ବଭୂଵ ଗାଯକାନାଂ ଚ ଗାଯନଂ ସୁମହତ୍ତଦା ୧୧.
ସେ ସମୟରେ, ଗାୟକମାନଙ୍କର ଗୀତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର ଓ ଉଚ୍ଚ ହେଲା।
ଏଵଂ ଵାଦ୍ଯପ୍ରଭେଦୈଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସର୍ଵାତ୍ମନା ହରିମ୍ ୧୧.
ଏଭଳି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟରେ ସମସ୍ତେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତଥା ଜଗୁର୍ନାରଦତୁଂବୁରାଦଯୋ ଗଂଧର୍ଵଯକ୍ଷାଃ ସୁରସିଦ୍ଧ ସଂଘାଃ ୧୧.
ତେଣୁ ନାରଦ, ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ମିଶି ଗାଇଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ପରମାତ୍ମାନଂ ରମାଯୁକ୍ତଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍ ୧୨.
ରମା ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି,
ଉଦଧେର୍ମଥ୍ଯମାନାଚ୍ଚ ନିର୍ଗତଃ ସୁମହାଯଶାଃ ୧୨.
ସମୁଦ୍ର ମଥନ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ଥିବା ସେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ପାଣିଭ୍ଯାଂ ପୂର୍ଣକଲଶଂ ସୁଧାଯାଃ ପରିଗୃହ୍ଯ ଵୈ ୧୨.
ସେ ଦୁଇ ହାତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା ଅମୃତ ନେଇଲେ।
ତଦା ଦୈତ୍ଯାଃ ସମଂ ଗତ୍ଵା ହର୍ତୁକାମା ବଲାଦିଵ ୧୨.
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ସମେତି ହୋଇ, ଶକ୍ତିବଳେ ଏହା ଛିନିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଯାଵତ୍ତରଂଗମାଲାଭିରାଵୃତୋଽଭୂଦ୍ଭିଷକ୍ତମଃ ୧୨.
ସେ ସମୟରେ ତରଙ୍ଗମାଳା ଘେରି ରହିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିକିତ୍ସକ ଲୁଚିଗଲେ।
କରସ୍ଥଃ କଲଶସ୍ତସ୍ଯ ହୃତସ୍ତେନ ବଲାଦିଵ ୧୨.
ତାଙ୍କର ହାତରେ ଥିବା ଘଡ଼ାଟି ବଳପୂର୍ବକ ଛିନି ନେଯାଇଲା।
କଲଶଂ ସୁଧଯା ପୂର୍ଣଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତେ ସମୁତ୍ସୁକାଃ ୧୨.
ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା ନେଇ, ସେମାନେ ବହୁତ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଅନୁଜଗ୍ମୁଃ ସୁସଂନଦ୍ଧା ଯୋଦ୍ଧୁକାମାଶ୍ଚ ତୈଃ ସହ ୧୨.
ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ, ସେମାନେ ଏକାଠି ତାଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ।
ଵଯଂ ତୁ କେଵଲଂ ଦେଵାଃ ସୁଧଯା ପରିତୋଷିତାଃ ୧୨.
କିନ୍ତୁ ଆମେ ଦେବତାମାନେ କେବଳ ଅମୃତରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲୁ।
ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୈଃ କିମସ୍ମାଭିଃ ପ୍ରଯୋଜନମ୍ ଅଧୁନା ଵିଦିତଂ ତତ୍ତୁ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା॥ ୧୨.
ଆମେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଛୁ—ଏବେ ଆମ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ। ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ, ଏଠାରେ ଆଉ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଏଵଂ ନିର୍ଭାର୍ତ୍ସିତାସ୍ତେନ ବଲିନା ସୁରସତ୍ତମାଃ ୧୨.
ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ତିବ୍ର ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁନା ସର୍ଵେ ସୁରା ଭଗ୍ନମନୋରଥା ୧୨.
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ମନମରା ହେଲେ।
ମା ତ୍ରାସଂ କୁରୁତାତ୍ରାର୍ଥ ଆନଯିଷ୍ଯାମି ତାଂ ସୁଧାମ୍ ୧୨.
ଏଠାରେ ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହି କାମ ପାଇଁ ମୁଁ ସେଇ ଅମୃତ ଆଣିଦେବି।
ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ସୁରାନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତତ୍ରୈଵ ମଧୁସୂଦନଃ ୧୨.
ମଧୁସୂଦନ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ରଖିଦେଲେ।
ତାଵଦ୍ଦୈତ୍ଯାଃ ସୁସଂରବ୍ଧାଃ ପରସ୍ପରମଥାବ୍ରୁଵନ୍ ୧୨.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅତି ରାଗି ହୋଇ, ପରସ୍ପରେ କଥା ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଏଵଂ ପ୍ରଵର୍ତମାନେ ତୁ ମୋହିନୀରୂପମାଶ୍ରିତାମ୍ ୧୨.
ଏଭଳି ଘଟଣା ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ସେ ମୋହିନୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଵିସ୍ମଯେନ ସମାଵିଷ୍ଟା ବଭୂଵୁସ୍ତୃଷିତେକ୍ଷଣାଃ ୧୨.
ବିସ୍ମୟରେ ଭରିଥିବା, ତାଙ୍କର ତୃଷ୍ଣା ଭରା ଦୃଷ୍ଟି ସେଉଠି ଲାଗି ରହିଲା।
ସୁଧା ତ୍ଵଯା ଵିଭକ୍ତଵ୍ଯା ସର୍ଵେଷାଂ ଗତିହେତଵେ ୧୨.
ସମସ୍ତଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମେ ଏହି ଅମୃତ ବଣ୍ଟନ କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵମୁକ୍ତା ହ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ସ୍ମଯମାନା ବଲିଂ ପ୍ରତି ୧୨.
ଏଭଳି କହିଲେ, ସେ ହସିବା ସହିତ ବଳିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଅନୃତଂ ସାହସଂ ମାଯା ମୂର୍ଖତ୍ଵମତି ଲୋଭତା ୧୨.
ମିଥ୍ୟା କଥା, ଅତ୍ୟାଚାର, ଚତୁରାଇ, ଅବିବେକ ଏବଂ ଲୋଭ—
ନିଃସ୍ନେହତ୍ଵଂ ଚ ଵିଜ୍ଞେଯଂ ଧୂର୍ତତ୍ଵଂ ଚୈଵ ତତ୍ତ୍ଵତଃ ୧୨.
ସ୍ନେହ ନଥିବା ଏବଂ ଚତୁର ଚରିତ୍ରକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଯଥୈଵ ଶ୍ଵାପଦାନାଂ ଚ ଵୃକା ହିଂସାପରାଯଣାଃ ଧୂର୍ତା ତଥା ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ସ୍ତ୍ରୀଜ୍ଞେଯା ସତତଂ ବୁଧୈଃ॥ ୧୨.
ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଓଉଲା ସବୁବେଳେ ହିଂସାରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେପରି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ସଦା ଚତୁର ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି।
ମଯା ସହ ଭଵଦ୍ଭିଶ୍ଚ କଥଂ ସଖ୍ଯଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ ୧୨.
ମୋତେ ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ କିପରି ସାଖ୍ୟତା ହେବ?
ତସ୍ମାଦ୍ଭଵଦ୍ଭିଃ ସଂଚିଂତ୍ଯକାର୍ଯାକାର୍ଯଵିଚକ୍ଷଣୈଃ ୧୨.
ସେଥିପାଇଁ, ତୁମେ କାହା କଣ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ କଣ ନକରିବା ଉଚିତ, ଭଲଭାବେ ବିଚାର କର।
ଅଦ୍ଯାମୃତଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଵିଭଜସ୍ଵ ଯଥାତଥମ୍ ୧୨.
ଏବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟଭାବେ ଓ ଯଥାଯଥ ଭାଗରେ ଅମୃତ ବଣ୍ଟନ କର।
ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା ଦେଵୀ ମୋହିନୀ ସର୍ଵମଂଗଲା ୧୨.
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମୂର୍ତ୍ତି ମୋହିନୀ ଦେବୀ—
ଯୂଯଂ ସର୍ଵେ କୃତାର୍ଥାଶ୍ଚ ଜାତା ଦୈଵେନ କେନଚିତ୍ ୧୨.
ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କ କୃପାରେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛ।