ତସ୍ମାଦ୍ଵିଭଜନଂ କାର୍ଯଂ ମଯୈତସ୍ଯ ଶୁଭଵ୍ରତାଃ ୧୨.
ସେହିପାଇଁ, ହେ ଶୁଭବ୍ରତମାନେ, ଏହାର ବଣ୍ଟନ ମୁଁ କରିବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ଦେଵ୍ଯା ତଥା ଚକ୍ରୁରତଂ ଦ୍ରିତାଃ ୧୨.
ଦେବୀ ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତେ ତୁରନ୍ତ ଏହା ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଉପଵିଷ୍ଟାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ଅମୃତାର୍ଥଂ ଚ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ମୋହିନୀ ସର୍ଵଧର୍ମ୍ମଜ୍ଞା ଅସୁରାଣାଂ ସ୍ମଯନ୍ନିଵ॥ ୧୨.
ସମସ୍ତେ ଅମୃତ ପାଇଁ ବସିଗଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ; ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜଣା ମୋହିନୀ ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ହସି ଦେଖୁଥିଲେ।
ଆଦୌ ହ୍ଯଭ୍ଯାଗତାଃ ପୂଜ୍ଯା ଇତି ଵୈ ଵୈଦିକୀ ଶ୍ରୁତିଃ॥ ୧୨.
ପ୍ରଥମେ ଆସିଥିବା ଅତିଥିମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେବା ଉଚିତ ବୋଲି ବେଦର ଶିକ୍ଷା ଅଛି।
ତସ୍ମାଦ୍ଯୂଯଂ ଵେଦପରାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵପରାଯଣାଃ ଅମୃତଂ ହି ମହାଭାଗା ବଲିମୁଖ୍ଯା ଵଦଂତୁ ଭୋଃ॥ ୧୨.
ତେଣୁ, ହେ ବେଦରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ମହାଭାଗ୍ୟବାନମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଗ୍ରଣୀ ଜଣେ କହନ୍ତୁ କିଏ ଅମୃତ ପାଇବେ।
ବଲିନୋକ୍ତା ତଦା ଦେଵୀ ଯତ୍ତେ ମନସି ରୋଚତେ ୧୨.
ତାପରେ ବଳି ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆପଣଙ୍କ ମନରେ ଯାହା ଭଲ ଲାଗେ, ସେଇ କରନ୍ତୁ।'
ଏଵଂ ସଂମାନିତା ତେନ ବଲିନା ଭାଵିତାତ୍ମନା ୧୨.
ଏଭଳି ଉଦାର ମନର ବଳିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ ସେ।
ତସ୍ମାନ୍ନରେନ୍ଦ୍ରକରଭୋରୁଲସଦ୍ଦୃକୂଲା ଶ୍ରୋଣୀତଟାଲସଗତିର୍ମଵିହ୍ଵଲାଂଗୀ ୧୨.
ତେଣୁ, ରାଜା ହାତୀର ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଜଂଘା, ହଲୁକା ଚାଲ, ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ଅଙ୍ଗସହିତ ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
ତଦା ତୁ ଦେଵୀ ପରିଵେଷଯଂତୀ ସା ମୋହିନୀ ଦେଵଗଣାଯ ସାକ୍ଷାତ୍ ୧୨.
ସେତେବେଳେ ଦେବୀ ମୋହିନୀ ନିଜେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ସିଧାସଳଖ ଭୋଜନ ପକାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ପୁନଶ୍ଚ ତେ ଦେଵଗଣାଃ ସୁଧାରସଂ ଦତ୍ତଂ ତଯା ପରଯା ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତ୍ଯା ୧୨.
ପୁଣି ସେଇ ବିଶ୍ୱର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପା ଦେବୀ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ପୁନିଥରେ ଅମୃତର ସାର ଦେଇଥିଲେ।
ସର୍ଵେ ଦୈତ୍ଯା ଆସନସ୍ଥା ପୁନଶ୍ଚ ତେ ଦେଵଗଣାଃ ସୁଧାରସଂ ଦତ୍ତଂ ପୀଡିତାଶ୍ଚ ୧୨.
ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଚୁପଚାପ ବସି ରହିଲେ, ଦେବମାନେ ପୁଣିଥରେ ଅମୃତର ସାର ପାଇଲେ, ଦାନବମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତଥାଵିଧାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତାନ୍ମୋହମାଶ୍ରିତାନ୍ ୧୨.
ତାପରେ ଦେଖିଲେ, ସେଇ ଦାନବମାନେ ମୋହରେ ପଡ଼ି ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଦେଵାନାଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଅମୃତାର୍ଥଂ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତୌ ୧୨.
ଅମୃତ ପାଇବା ଆଶାରେ, ସେମାନେ ଦେବମାନେଙ୍କ ରୂପ ଧରି ତାରା-ତାରି କଲେ।
ଯଦାମୃତଂ ପାତୁକାମୋ ରାହୁଃ ପରମଦୁର୍ଜଯଃ ୧୨.
ଯେତେବେଳେ ଅତି ଦୁର୍ଜୟ ରାହୁ ଅମୃତ ପିବିବାକୁ ଚାହିଲେ,
ତଦା ତସ୍ଯ ଶିରଶ୍ଛିନ୍ନଂ ରାହୋର୍ଦୁର୍ଵିଗ୍ରହସ୍ଯ ଚ ଭ୍ରମମାଣଂ ତଦା ହ୍ଯଦ୍ରୀଂଶ୍ଚୂର୍ଣଯାମାସ ଵୈ ତଦା॥ ୧୨.
ସେତେବେଳେ ରାହୁଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟାଯାଇଲା; ସେ ମୁଣ୍ଡ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ ପାହାଡ଼ମାନେକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା।
ସାଦ୍ରିଶ୍ଚ ସର୍ଵଭୂଲୋକଶ୍ଚୂର୍ଣିତଶ୍ଚ ତଦାଽଭଵତ୍ ୧୨.
ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦା ମହାଦେଵସ୍ତସ୍ଯୋପରି ତୁ ସଂସ୍ଥିତଃ ୧୨.
ଏହା ଦେଖି ମହାଦେବ ତାହାର ଉପରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ପୀଡନଂ ତତ୍ସମୀପେଥ ନିଵାସ ଇତି ନାମ ଵୈ॥ ୧୨.
ସେ ଦୁଃଖ ନିକଟରେ ଥିବାକୁ 'ନିବାସ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମହତାମାଲଯଂ ଯସ୍ମାଦ୍ଯସ୍ଯାସ୍ତଚ୍ଚରଣାଂବୁଜମ୍ ୧୨.
ଯାହାଙ୍କ ଅତି ମହାନ ନିବାସ ଓ ଯାହାଙ୍କ ଚରଣକମଳ ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ, ସେହିପାଇଁ ଏହି ନାମ।
କେତୁଶ୍ଚ ଧୂମରୂପୋଽସାଵାକାଶେ ଵିଲଯଂ ଗତଃ ୧୨.
ଧୂଆଁ ରୂପୀ କେତୁ ଆକାଶରେ ଲୟ ହୋଇଗଲେ।
ଵାସୁଦେଵୋ ଜଗଦ୍ଯୋନିର୍ଜଗତାଂ କାରଣଂ ପରମ୍ ୧୨.
ବାସୁଦେବ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାରଣ।
ଅସୁରାଣାଂ ଵିନାଶାଯ ଜାତଂ ଦୈଵଵିପର୍ଯଯାତ୍ ୧୨.
ଦେବତାଙ୍କ ଚମତ୍କାର ଦ୍ୱାରା, ଦାନବମାନେଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ସେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଯୌଗପଦ୍ଯେନ ତୈଃ ସର୍ଵୈଃ କ୍ଷୀରାବ୍ଧେର୍ମଂଥନଂ କୃତମ୍ ୧୨.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥିରେ କ୍ଷୀରସାଗର ମଥନ କଲେ।
ତତଶ୍ଚ ତେ ଦେଵଵରାନ୍ପ୍ରକୋପିତା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ମାଯାପ୍ରଵି ମୋହିତାଃ ପୁନଃ ୧୨.
ତାପରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଦାନବମାନେ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହରାଇ ପୁଣି ଭ୍ରମିତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତେ ଗର୍ଜ୍ଜମାନାଶ୍ଚ ଆକ୍ଷିପଂତଃ ସୁରାନ୍ରଣେ ୧୩.
ତାପରେ ସେମାନେ ଗର୍ଜନ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବମାନେଙ୍କ ଉପରେ ଝପଟି ପଡ଼ିଲେ।
ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ତଦା ମହାତ୍ମା ଵୈରୋଚନିଃ ସର୍ଵବଲେନ ସାର୍ଦ୍ଧମ୍ ୧୩.
ସେତେବେଳେ ମହାତ୍ମା ବିରୋଚନ ନିଜ ବିମାନ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ସ୍ଵାନି ରୂପାଣି ବିଭ୍ରଂତଃ ସମାପେତୁଃ ସ ହସ୍ରଶଃ ୧୩.
ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଏକଠା ହେଲେ।
ଅଶ୍ଵାନ୍କେଚିତ୍ସମାରୂଢା ଦ୍ଵିପାନ୍କେଚିତ୍ତଥା ପରେ ୧୩.
କିଛି ଲୋକ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ହାତୀ ଉପରେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ମଯୂରାନ୍ରାଜହଂସାଂଶ୍ଚ କୁକ୍କୁଟାଂଶ୍ଚ ତଥା ପରେ ୧୩.
ଅନ୍ୟେ କେହି ମୟୂର, ରାଜହଂସ ଓ କୁକୁଡ଼ି ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ଗଜାନ୍ଖରାନ୍ପରେ ଚୈଵ ଶକଟାଂଶ୍ଚ ତଥା ପରେ ୧୩.
ଅନ୍ୟମାନେ ହାତୀ, ଗଧା ଓ ଗାଡ଼ି ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।