ଧନ୍ଵିଭିର୍ବଲିଭିର୍ଵୀରୈର୍ମୃଗାଃ କେଚିଦନୁଦ୍ରୁତାଃ
ଧନୁ ଧରିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରମାନେ କିଛି ପଶୁମାନେକୁ ଦୌଡ଼ାଇଲେ
ଅନୁଵ୍ରଜନ୍ତୋ ଦିତିଜା ମୃଗାଂସ୍ତାନ୍ହଂତୁମୁଦ୍ଯତାଃ
ଦିତିର ପୁଅମାନେ ସେଉଁଠି ପଶୁମାନେକୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଅନୁସରଣ କରିଲେ
କିମତ୍ରେତି ତଦା ପୃଷ୍ଟା ବଟୁକା ଦୁଷ୍ଟଦାନଵୈଃ
ତାପରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଦେତ୍ୟ ଶିଶୁମାନେ 'ଏହା କଣ?' ପଚାରିଥିଲେ
ନ କେନଚିତ୍ପ୍ରଵେଷ୍ଟଵ୍ଯଂ ବଲିନା ମୁନିସେଵିତମ୍
ଏଠିକୁ କେହି, ଯେଉଁଠି ଋଷିମାନେ ବସିଥାନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ
ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବଲିନୋ ଦୁଷ୍ଟଦାନଵାଃ 1.3.1.10.
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ
ମାଯଯା ପକ୍ଷିରୂପାସ୍ତେ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଶ୍ରମମାଦରାତ୍
ମାୟାର ଦ୍ୱାରା ପକ୍ଷୀର ଆକାର ନେଇ, ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସା ପୁନର୍ଲ୍ଲସିତାରଣ୍ଯେ ସର୍ଵର୍ତୁକୁସୁମାନ୍ଵିତେ
ସେ ପୁନି ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ରୂପଲାଵଣ୍ଯତେ ତସ୍ଯା ନିଶ୍ଚଯଂ ତପସି ସ୍ଥିତମ୍
ତାଙ୍କର ରୂପ ଏବଂ ଲାବଣ୍ୟ ତପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା।
ସ ସ୍ମରାର୍ତୋ ଵୃଦ୍ଧରୂପଃ ପ୍ରଵିଵେଶାଶ୍ରମଂ ତଦା
କାମରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ବୃଦ୍ଧର ଆକାର ନେଇ ସେ ସମୟରେ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵୃଦ୍ଧୋଽପୃଚ୍ଛତ୍କିମର୍ଥଂ ତୁ ତପୋଽସ୍ଯା ଇତି ତାସ୍ତଥା
ବୃଦ୍ଧ ଜଣେ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛ?' ଏଭଳି ସେମାନେ ପଚାରିଲେ।
ପରଂ ସ ବଲଵାନ୍କାଂତୋ ନ କଦାପି ପ୍ରସୀଦତି
ସେ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର, କିନ୍ତୁ କେବେ ମଧୁରତା ଦେଖାଉନାହିଁ।
ଅପୂର୍ଵପ୍ରଭୁଣା ତେନ ନଵୋପକରଣଂ ମହତ୍
ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ଏକ ନୂତନ ଏବଂ ବଡ଼ ଉପହାର ଦେଲେ।
ଭାଜନରପି ସାଦ୍ଯସ୍କୈର୍ନ୍ଯସ୍ତଃ ପକ୍ଵୈଶ୍ଚ ଶାଲିଭିଃ
ପାତ୍ରଟି ନୂତନ ଧାନ ଏବଂ ପକା ଚାଉଳ ସହିତ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ଅପୂର୍ଵଦୃଷ୍ଟଵିଭଵୈଃ କାର୍ଯଂ ସ୍ଯାଦୁପକାରଣମ୍
ଅଦୃଶ୍ୟ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ସହିତ, କାମଟି ସହଯୋଗରେ ସଫଳ ହେବ।
ଇତି ତାସାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିହସନ୍ମହିଷୋଽଭ୍ଯଧାତ୍ ମଦୀଯା ସକଲାଂ ଭୂତିଂ ଶୃଣୁ ବାଲେ ତପସ୍ଵିନି ।। 1.3.1.10.
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମହିଷ ଦାନବ ହସି କହିଲେ: 'ବାଳେ, ତପସ୍ୱିନୀ, ମୋର ସମସ୍ତ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଶୁଣ।'
ମହିଷୋଽହଂ ମହାଵୀରୋ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ସୁରଵଂଦିତଃ
ମୁଁ ମହିଷ, ବଡ଼ ବୀର, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ପୁଜିତ।
ଅନନ୍ଯଵୀରସଦ୍ଭାଵୋ ମଯ୍ଯେଵ ଭୁଜଶୁଷ୍ମଣା
ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବୀରତା ମୋର ହାତର ଶକ୍ତିରେ ମାତ୍ର ଅଛି।
ଭଜ ମାଂ ତଵ ଭର୍ତ୍ତାରଂ ପ୍ରାଣିନାଂ ତପସଃ ଫଲମ୍
ମୋତେ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର, ଏହି ତପସ୍ୟାର ଫଳ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ।
ସୃଜାମି ତପସା ଚାହଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମାଦିତଃ
ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଆରମ୍ଭରୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମାକୁ ସୃଜିଥିଲି।
ନଵଭିର୍ନିଧିଭିଃ ପ୍ରାପ୍ତୈଃ ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥୈର୍ନିତ୍ଯଦା ମମ
ନବଟି ଧନର ନିଧି ସଦା ମୋର ପାଖରେ ଅଛି, ଏବଂ ସେମାନେ ମୋ ସହିତ ରହନ୍ତି।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ମୃତଦେଵାଭଵତ୍କ୍ରମାତ୍
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦୀର୍ଘ ଦିନରେ ଦେବମାନେକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଅହଂ ବଲଵତୋ ଭାର୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯାମି ତପଶ୍ଚିରମ୍
ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବି।
ଵିରଚ ସ୍ତ୍ରୀସ୍ଵଭାଵଂ ସ୍ଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦ୍ଵାକ୍ଯମୁତ୍ଥିତମ୍
ବିରଚା, ନିଜ ନାରୀ ସ୍ୱଭାବ ବିଷୟରେ ସେହି କଥା ଶୁଣିଲା ପରେ,
ଜିଘୃକ୍ଷତଂ ସମାଯାଂତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତଂ ମହିଷାସୁରମ୍
ମହିଷାସୁର ତାଙ୍କୁ ଧରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖିଲା,
ମହାମାଯାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଜ୍ଵଲଂତୀ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତାମ୍ 1.3.1.10.
ସେ ମହାମାୟାକୁ ଦେଖିଲା, ଯିଏ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ,
କୁଲଭୂଧରଶୃଂଗାଣି ଶୃଂଗାଭ୍ଯାଂ ମୁହୁରାକ୍ଷିପନ୍
ସେ ତାଙ୍କ ଶିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବାରମ୍ବାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରଗୁଡିକୁ ଆଘାତ କରିଲେ,
ଅଥ ବ୍ରହ୍ମମୁଖା ଦେଵାଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଵିଵିଧାଯୁଧୈଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ନମସ୍କାର କଲେ,
ପଂଚହେତୀର୍ହରିଃ ପ୍ରାଦାଦ୍ଦଶ ଚାପି ସଦାଶିଵଃ
ହରି ପାଞ୍ଚଟି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ଏବଂ ସଦାଶିବ ଦଶଟି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ,
ଦିକ୍ପାଲାଶ୍ଚ ସୁରାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ପଯୋଧଯଃ
ଦିଗପାଳ, ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ସମୁଦ୍ରମାନେ,
ମାଯା ସା ବହୁଭିର୍ହସ୍ତୈର୍ଜ୍ଵଲଦାଯୁଧସଂଚଯୈଃ
ସେ ମାୟା, ଅନେକ ହାତରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଧରି,