ମଦିରା ଵିଜଯା ଭୃଂଗୀ ତଥା ଲଶୁନଗୃଂଜନାଃ ୧୧.
ମଦ, ବିଜୟ, ଭୃଙ୍ଗୀ, ତଥା ରସୁଣ ଓ ହିଙ୍ଗ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ସ୍ଥାପିତା ନୈକପଦ୍ଯେନ ତୀରେ ନଦନଦୀପତେଃ ୧୧.
ଏହି ସବୁକୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ନଦୀର ତଟରେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ନିର୍ମଥ୍ଯମାନାଦୁଦଧେସ୍ତଦାସୀତ୍ସା ଦିଵ୍ଯ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଭୁଵନୈକନାଥା ୧୧.
ସାଗର ମଥାଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେଠାରୁ ଦିବ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସମସ୍ତ ଭୁବନର ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱାମିନୀ, ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯାଂ କେଚିଦାହୁଃ ସମର୍ଥାଃ କେଚିତ୍ସିଦ୍ଧିମୃଦ୍ଧିମାଜ୍ଞା ମଥାଶାମ୍ ୧୧.
କେହି କହନ୍ତି ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟା; ଅନ୍ୟେ କହନ୍ତି ସେ ସିଦ୍ଧି, ଧନ, ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାର ଶକ୍ତି।
ଵଦଂତି ସର୍ଵେ କେନସିଦ୍ଧାଂତଯୁକ୍ତାଂ ଯାଂ ଯୋଗମାଯାଂ ଜ୍ଞାନଶକ୍ତ୍ଯାନ୍ଵିତା ଯେ॥ ୧୧.
ସମସ୍ତେ କହନ୍ତି, ସେ ଯୋଗମାୟା ଓ ଜ୍ଞାନଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧି ଥିବା ଦେବୀ।
ଦଦୃଶୁସ୍ତାଂ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀମାଯାଂତୀ ଶନକୈସ୍ତଦା ୧୧.
ତାପରେ, ସେମାନେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସୁସ୍ମିତାଂ ସୁଦ୍ଵିଜାଂ ଶ୍ଯାମାଂ ନଵଯୌଵନଭୂଷଣାମ୍ ୧୧.
ସେ ମଧୁର ହସି ଥିଲେ, ଉତ୍ତମ କୁଳର, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଯୁବତୀ ରୂପରେ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ବିଂବୋଷ୍ଠୀଂ ସୁନସାଂ ତନ୍ଵୀଂ ସୁଗ୍ରୀଵାଂ ଚାରୁଲୋଚନାମ୍ ୧୧.
ତାଙ୍କର ଓଠ ବିମ୍ବଫଳ ପରି ରକ୍ତିମ, ନାକ ଛୋଟ ଓ ନୂଆ, ଦେହ ଶୁକ୍ଳା, ଗଳ ଲମ୍ବା ଓ ଆକର୍ଷକ, ଚକ୍ଷୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର।
ନାନାରତ୍ନପ୍ରଦୀପୈଶ୍ଚ ନୀରାଜିତମୁଖାଂବୁଜାମ୍ ୧୧.
ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପରି ମୁହଁ ନାନା ମଣିର ଦୀପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ମୂର୍ଦ୍ଧନି ଧ୍ରିଯମାଣେନ ଚ୍ଛତ୍ରେଣାପି ଵିରାଜିତାମ୍ ୧୧.
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଛତା ଧରାଯାଇଥିବାରୁ ସେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପାଂଡୁରଂ ଗଜମାରୂଢାଂ ସ୍ତୂଯମାନାଂ ମହର୍ଷିଭିଃ ୧୧.
ସେ ଧଳା ହାତୀ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
କରାଗ୍ରେ ଧ୍ରିଯମାଣାଂ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଃ ସମୁତ୍ସୁକାଃ ୧୧.
ତାଙ୍କର ହାତରେ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଥିବାକୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଦାନଵାଂଶ୍ଚୈଵ ସିଦ୍ଧଚାରଣପନ୍ନଗାନ୍ ୧୧.
ଦେବତା, ଦାନବ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ନାଗମାନେ,
ଆଲୋକିତାସ୍ତଥା ଦେଵାସ୍ତଯା ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଶ୍ରିଯାନ୍ଵିତାଃ ଦୈତ୍ଯାସ୍ତେ ନିଃଶ୍ରିକା ଜାତା ଯେ ଶ୍ରିଯାଽନଵଲୋକିତାଃ॥ ୧୧.
ସେ ଶ୍ରୀମୟୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଯାହାକୁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରିଥିଲେ ସେମାନେ ଶ୍ରୀରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ଯାହାକୁ ତିନି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀହୀନ ହେଇଗଲେ।
ନିରୀକ୍ଷ୍ଯମାଣା ଚ ତଦା ମୁକୁନ୍ଦଂ ତମାଲନୀଲଂ ସୁକପୋଲନାସମ୍ ୧୧.
ତାପରେ, ତାଳ ଗଛର ନୀଳ ଯେମିତି, ସେହିପରି ରଙ୍ଗର ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ, ସୁନ୍ଦର ଗାଲ ଓ ନାକ ସହିତ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦୈଵ ସହସା ଵନମାଲଯାନ୍ଵିତା ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଗଜାଦଵତତାର ସୁଵିସ୍ମଯଂତୀ ୧୧.
ସେ ସମୟରେ, ତାଙ୍କୁ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ହାତୀରୁ ଅବତରିଲେ।
ଵାମାଂଗମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତଦା ମହାତ୍ମନଃ ସୋପାଵିଶତ୍ତତ୍ର ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ତା ଉଭୌ ୧୧.
ତାପରେ, ସେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ବାମ ପାଶେ ବସିଗଲେ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଲୋକାନାମୈକପଦ୍ଯେନ ସର୍ଵଶଃ ୧୧.
ଏଭଳି ଦୁହେଁ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଆଗରେ ଏକତାରେ ରହିଲେ।
ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଵୃତୋ ମହାଵିଷ୍ଣୁର୍ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତେନୈଵ ସଂଵୃତା ୧୧.
ମହାବିଷ୍ଣୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କରେ ଲୀନ ହେଲେ।
ଶଂଖାଶ୍ଚ ପଟହାଶ୍ଚୈଵ ମୃଦଂଗାନକଗୋମୁଖାଃ ୧୧.
ଶଂଖ, ପଟାହ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଗୋମୁଖ ବାଦ୍ୟ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସିତ ହେଲା।
ବଭୂଵ ଗାଯକାନାଂ ଚ ଗାଯନଂ ସୁମହତ୍ତଦା ୧୧.
ସେ ସମୟରେ, ଗାୟକମାନଙ୍କର ଗୀତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର ଓ ଉଚ୍ଚ ହେଲା।
ଏଵଂ ଵାଦ୍ଯପ୍ରଭେଦୈଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସର୍ଵାତ୍ମନା ହରିମ୍ ୧୧.
ଏଭଳି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟରେ ସମସ୍ତେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତଥା ଜଗୁର୍ନାରଦତୁଂବୁରାଦଯୋ ଗଂଧର୍ଵଯକ୍ଷାଃ ସୁରସିଦ୍ଧ ସଂଘାଃ ୧୧.
ତେଣୁ ନାରଦ, ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ମିଶି ଗାଇଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ପରମାତ୍ମାନଂ ରମାଯୁକ୍ତଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍ ୧୨.
ରମା ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି,
ଉଦଧେର୍ମଥ୍ଯମାନାଚ୍ଚ ନିର୍ଗତଃ ସୁମହାଯଶାଃ ୧୨.
ସମୁଦ୍ର ମଥନ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ଥିବା ସେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ପାଣିଭ୍ଯାଂ ପୂର୍ଣକଲଶଂ ସୁଧାଯାଃ ପରିଗୃହ୍ଯ ଵୈ ୧୨.
ସେ ଦୁଇ ହାତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା ଅମୃତ ନେଇଲେ।
ତଦା ଦୈତ୍ଯାଃ ସମଂ ଗତ୍ଵା ହର୍ତୁକାମା ବଲାଦିଵ ୧୨.
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ସମେତି ହୋଇ, ଶକ୍ତିବଳେ ଏହା ଛିନିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଯାଵତ୍ତରଂଗମାଲାଭିରାଵୃତୋଽଭୂଦ୍ଭିଷକ୍ତମଃ ୧୨.
ସେ ସମୟରେ ତରଙ୍ଗମାଳା ଘେରି ରହିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିକିତ୍ସକ ଲୁଚିଗଲେ।
କରସ୍ଥଃ କଲଶସ୍ତସ୍ଯ ହୃତସ୍ତେନ ବଲାଦିଵ ୧୨.
ତାଙ୍କର ହାତରେ ଥିବା ଘଡ଼ାଟି ବଳପୂର୍ବକ ଛିନି ନେଯାଇଲା।
କଲଶଂ ସୁଧଯା ପୂର୍ଣଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତେ ସମୁତ୍ସୁକାଃ ୧୨.
ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା ନେଇ, ସେମାନେ ବହୁତ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।