ପ୍ରହସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରୋ ମାଯାପୁତ୍ରମଜୀଵଯତ୍ ୧୦.
ଭଗବାନ୍ ରୁଦ୍ର ହସି, ମାୟାର ପୁଅକୁ ପୁନର୍ଜୀବନ ଦେଲେ।
ତଦା ଗଜାନନୋ ଜାତଃ ପ୍ରସାଦାଚ୍ଛଂକରସ୍ଯ ଚ ୧୦.
ତାପରେ ଶଂକରଙ୍କ କୃପାରେ ଗଜମୁଖୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନାମୃତେନୈଵ ନିତ୍ଯତୃପ୍ତୋ ନିରାମଯଃ ୧୦.
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଅମୃତରେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁଃଖରହିତ।
ଯୋଗଦଂଡାର୍ଥମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ସ୍ଵକୀଯଂ ଦଶନଂ ମହତ୍ ଋଦ୍ଧିସିଦ୍ଧିଦ୍ଵଯେନୈଵ ଏକତ୍ଵେନ ଵିରାଜିତଃ॥ ୧୦.
ଯୋଗଦଣ୍ଡ ପାଇଁ ନିଜର ବଡ଼ ଦାନ୍ତ ଉଖଳି, ସେ ଋଦ୍ଧି ଓ ସିଦ୍ଧି ଦୁହିଁରେ ଏକତାରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ।
ଯେ ତେ ଗଣାଶ୍ଚ ଵିଘ୍ନାଶ୍ଚ ଯେ ଚାନ୍ଯେଽଭ୍ଯଧିକା ଭୁଵି ୧୦.
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଗଣ ଓ ବିଘ୍ନ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ,
ତସ୍ମାଦ୍ଵି ଲୋକଯାମାସ ପ୍ରକୃତିଂ ଵିଶ୍ଵରୂପିଣୀମ୍ ଦଦର୍ଶ ଵିମଲଂ ଲିଂଗଂ ପ୍ରକୃତିସ୍ଥଂ ସ୍ଵଭାଵତଃ॥ ୧୦.
ତେଣୁ ସେ ପ୍ରକୃତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବ୍ୟାପି, ଦେଖାଇଲେ ଏବଂ ପ୍ରକୃତିରେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ବିରାଜିଥିବା ନିର୍ମଳ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ଆତ୍ମାନଂ ଚ ଗଣୈଃ ସାଦ୍ଧଂ ତଥୈଵ ଚ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ ୧୦.
ସେ ଗଣମାନେ ସହିତ ଏବଂ ତିନି ଜଗତ ସହିତ,
ମୁମୋହ ଚ ପୁନଃ ସଂଜ୍ଞାଂ ପ୍ରତିଲଭ୍ଯ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ ୧୦.
ପୁଣି ମୂଢ଼ତାରେ ପଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ସ୍ୱଚେତନତା ପୁନଃ ପାଇଲେ।
ତଦା ଦଦର୍ଶ ତତ୍ରୈଵ ଲୋକସଂହାରକାରକମ୍ ୧୦.
ସେତେବେଳେ ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଶକାରୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ପ୍ରେତତୁଲ୍ଯାନି ଲିଂଗଶକ୍ତ୍ଯାତ୍ମକାନି ଚ ୧୦.
ସେ ମୃତଦେହ ସଦୃଶ ଆକୃତି ଓ ଲିଙ୍ଗ ଓ ଶକ୍ତିର ସାର ଥିବା ରୂପଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ।
ଲୀଯଂତେ ଚ ଵିଲୀଯଂତେ ମହେଶେ ଲିଂଗରୂପିଣି ୧୦.
ସେମାନେ ଲିଙ୍ଗ ରୂପୀ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭିତରେ ଲୟ ଓ ବିଲୟ ହେଉଥିଲେ।
ଶକ୍ତ୍ଯା ଲିଂଗଂ ଚ ସଂଛନ୍ନଂ ତଦା ସର୍ଵମଦୃଶ୍ଯତ ୧୦.
ସେତେବେଳେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲିଙ୍ଗ ଢାକାଯାଇଥିଲା, କିଛି ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।
ଶିଵାଭ୍ଯାଂ ସଂଶ୍ରିତଂ ଲୋକଂ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍ ୧୦.
ଶିବ ଓ ଶକ୍ତିଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ୍ ରହିଥିଲା।
ତଦୋଵାଚ ମହାତେଜା ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷୋ ଗଣୈଃ ସହ ୧୦.
ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଗଣନାୟକ ତାଙ୍କ ଗଣସହିତ କହିଲେ।
ନମାମି ଦେଵଂ ଶକ୍ତ୍ଯାନ୍ଵିତଂ ଜ୍ଞାନରୂପଂ ପ୍ରସନ୍ନଂ ଜ୍ଞାନାତ୍ପରଂ ପରମଂଜ୍ଯୋତିରୂପମ୍ ୧୦.
ମୁଁ ଶକ୍ତିସହିତ, ଜ୍ଞାନରୂପ, ଶାନ୍ତ, ଜ୍ଞାନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ପରମ ଜ୍ୟୋତିରୂପ ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଧୂମାତ୍ପରମଯୋଵହ୍ନିର୍ଧୂମଵତ୍ପ୍ରତିଭାସତେ ପ୍ରକୃତ୍ଯଂତର୍ଗତସ୍ତ୍ଵଂ ହି ମାଯାଵ୍ଯକ୍ତିରିତୀଯସେ॥ ୧୦.
ଧୂମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ଅଗ୍ନି ଧୂମାଭ ଦେଖାଯାଏ; ତୁମେ ପ୍ରକୃତିରେ ଲୁଚି ରହିଛ, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଅବ୍ୟକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଉଛ।
ଏଵଂଵିଧସ୍ତ୍ଵଂ ଭଗଵନ୍ସ୍ଵମାଯଯା ସୃଜସ୍ଯଥୋଲୁଂପସି ପାସି ଵିଶ୍ଵମ୍ ୧୦.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏଭଳି ତୁମେ ନିଜ ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ରକ୍ଷା କରୁଛ।
ଯଥା ପୁରାସୀର୍ଭଗଵାନ୍ମହେଶସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯନାଥୋଽସି ଚରାଚରାତ୍ମା ୧୦.
ଯେପରି ପୂର୍ବେ ଥିଲେ, ଏମିତି ମହେଶ୍ୱର, ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ ଓ ସମସ୍ତ ଚରାଚରର ଆତ୍ମା।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତୋ ଗଣେଶେନ ଭଗଵାନ୍ଭୂତଭାଵନଃ ୧୦.
ଏଭଳି ଗଣେଶଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ ହୋଇ, ଭଗବାନ୍ ଭୂତମାତା ଆଦର ପାଇଲେ।
ଲିଂଗରୂପେଣ ତଦ୍ଗ୍ରସ୍ତଂ ଵିମଲଂ ଚାକରୋତ୍ତଦା ତତ୍କ୍ଷଣାଦ୍ରକ୍ଷିତାନ୍ଯେଵ କୃପଯା ପରଯା ଯୁତଃ॥ ୧୦.
ତାପରେ ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ସେ ଶୁଦ୍ଧ ସାରକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସର୍ବଙ୍ଗ ଉପରେ ପରମ କୃପା କରି ରକ୍ଷା କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସୁରେଂଦ୍ରଶ୍ଚ ଲୋକପାଲାଃ ସହର୍ଷଯଃ ଉତ୍ଥିତାଶ୍ଚୈଵ ତେ ସର୍ଵେ ନିଦ୍ରାପରିଗତା ଇଵ॥ ୧୦.
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକପାଳ ଓ ଋଷିମାନେ — ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶୟନାବସ୍ଥାରୁ ଉଠିଆସିଲେ।
ଵିସ୍ମଯେନ ସମାଵିଷ୍ଟା ବଭୂଵୁର୍ଜାତସାଧ୍ଵସାଃ ୧୦.
ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ନୂତନ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ।
କ୍ଵ କାଲକୂଟଂ ସୁମହଦ୍ଯେନ ଵିଦ୍ରାଵିତା ଵଯମ୍ ୧୦.
ସେ ବଡ଼ କାଳକୂଟ କେଉଁଠି ଗଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିଲୁ?
ଇତ୍ଯବ୍ରୁଵଂସ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯାସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତାସ୍ତଦା ସ୍ଥିତାଃ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଚ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଇଦମୂଚୁଃ ସମେଧିତା॥ ୧୦.
ସେତେବେଳେ ଦାନବମାନେ ନିରବ ହୋଇ ଦଢ଼ିଆ ହେଲେ; ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ କହିଲେ।
କେନେଦଂ କାରିତଂ ଵିଷ୍ଣୋ ନ ଵିଦାମୋଽଲ୍ପମେଧସଃ ୧୦.
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କିଏ କଲେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ? ଆମେ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକ ଜାଣିପାରୁନାହିଁ।
ସମାଧିମଗମନ୍ସର୍ଵେଽପ୍ଯେକାଗ୍ରମନସସ୍ତଦା ୧୦.
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ।
ତଦାତ୍ମନି ସ୍ଥିତଂ ଲିଂଗମପଶ୍ଯନ୍ଵି ବୁଧାଦଯଃ ୧୦.
ତାପରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଆତ୍ମାରେ ବିସ୍ଥାପିତ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ଆତ୍ମନା ପରମାତ୍ମାନଂ ଯୋଗିନଃ ପର୍ଯୁପାସତେ॥ ୧୦.
ଯୋଗୀମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।
ଲିଂଗମେଵ ପରଂ ଜ୍ଞାନଂ ଲିଂଗମେଵ ପରଂ ତପଃ ତସ୍ମାଲ୍ଲିଂଗାତ୍ପରତରଂ ଯଚ୍ଚ କିଂଚିନ୍ନ ଵିଦ୍ଯତେ॥ ୧୦.
ଲିଙ୍ଗ ହିଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ, ଲିଙ୍ଗ ହିଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା; ଏହିଠାରୁ ଲିଙ୍ଗଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵଂତୋ ହି ତଦା ସୁରାସୁରାଃ ସଲୋକପାଲା ଋଷିଭିଶ୍ଚ ସାକମ୍ ୧୦.
ସେଇ ସମୟରେ ଦେବତା, ଅସୁର, ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଏଭଳି କଥା କହୁଥିଲେ।