ଅନୁଜଗ୍ମୁଃ ସୁସଂନଦ୍ଧା ଯୋଦ୍ଧୁକାମାଶ୍ଚ ତୈଃ ସହ ୧୨.
ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ, ସେମାନେ ଏକାଠି ତାଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ।
ଵଯଂ ତୁ କେଵଲଂ ଦେଵାଃ ସୁଧଯା ପରିତୋଷିତାଃ ୧୨.
କିନ୍ତୁ ଆମେ ଦେବତାମାନେ କେବଳ ଅମୃତରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲୁ।
ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୈଃ କିମସ୍ମାଭିଃ ପ୍ରଯୋଜନମ୍ ଅଧୁନା ଵିଦିତଂ ତତ୍ତୁ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା॥ ୧୨.
ଆମେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଛୁ—ଏବେ ଆମ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ। ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ, ଏଠାରେ ଆଉ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଏଵଂ ନିର୍ଭାର୍ତ୍ସିତାସ୍ତେନ ବଲିନା ସୁରସତ୍ତମାଃ ୧୨.
ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ତିବ୍ର ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁନା ସର୍ଵେ ସୁରା ଭଗ୍ନମନୋରଥା ୧୨.
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ମନମରା ହେଲେ।
ମା ତ୍ରାସଂ କୁରୁତାତ୍ରାର୍ଥ ଆନଯିଷ୍ଯାମି ତାଂ ସୁଧାମ୍ ୧୨.
ଏଠାରେ ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହି କାମ ପାଇଁ ମୁଁ ସେଇ ଅମୃତ ଆଣିଦେବି।
ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ସୁରାନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତତ୍ରୈଵ ମଧୁସୂଦନଃ ୧୨.
ମଧୁସୂଦନ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ରଖିଦେଲେ।
ତାଵଦ୍ଦୈତ୍ଯାଃ ସୁସଂରବ୍ଧାଃ ପରସ୍ପରମଥାବ୍ରୁଵନ୍ ୧୨.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅତି ରାଗି ହୋଇ, ପରସ୍ପରେ କଥା ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଏଵଂ ପ୍ରଵର୍ତମାନେ ତୁ ମୋହିନୀରୂପମାଶ୍ରିତାମ୍ ୧୨.
ଏଭଳି ଘଟଣା ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ସେ ମୋହିନୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଵିସ୍ମଯେନ ସମାଵିଷ୍ଟା ବଭୂଵୁସ୍ତୃଷିତେକ୍ଷଣାଃ ୧୨.
ବିସ୍ମୟରେ ଭରିଥିବା, ତାଙ୍କର ତୃଷ୍ଣା ଭରା ଦୃଷ୍ଟି ସେଉଠି ଲାଗି ରହିଲା।
ସୁଧା ତ୍ଵଯା ଵିଭକ୍ତଵ୍ଯା ସର୍ଵେଷାଂ ଗତିହେତଵେ ୧୨.
ସମସ୍ତଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମେ ଏହି ଅମୃତ ବଣ୍ଟନ କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵମୁକ୍ତା ହ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ସ୍ମଯମାନା ବଲିଂ ପ୍ରତି ୧୨.
ଏଭଳି କହିଲେ, ସେ ହସିବା ସହିତ ବଳିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଅନୃତଂ ସାହସଂ ମାଯା ମୂର୍ଖତ୍ଵମତି ଲୋଭତା ୧୨.
ମିଥ୍ୟା କଥା, ଅତ୍ୟାଚାର, ଚତୁରାଇ, ଅବିବେକ ଏବଂ ଲୋଭ—
ନିଃସ୍ନେହତ୍ଵଂ ଚ ଵିଜ୍ଞେଯଂ ଧୂର୍ତତ୍ଵଂ ଚୈଵ ତତ୍ତ୍ଵତଃ ୧୨.
ସ୍ନେହ ନଥିବା ଏବଂ ଚତୁର ଚରିତ୍ରକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଯଥୈଵ ଶ୍ଵାପଦାନାଂ ଚ ଵୃକା ହିଂସାପରାଯଣାଃ ଧୂର୍ତା ତଥା ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ସ୍ତ୍ରୀଜ୍ଞେଯା ସତତଂ ବୁଧୈଃ॥ ୧୨.
ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଓଉଲା ସବୁବେଳେ ହିଂସାରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେପରି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ସଦା ଚତୁର ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି।
ମଯା ସହ ଭଵଦ୍ଭିଶ୍ଚ କଥଂ ସଖ୍ଯଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ ୧୨.
ମୋତେ ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ କିପରି ସାଖ୍ୟତା ହେବ?
ତସ୍ମାଦ୍ଭଵଦ୍ଭିଃ ସଂଚିଂତ୍ଯକାର୍ଯାକାର୍ଯଵିଚକ୍ଷଣୈଃ ୧୨.
ସେଥିପାଇଁ, ତୁମେ କାହା କଣ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ କଣ ନକରିବା ଉଚିତ, ଭଲଭାବେ ବିଚାର କର।
ଅଦ୍ଯାମୃତଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଵିଭଜସ୍ଵ ଯଥାତଥମ୍ ୧୨.
ଏବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟଭାବେ ଓ ଯଥାଯଥ ଭାଗରେ ଅମୃତ ବଣ୍ଟନ କର।
ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା ଦେଵୀ ମୋହିନୀ ସର୍ଵମଂଗଲା ୧୨.
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମୂର୍ତ୍ତି ମୋହିନୀ ଦେବୀ—
ଯୂଯଂ ସର୍ଵେ କୃତାର୍ଥାଶ୍ଚ ଜାତା ଦୈଵେନ କେନଚିତ୍ ୧୨.
ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କ କୃପାରେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛ।
କ୍ରିଯତାମସୁରାଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ଶୁଭେଚ୍ଛା କିଂଚିଦସ୍ତି ଵଃ ୧୨.
ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନବମାନେ, ତୁମେ କିଛି ମଙ୍ଗଳ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ କି?
ନ୍ଯାଯୋପାର୍ଜିତଵିତ୍ତେନ ଦଶମାଂଶେନ ଧୀମତା ୧୨.
ନ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଜିତ ଧନରୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଦଶମାଂଶ ଦେବା ଉଚିତ।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ତେ ସର୍ଵେ ଯଥୋକ୍ତଂ ଦେଵମାଯଯା ୧୨.
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ଭାବି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦେବୀଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ କାମ କଲେ।
ମଯାସୁରେଣ ଚ ତଦା ଭଵନାନି କୃତାନି ଵୈ ୧୨.
ତାପରେ, ମୁଁ ଦାନବ ଭାବେ ସେଠାରେ ଘର ବନେଇଥିଲି।
ତେଷୁପଵିଷ୍ଟାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ସୁସ୍ନାତାଃ ସମଲଂକୃତାଃ ୧୨.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ସେଇ ଘରରେ ବସିଲେ।
ରାତ୍ରୌ ଜାଗରଣଂ ସର୍ଵୈଃ କୃତଂ ପରମଯା ମୁଦା ୧୨.
ରାତିରେ ସମସ୍ତେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଜାଗରଣ କଲେ।
ଅସୁରା ବଲିମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ପଂକ୍ତିଭୂତା ଯତାକ୍ରମମ୍ ୧୨.
ବଳିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ପ୍ରମୁଖ ଦାନବମାନେ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବେ ବସିଥିଲେ।
ବଲିଶ୍ଚ ଵୃଷପର୍ଵା ଚ ନମୁଚିଃ ଶଂଖ ଏଵ ଚ ୧୨.
ବଳି, ବୃଷପର୍ବା, ନମୁଚି ଏବଂ ଶଂଖ—
ଵାତାପିରିଲ୍ଵଲଃ କୁମ୍ଭୋ ନିକୁମ୍ଭଃ ପ୍ରଚ୍ଛଦସ୍ତଥା ୧୨.
ବାତାପି, ଇଲ୍ବଳ, କୁମ୍ଭ, ନିକୁମ୍ଭ ଏବଂ ପ୍ରଚ୍ଛଦ ମଧ୍ୟ—
ମହିଷୋ ମହିଷାକ୍ଷଶ୍ଚ ବିଡାଲାକ୍ଷଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ ୧୨.
ମହିଷ, ମହିଷାକ୍ଷ ଏବଂ ପ୍ରଭଳ ବିଡାଳାକ୍ଷ।