ପାଂଡୁରଂ ଗଜମାରୂଢାଂ ସ୍ତୂଯମାନାଂ ମହର୍ଷିଭିଃ ୧୧.
ସେ ଧଳା ହାତୀ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
କରାଗ୍ରେ ଧ୍ରିଯମାଣାଂ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଃ ସମୁତ୍ସୁକାଃ ୧୧.
ତାଙ୍କର ହାତରେ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଥିବାକୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଦାନଵାଂଶ୍ଚୈଵ ସିଦ୍ଧଚାରଣପନ୍ନଗାନ୍ ୧୧.
ଦେବତା, ଦାନବ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ନାଗମାନେ,
ଆଲୋକିତାସ୍ତଥା ଦେଵାସ୍ତଯା ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଶ୍ରିଯାନ୍ଵିତାଃ ଦୈତ୍ଯାସ୍ତେ ନିଃଶ୍ରିକା ଜାତା ଯେ ଶ୍ରିଯାଽନଵଲୋକିତାଃ॥ ୧୧.
ସେ ଶ୍ରୀମୟୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଯାହାକୁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରିଥିଲେ ସେମାନେ ଶ୍ରୀରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ଯାହାକୁ ତିନି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀହୀନ ହେଇଗଲେ।
ନିରୀକ୍ଷ୍ଯମାଣା ଚ ତଦା ମୁକୁନ୍ଦଂ ତମାଲନୀଲଂ ସୁକପୋଲନାସମ୍ ୧୧.
ତାପରେ, ତାଳ ଗଛର ନୀଳ ଯେମିତି, ସେହିପରି ରଙ୍ଗର ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ, ସୁନ୍ଦର ଗାଲ ଓ ନାକ ସହିତ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦୈଵ ସହସା ଵନମାଲଯାନ୍ଵିତା ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଗଜାଦଵତତାର ସୁଵିସ୍ମଯଂତୀ ୧୧.
ସେ ସମୟରେ, ତାଙ୍କୁ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ହାତୀରୁ ଅବତରିଲେ।
ଵାମାଂଗମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତଦା ମହାତ୍ମନଃ ସୋପାଵିଶତ୍ତତ୍ର ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ତା ଉଭୌ ୧୧.
ତାପରେ, ସେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ବାମ ପାଶେ ବସିଗଲେ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଲୋକାନାମୈକପଦ୍ଯେନ ସର୍ଵଶଃ ୧୧.
ଏଭଳି ଦୁହେଁ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଆଗରେ ଏକତାରେ ରହିଲେ।
ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଵୃତୋ ମହାଵିଷ୍ଣୁର୍ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତେନୈଵ ସଂଵୃତା ୧୧.
ମହାବିଷ୍ଣୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କରେ ଲୀନ ହେଲେ।
ଶଂଖାଶ୍ଚ ପଟହାଶ୍ଚୈଵ ମୃଦଂଗାନକଗୋମୁଖାଃ ୧୧.
ଶଂଖ, ପଟାହ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଗୋମୁଖ ବାଦ୍ୟ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସିତ ହେଲା।
ବଭୂଵ ଗାଯକାନାଂ ଚ ଗାଯନଂ ସୁମହତ୍ତଦା ୧୧.
ସେ ସମୟରେ, ଗାୟକମାନଙ୍କର ଗୀତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର ଓ ଉଚ୍ଚ ହେଲା।
ଏଵଂ ଵାଦ୍ଯପ୍ରଭେଦୈଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସର୍ଵାତ୍ମନା ହରିମ୍ ୧୧.
ଏଭଳି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟରେ ସମସ୍ତେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତଥା ଜଗୁର୍ନାରଦତୁଂବୁରାଦଯୋ ଗଂଧର୍ଵଯକ୍ଷାଃ ସୁରସିଦ୍ଧ ସଂଘାଃ ୧୧.
ତେଣୁ ନାରଦ, ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ମିଶି ଗାଇଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ପରମାତ୍ମାନଂ ରମାଯୁକ୍ତଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍ ୧୨.
ରମା ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି,
ଉଦଧେର୍ମଥ୍ଯମାନାଚ୍ଚ ନିର୍ଗତଃ ସୁମହାଯଶାଃ ୧୨.
ସମୁଦ୍ର ମଥନ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ଥିବା ସେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ପାଣିଭ୍ଯାଂ ପୂର୍ଣକଲଶଂ ସୁଧାଯାଃ ପରିଗୃହ୍ଯ ଵୈ ୧୨.
ସେ ଦୁଇ ହାତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା ଅମୃତ ନେଇଲେ।
ତଦା ଦୈତ୍ଯାଃ ସମଂ ଗତ୍ଵା ହର୍ତୁକାମା ବଲାଦିଵ ୧୨.
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ସମେତି ହୋଇ, ଶକ୍ତିବଳେ ଏହା ଛିନିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଯାଵତ୍ତରଂଗମାଲାଭିରାଵୃତୋଽଭୂଦ୍ଭିଷକ୍ତମଃ ୧୨.
ସେ ସମୟରେ ତରଙ୍ଗମାଳା ଘେରି ରହିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିକିତ୍ସକ ଲୁଚିଗଲେ।
କରସ୍ଥଃ କଲଶସ୍ତସ୍ଯ ହୃତସ୍ତେନ ବଲାଦିଵ ୧୨.
ତାଙ୍କର ହାତରେ ଥିବା ଘଡ଼ାଟି ବଳପୂର୍ବକ ଛିନି ନେଯାଇଲା।
କଲଶଂ ସୁଧଯା ପୂର୍ଣଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତେ ସମୁତ୍ସୁକାଃ ୧୨.
ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା ନେଇ, ସେମାନେ ବହୁତ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଅନୁଜଗ୍ମୁଃ ସୁସଂନଦ୍ଧା ଯୋଦ୍ଧୁକାମାଶ୍ଚ ତୈଃ ସହ ୧୨.
ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ, ସେମାନେ ଏକାଠି ତାଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ।
ଵଯଂ ତୁ କେଵଲଂ ଦେଵାଃ ସୁଧଯା ପରିତୋଷିତାଃ ୧୨.
କିନ୍ତୁ ଆମେ ଦେବତାମାନେ କେବଳ ଅମୃତରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲୁ।
ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୈଃ କିମସ୍ମାଭିଃ ପ୍ରଯୋଜନମ୍ ଅଧୁନା ଵିଦିତଂ ତତ୍ତୁ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା॥ ୧୨.
ଆମେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଛୁ—ଏବେ ଆମ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ। ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ, ଏଠାରେ ଆଉ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଏଵଂ ନିର୍ଭାର୍ତ୍ସିତାସ୍ତେନ ବଲିନା ସୁରସତ୍ତମାଃ ୧୨.
ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ତିବ୍ର ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁନା ସର୍ଵେ ସୁରା ଭଗ୍ନମନୋରଥା ୧୨.
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ମନମରା ହେଲେ।
ମା ତ୍ରାସଂ କୁରୁତାତ୍ରାର୍ଥ ଆନଯିଷ୍ଯାମି ତାଂ ସୁଧାମ୍ ୧୨.
ଏଠାରେ ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହି କାମ ପାଇଁ ମୁଁ ସେଇ ଅମୃତ ଆଣିଦେବି।
ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ସୁରାନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତତ୍ରୈଵ ମଧୁସୂଦନଃ ୧୨.
ମଧୁସୂଦନ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ରଖିଦେଲେ।
ତାଵଦ୍ଦୈତ୍ଯାଃ ସୁସଂରବ୍ଧାଃ ପରସ୍ପରମଥାବ୍ରୁଵନ୍ ୧୨.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅତି ରାଗି ହୋଇ, ପରସ୍ପରେ କଥା ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଏଵଂ ପ୍ରଵର୍ତମାନେ ତୁ ମୋହିନୀରୂପମାଶ୍ରିତାମ୍ ୧୨.
ଏଭଳି ଘଟଣା ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ସେ ମୋହିନୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଵିସ୍ମଯେନ ସମାଵିଷ୍ଟା ବଭୂଵୁସ୍ତୃଷିତେକ୍ଷଣାଃ ୧୨.
ବିସ୍ମୟରେ ଭରିଥିବା, ତାଙ୍କର ତୃଷ୍ଣା ଭରା ଦୃଷ୍ଟି ସେଉଠି ଲାଗି ରହିଲା।