ଗଣାଧିପ ନମସ୍ତେସ୍ତୁ ଉମାପୁତ୍ରାଘନାଶନ ୧୧.
ଗଣାଧିପତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର! ଉମାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବିଘ୍ନ ନାଶକ, ତୁମକୁ ନମନ।
ଏକଦଂତେଭଵକ୍ତ୍ରେତି ତଥା ମୂଷକଵାହନ ୧୧.
ଏକଦନ୍ତୀ, ହସ୍ତୀମୁଖୀ, ଏବଂ ମୂଷିକ ଯାହାଙ୍କର ବାହନ—ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରାଯାଏ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସୁରାନ୍ସଦ୍ଯଃ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଚ ସାଦରମ୍ ୧୧.
ଏଭଳି କହି, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ମାନ୍ୟତା ସହିତ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ତିରୋଧାନ ଗତଃ ସଦ୍ଯଃ ଶଂଭୁଃ ପରମଶୋଭନଃ ୧୧.
ତାପରେ, ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଶମ୍ଭୁ ତୁରନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତତଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷାର୍ଚ୍ଚନେ ରତାଃ ୧୧.
ତାପରେ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ଗଣାଧ୍ୟକ୍ଷଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲଗ୍ନ ହେଲେ।
ସଂତୁଷ୍ଟୋ ହି ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷୋ ଦେଵାନାଂ ଵରଦୋଽଭଵତ୍ ୧୧.
ଗଣାଧ୍ୟକ୍ଷ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତମୋଗୁଣାନ୍ଵିତାଃ ସର୍ଵେ ହ୍ଯସୁରା ନାଭ୍ଯପୂଜଯନ୍ ୧୧.
ସମସ୍ତ ଅସୁରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତାମସିକ ଗୁଣରେ ଆବୃତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ନାହିଁ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଶାଂକରିଂ ତେ ପୁନଃ କ୍ଷୀରାର୍ଣଵଂ ଯଯୁଃ ୧୧.
ଶଙ୍କରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ପୁଣି ଖୀରସାଗରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ମଂଥାନଂ ମଂଦରଂ କୃତ୍ଵା ରଜ୍ଜୁଂ କୃତ୍ଵାଥ ଵାସୁକିମ୍ ୧୧.
ସେମାନେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ମନ୍ଥାନ ଓ ବାସୁକୀକୁ ରସ୍ସୀ ବାନ୍ଧିଲେ।
ମଥ୍ଯମାନେ ତଦାବ୍ଧୌ ଚ ନିର୍ଗତଶ୍ଚଂଦ୍ର ଅଗ୍ରତଃ ୧୧.
ସେଇ ସମୟରେ ସାଗର ମଥିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ପ୍ରଥମେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ଅର୍ଣଵେ କିଂ ପୁରା ଚଂଦ୍ରୋ ନିକ୍ଷିପ୍ତଃ କେନ ସୁଵ୍ରତ ୧୧.
ହେ ସୁବ୍ରତ, ପୂର୍ବରୁ କିଏ ଏବଂ କାହିଁକି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ?
ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ସମାସେନ ଆଦୌ କଥଯ ମେ ପ୍ରଭୋ ୧୧.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସବୁ କଥା ଆରମ୍ଭରୁ ସଂକ୍ଷେପରେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।
ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୂତୋ ଵାକ୍ଯମୁପାଦଦେ॥ ୧୧.
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସୂତା ଆରମ୍ଭ କଲେ କହିବାକୁ।
ଚଂଦ୍ର ଆପୋମଯୋ ଵିପ୍ରା ଅତ୍ରିପୁତ୍ରୋ ଗୁଣାନ୍ଵିତଃ ରୁଦ୍ରସ୍ଯାଂଶାଦ୍ଧି ଦୁର୍ଵାସା ଵିଷ୍ଣୋରଂଶାତ୍ତୁ ଦତ୍ତକଃ॥ ୧୧.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଜଳର ଗଠନ ଓ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅ ଏବଂ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଦୁର୍ବାସା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ଦତ୍ତକ ତୁ ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
କ୍ଷୀରାବ୍ଧିଂ ମଥ୍ଯମାନଂ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚଂଦ୍ରୋ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ ୧୧.
କ୍ଷୀରସାଗର ମଥାଯିବାବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟଶ୍ଚୋଭଯପ୍ରୀତ୍ଯା ଶ୍ରୃଣ୍ଵତାଂ ଭୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ୧୧.
ସେ ଦୁଇପକ୍ଷର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଶୁଣୁଥିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ କାଂତିଂ ତ୍ଵରିତୋଽଥ ଚଂଦ୍ରୋ ନୀରାଜିତୋ ଦେଵଗଣୈସ୍ତଦାନୀମ୍ ୧୧.
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ତୁରନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ନମଶ୍ଚକ୍ରୁଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ସସୁରାସୁରଦାନଵାଃ ୧୧.
ସମସ୍ତେ, ଦେବ, ଅସୁର ଓ ଦାନବମାନେ ମିଶି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଗର୍ଗେଣୋକ୍ତାସ୍ତଦା ସର୍ଵେଷାଂ ବଲମଦ୍ଯ ଵୈ ୧୧.
ତାପରେ ଗର୍ଗ କହିଲେ, ଆଜି ସମସ୍ତଙ୍କର ଶକ୍ତି ସମାନ।
ଚଂଦ୍ରଂ ମୁରୁଃ ସମାଯାତୋ ବୁଧଶ୍ଚୈଵ ସମାଗତଃ ୧୧.
ମୁରୁ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆସିଲେ, ବୁଧ ମଧ୍ୟ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ତସ୍ମାଚ୍ଚଂଦ୍ରବଲଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଭଵତାଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ୧୧.
ତେଣୁ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶକ୍ତି ତୁମେମାନେ କାମ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ପାଇବେ।
ଏଵମାଶ୍ଵାସିତା ଦେଵା ଗର୍ଗେଣୈଵ ମହାତ୍ମନା ୧୧.
ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ଗର୍ଗଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ।
ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ବଲମାପନ୍ନା ମହାତ୍ମାନୋ ଦୃଢଵ୍ରତାଃ ୧୧.
ଏହି ମହାତ୍ମା ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରି, ଦୁଇଗୁଣ ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କଲେ।
ନିର୍ମଥ୍ଯମାନାଦୁଦଧେର୍ଗର୍ଜମାନାଚ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ ୧୧.
ସମୁଦ୍ର ମଥିବା ଓ ତାହାର ଗର୍ଜନରୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଧ୍ୱନି ହେଲା।
ତୁଷ୍ଟା କପିଲଵର୍ଣାଂ ସା ଊଧୋଭାରେଣ ଭୂଯସା ୧୧.
ସେ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, କପିଳା ରଙ୍ଗରେ ବଡ଼ ଉଦର ଧାରଣ କଲେ।
କାମଧେନୁଂ ସମାଯାଂତୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵେ ସୁରାସୁରାଃ ୧୧.
କାମଧେନୁ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଅସୁର ତାଙ୍କୁ ନଜର କଲେ।
ତଦା ତୂର୍ଯାଣ୍ଯନେକାନି ନେଦୁର୍ଵାଦ୍ଯାନ୍ଯନେକଶଃ ୧୧.
ତାପରେ ବହୁ ପ୍ରକାର ଢୋଳ ଓ ବାଦ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ବାଜିଲା।
ତାସୁ ନୀଲାଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ କପିଲାଶ୍ଚ କପିଂଜଲାଃ ଆଭିର୍ଯୁକ୍ତା ତଦା ଗୋଭିଃ ସୁରଭିଃ ପ୍ରତ୍ଯଦୃଶ୍ଯତ॥ ୧୧.
ସେଠାରେ ନୀଳ, କୃଷ୍ଣ, କପିଳା ଓ କପିଞ୍ଜଳା ଗାଈ ଥିଲେ; ସେମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ସୁରଭି ଦେଖାଗଲେ।
ଅସୁରାସୁରସଂଵୀତାଂ କାମଧେନୁଂ ଯଯାଚିରେ ୧୧.
ଅସୁରମାନେ ଓ ଅସୁର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମିଶି, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଗାଈକୁ ଚାହିଲେ।
ସର୍ଵେଭ୍ଯଶ୍ଚୈଵ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ନାନାଗୋତ୍ରେଭ୍ଯ ଏଵ ଚ ୧୧.
ଏହିପରି, ବିଭିନ୍ନ ଗୋତ୍ରର ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ କରାଗଲା।