ଵିବାହୁର୍ବାହୁକୋ ଘୋରସ୍ତଥା ଵୈ ଘୋରଦର୍ଶନଃ ଯଥାକ୍ରମଂ ଚୋପଵିଷ୍ଟା ରାହୁଃ କେତୁସ୍ତଥୈଵ ଚ॥ ୧୨.
ବିବାହୁ, ବାହୁକ, ଘୋର ଏବଂ ଘୋରଦର୍ଶନ, ଏହାସହ ରାହୁ ଓ କେତୁ, ସମ୍ବିଧାନ ଅନୁଯାୟୀ ବସିଥିଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ କୋଟିସଂଖ୍ଯାନାଂ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ପଂକ୍ତିରାସ୍ଥିତା॥ ୧୨.
ସେମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କୋଟିକୋଟି ଦେଉଁଥିଲା, ସେଇ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଏକ ଶାରୀରେ ବସିଥିଲେ।
ତତସ୍ତଯା ତଦା ଦେଵ୍ଯା ଅମୃତାର୍ଥଂ ହି ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଃ ୧୨.
ତାପରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସେ ଦେବୀ ଅମୃତ ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ସର୍ଵେ ଵିଜ୍ଞାପିତାଃ ସଦ୍ଯୋ ଗୃହୀତକଲଶା ତଦା ୧୨.
ସମସ୍ତେ ତୁରନ୍ତ ସୂଚିତ ହେଲେ ଏବଂ ସେଇ ସମୟରେ ନିଜ ଘଟ ଧରିଲେ।
କରସ୍ଥେନ ତଦା ଦେଵୀ କଲଶେନ ଵିରାଜିତା ୧୨.
ସେଇ ସମୟରେ ଦେବୀ ହାତରେ ଘଟ ଧରି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପରିଵେଷଧରାଃ ସର୍ଵେ ସୁରାସ୍ତେ ହ୍ଯସୁରାଂତିକମ୍ ୧୨.
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପରିବେଷଣ ପାତ୍ର ନେଇ ଅସୁରମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୋହିନୀ ସଦ୍ଯ ଉଵାଚ ପ୍ରମଦୋତ୍ତମା॥ ୧୨.
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋହିନୀ, ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା, ତୁରନ୍ତ କଥା କହିଲେ।
ଏତେ ହ୍ଯତିଥଯୋ ଜ୍ଞେଯା ଧର୍ମ୍ମସର୍ଵସ୍ଵସାଧନାଃ ପ୍ରମାଣଂ ଭଵତାଂ ଚାଦ୍ଯ କୁରୁଧ୍ଵଂ ମା ଵିଲଂବଥ॥ ୧୨.
ଏମାନେ ଅତିଥି ଭାବେ ଗଣ୍ୟ, ଧର୍ମର ସମସ୍ତ ଉପାୟ ହେଉଛନ୍ତି; ଆଜି ଏହାକୁ ନିୟମ ଭାବେ ଧରନ୍ତୁ, ବିଳମ୍ବ ନ କରନ୍ତୁ।
ପରେଷାମୁପକାରଂ ଚ ଯେ କୁର୍ଵଂତି ସ୍ଵଶକ୍ତିତଃ ୧୨.
ଯେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ କାମ କରନ୍ତି,
କେଵଲାତ୍ମୋଦରାର୍ଥାଯ ଉଦ୍ଯୋଗଂ ଯେ ପ୍ରକୁର୍ଵତେ ୧୨.
ଏବଂ ଯେମାନେ କେବଳ ନିଜ ପେଟ ଓ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରନ୍ତି,
ତସ୍ମାଦ୍ଵିଭଜନଂ କାର୍ଯଂ ମଯୈତସ୍ଯ ଶୁଭଵ୍ରତାଃ ୧୨.
ସେହିପାଇଁ, ହେ ଶୁଭବ୍ରତମାନେ, ଏହାର ବଣ୍ଟନ ମୁଁ କରିବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ଦେଵ୍ଯା ତଥା ଚକ୍ରୁରତଂ ଦ୍ରିତାଃ ୧୨.
ଦେବୀ ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତେ ତୁରନ୍ତ ଏହା ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଉପଵିଷ୍ଟାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ଅମୃତାର୍ଥଂ ଚ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ମୋହିନୀ ସର୍ଵଧର୍ମ୍ମଜ୍ଞା ଅସୁରାଣାଂ ସ୍ମଯନ୍ନିଵ॥ ୧୨.
ସମସ୍ତେ ଅମୃତ ପାଇଁ ବସିଗଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ; ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜଣା ମୋହିନୀ ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ହସି ଦେଖୁଥିଲେ।
ଆଦୌ ହ୍ଯଭ୍ଯାଗତାଃ ପୂଜ୍ଯା ଇତି ଵୈ ଵୈଦିକୀ ଶ୍ରୁତିଃ॥ ୧୨.
ପ୍ରଥମେ ଆସିଥିବା ଅତିଥିମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେବା ଉଚିତ ବୋଲି ବେଦର ଶିକ୍ଷା ଅଛି।
ତସ୍ମାଦ୍ଯୂଯଂ ଵେଦପରାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵପରାଯଣାଃ ଅମୃତଂ ହି ମହାଭାଗା ବଲିମୁଖ୍ଯା ଵଦଂତୁ ଭୋଃ॥ ୧୨.
ତେଣୁ, ହେ ବେଦରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ମହାଭାଗ୍ୟବାନମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଗ୍ରଣୀ ଜଣେ କହନ୍ତୁ କିଏ ଅମୃତ ପାଇବେ।
ବଲିନୋକ୍ତା ତଦା ଦେଵୀ ଯତ୍ତେ ମନସି ରୋଚତେ ୧୨.
ତାପରେ ବଳି ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆପଣଙ୍କ ମନରେ ଯାହା ଭଲ ଲାଗେ, ସେଇ କରନ୍ତୁ।'
ଏଵଂ ସଂମାନିତା ତେନ ବଲିନା ଭାଵିତାତ୍ମନା ୧୨.
ଏଭଳି ଉଦାର ମନର ବଳିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ ସେ।
ତସ୍ମାନ୍ନରେନ୍ଦ୍ରକରଭୋରୁଲସଦ୍ଦୃକୂଲା ଶ୍ରୋଣୀତଟାଲସଗତିର୍ମଵିହ୍ଵଲାଂଗୀ ୧୨.
ତେଣୁ, ରାଜା ହାତୀର ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଜଂଘା, ହଲୁକା ଚାଲ, ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ଅଙ୍ଗସହିତ ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
ତଦା ତୁ ଦେଵୀ ପରିଵେଷଯଂତୀ ସା ମୋହିନୀ ଦେଵଗଣାଯ ସାକ୍ଷାତ୍ ୧୨.
ସେତେବେଳେ ଦେବୀ ମୋହିନୀ ନିଜେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ସିଧାସଳଖ ଭୋଜନ ପକାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ପୁନଶ୍ଚ ତେ ଦେଵଗଣାଃ ସୁଧାରସଂ ଦତ୍ତଂ ତଯା ପରଯା ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତ୍ଯା ୧୨.
ପୁଣି ସେଇ ବିଶ୍ୱର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପା ଦେବୀ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ପୁନିଥରେ ଅମୃତର ସାର ଦେଇଥିଲେ।
ସର୍ଵେ ଦୈତ୍ଯା ଆସନସ୍ଥା ପୁନଶ୍ଚ ତେ ଦେଵଗଣାଃ ସୁଧାରସଂ ଦତ୍ତଂ ପୀଡିତାଶ୍ଚ ୧୨.
ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଚୁପଚାପ ବସି ରହିଲେ, ଦେବମାନେ ପୁଣିଥରେ ଅମୃତର ସାର ପାଇଲେ, ଦାନବମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତଥାଵିଧାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତାନ୍ମୋହମାଶ୍ରିତାନ୍ ୧୨.
ତାପରେ ଦେଖିଲେ, ସେଇ ଦାନବମାନେ ମୋହରେ ପଡ଼ି ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଦେଵାନାଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଅମୃତାର୍ଥଂ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତୌ ୧୨.
ଅମୃତ ପାଇବା ଆଶାରେ, ସେମାନେ ଦେବମାନେଙ୍କ ରୂପ ଧରି ତାରା-ତାରି କଲେ।
ଯଦାମୃତଂ ପାତୁକାମୋ ରାହୁଃ ପରମଦୁର୍ଜଯଃ ୧୨.
ଯେତେବେଳେ ଅତି ଦୁର୍ଜୟ ରାହୁ ଅମୃତ ପିବିବାକୁ ଚାହିଲେ,
ତଦା ତସ୍ଯ ଶିରଶ୍ଛିନ୍ନଂ ରାହୋର୍ଦୁର୍ଵିଗ୍ରହସ୍ଯ ଚ ଭ୍ରମମାଣଂ ତଦା ହ୍ଯଦ୍ରୀଂଶ୍ଚୂର୍ଣଯାମାସ ଵୈ ତଦା॥ ୧୨.
ସେତେବେଳେ ରାହୁଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟାଯାଇଲା; ସେ ମୁଣ୍ଡ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ ପାହାଡ଼ମାନେକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା।
ସାଦ୍ରିଶ୍ଚ ସର୍ଵଭୂଲୋକଶ୍ଚୂର୍ଣିତଶ୍ଚ ତଦାଽଭଵତ୍ ୧୨.
ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦା ମହାଦେଵସ୍ତସ୍ଯୋପରି ତୁ ସଂସ୍ଥିତଃ ୧୨.
ଏହା ଦେଖି ମହାଦେବ ତାହାର ଉପରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ପୀଡନଂ ତତ୍ସମୀପେଥ ନିଵାସ ଇତି ନାମ ଵୈ॥ ୧୨.
ସେ ଦୁଃଖ ନିକଟରେ ଥିବାକୁ 'ନିବାସ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମହତାମାଲଯଂ ଯସ୍ମାଦ୍ଯସ୍ଯାସ୍ତଚ୍ଚରଣାଂବୁଜମ୍ ୧୨.
ଯାହାଙ୍କ ଅତି ମହାନ ନିବାସ ଓ ଯାହାଙ୍କ ଚରଣକମଳ ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ, ସେହିପାଇଁ ଏହି ନାମ।
କେତୁଶ୍ଚ ଧୂମରୂପୋଽସାଵାକାଶେ ଵିଲଯଂ ଗତଃ ୧୨.
ଧୂଆଁ ରୂପୀ କେତୁ ଆକାଶରେ ଲୟ ହୋଇଗଲେ।