତଦା॥ ୧୨.
ସେତେବେଳେ ରାହୁଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟାଯାଇଲା; ସେ ମୁଣ୍ଡ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ ପାହାଡ଼ମାନେକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା।
ସାଦ୍ରିଶ୍ଚ ସର୍ଵଭୂଲୋକଶ୍ଚୂର୍ଣିତଶ୍ଚ ତଦାଽଭଵତ୍ ୧୨.
ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦା ମହାଦେଵସ୍ତସ୍ଯୋପରି ତୁ ସଂସ୍ଥିତଃ ୧୨.
ଏହା ଦେଖି ମହାଦେବ ତାହାର ଉପରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ପୀଡନଂ ତତ୍ସମୀପେଥ ନିଵାସ ଇତି ନାମ ଵୈ॥ ୧୨.
ସେ ଦୁଃଖ ନିକଟରେ ଥିବାକୁ 'ନିବାସ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମହତାମାଲଯଂ ଯସ୍ମାଦ୍ଯସ୍ଯାସ୍ତଚ୍ଚରଣାଂବୁଜମ୍ ୧୨.
ଯାହାଙ୍କ ଅତି ମହାନ ନିବାସ ଓ ଯାହାଙ୍କ ଚରଣକମଳ ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ, ସେହିପାଇଁ ଏହି ନାମ।
କେତୁଶ୍ଚ ଧୂମରୂପୋଽସାଵାକାଶେ ଵିଲଯଂ ଗତଃ ୧୨.
ଧୂଆଁ ରୂପୀ କେତୁ ଆକାଶରେ ଲୟ ହୋଇଗଲେ।
ଵାସୁଦେଵୋ ଜଗଦ୍ଯୋନିର୍ଜଗତାଂ କାରଣଂ ପରମ୍ ୧୨.
ବାସୁଦେବ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାରଣ।
ଅସୁରାଣାଂ ଵିନାଶାଯ ଜାତଂ ଦୈଵଵିପର୍ଯଯାତ୍ ୧୨.
ଦେବତାଙ୍କ ଚମତ୍କାର ଦ୍ୱାରା, ଦାନବମାନେଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ସେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଯୌଗପଦ୍ଯେନ ତୈଃ ସର୍ଵୈଃ କ୍ଷୀରାବ୍ଧେର୍ମଂଥନଂ କୃତମ୍ ୧୨.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥିରେ କ୍ଷୀରସାଗର ମଥନ କଲେ।
ତତଶ୍ଚ ତେ ଦେଵଵରାନ୍ପ୍ରକୋପିତା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ମାଯାପ୍ରଵି ମୋହିତାଃ ପୁନଃ ୧୨.
ତାପରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଦାନବମାନେ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହରାଇ ପୁଣି ଭ୍ରମିତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତେ ଗର୍ଜ୍ଜମାନାଶ୍ଚ ଆକ୍ଷିପଂତଃ ସୁରାନ୍ରଣେ ୧୩.
ତାପରେ ସେମାନେ ଗର୍ଜନ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବମାନେଙ୍କ ଉପରେ ଝପଟି ପଡ଼ିଲେ।
ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ତଦା ମହାତ୍ମା ଵୈରୋଚନିଃ ସର୍ଵବଲେନ ସାର୍ଦ୍ଧମ୍ ୧୩.
ସେତେବେଳେ ମହାତ୍ମା ବିରୋଚନ ନିଜ ବିମାନ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ସ୍ଵାନି ରୂପାଣି ବିଭ୍ରଂତଃ ସମାପେତୁଃ ସ ହସ୍ରଶଃ ୧୩.
ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଏକଠା ହେଲେ।
ଅଶ୍ଵାନ୍କେଚିତ୍ସମାରୂଢା ଦ୍ଵିପାନ୍କେଚିତ୍ତଥା ପରେ ୧୩.
କିଛି ଲୋକ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ହାତୀ ଉପରେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ମଯୂରାନ୍ରାଜହଂସାଂଶ୍ଚ କୁକ୍କୁଟାଂଶ୍ଚ ତଥା ପରେ ୧୩.
ଅନ୍ୟେ କେହି ମୟୂର, ରାଜହଂସ ଓ କୁକୁଡ଼ି ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ଗଜାନ୍ଖରାନ୍ପରେ ଚୈଵ ଶକଟାଂଶ୍ଚ ତଥା ପରେ ୧୩.
ଅନ୍ୟମାନେ ହାତୀ, ଗଧା ଓ ଗାଡ଼ି ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ପରିଘାଯୁଧିନଃ ପାଶଶୂଲମୁଦ୍ଗରପାଣଯଃ ୧୩.
କିଛି ଲୋକ ହାତରେ ଲୋହା ଗଦା, ପାଶ, ଶୂଳ ଓ ମୁସଳ ଧରିଥିଲେ।
ହଯନାଗରଥାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ସମାରୂଢାଃ ପ୍ରହାରିଣଃ ୧୩.
ଅନ୍ୟେ କେହି ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ।
ସ୍ପର୍ଦ୍ଧମାନାସ୍ତତାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଗର୍ଜଂତଶ୍ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ୧୩.
ସେମାନେ ପରସ୍ପର ସହ ଏକାଉଁଠି ହେଇ, ବାରମ୍ବାର ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ତ୍ଵଯା କୃତଂ ମହାବାହୋ ଇଂଦ୍ରେଣ ସହ ସଂଗମମ୍ ୧୩.
ହେ ବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ଊନେନାପି ହି ତୁଚ୍ଛେନ ଵୈରିଣାପି କଥଂଚନ ୧୩.
ଅତି କମଜୋର କିମ୍ବା ଅପମାନଜନକ ଶତ୍ରୁ ସହିତ ମଧ୍ୟ, କେବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନ ଵିଶ୍ଵସେତ୍ପୂର୍ଵଵିରୋଧିନା କ୍ଵଚିତ୍ପରାଜିତାଃ ସ୍ମୋଽଥ ବଲେ ତ୍ଵଯାଧୁନା ୧୩.
ପୂର୍ବ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ କେବେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଆମେ ପରାଜିତ ହୋଇଛୁ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ତୁମେ ବଳଶାଳୀ।
ଇତ୍ଯୂଚୁସ୍ତେ ଦୁରାଧର୍ଷା ଯୋଦ୍ଧୁକାମା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ ୧୩.
ଏଭଳି କହି, ଯେଉଁମାନେ ଦୁର୍ଜୟ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ।
ଚାମରୈଶ୍ଚ ଦିଶଃ ସର୍ଵା ଲୋପିତଂ ଚ ରଣସ୍ଥଲମ୍ ୧୩.
ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ପୀତ୍ଵାମୃତଂ ମହାଭାଗା ଵାହାନ୍ଯାରୁହ୍ଯ ଦଂଶିତାଃ ସୂର୍ଯଶ୍ଚୋଚ୍ଚୈଃ ଶ୍ରଵାରୂଢୋ ମୃଗା ରୂଢଶ୍ଚ ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ॥ ୧୩.
ଅମୃତ ପିଇ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ତାଙ୍କର ଯାନ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଶୋଭିତ ହେଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ଶ୍ରବା ଉପରେ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ହରିଣ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ଛତ୍ରଚାମରସଂଵୀତାଃ ଶୋଭିତା ଵିଜଯଶ୍ରିଯା ୧୩.
ଛତା ଓ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ଢାକା, ସେମାନେ ବିଜୟର ତେଜରେ ଦେଦୀପ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲେ।