କେଵଲୋଦ୍ଯମସଂଵୀତା ମମଂଥୁଃ କ୍ଷୀରସାଗରମ୍ ୯.
କେବଳ ନିଜ ଉତ୍ସାହରେ ବନ୍ଧି, ସେମାନେ କ୍ଷୀରସାଗରକୁ ମଥୁଥିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦହନେ ପ୍ରୌଢଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ହଂତୁଂ ଦିଵୌକସଃ ଗ୍ରସିତୁଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ କାଲକୂଟଂ ସମଭ୍ଯଯାତ୍॥ ୯.
ତିନି ଲୋକର ଦାହରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଓ ଦେବମାନେ ଖାଇଯିବାକୁ, କାଳକୂଟ ବିଷ ଆସିପହଞ୍ଚିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବୃହଂତଂ ସ୍ଵକରସ୍ଥମୋଜସା ତଂ ସର୍ପରାଜଂ ସହ ପର୍ଵତେନ ୯.
ନିଜ ହାତରେ ପାହାଡ଼ ସହିତ ଶକ୍ତିରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସର୍ପରାଜକୁ ଦେଖି—
ତଥୈଵ ସର୍ଵ ଋଷଯୋ ଭୃଗ୍ଵାଦ୍ଯାଃ ଶତଶାମ୍ଯତି ୯.
ଏହିପରି, ଭୃଗୁ ଆଦି ଶତଶଃ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ସତ୍ଯଲୋକଂ ଗତାଃ ସର୍ଵେ ଭୁଗୁଣା ନୋଦିତା ଭୃଶମ୍ ଦେଵା ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ସଂଦେହଃ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ଵଦାମି ଵଃ॥ ୯.
ସମସ୍ତେ ସତ୍ୟଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ; ଭୃଗୁଙ୍କର ଗୁଣ ଏଠାରେ ବଡ଼ ଭାବେ କହାଯାଇନାହିଁ। ହେ ଦେବମାନେ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମମାନେଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଏହା ସତ୍ୟ।
ଭୃଗୁଣୋକ୍ତଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କାଲକୂଟଵିଷାର୍ଦ୍ଦିତାଃ ୯.
ଭୃଗୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କାଳକୂଟ ବିଷରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ତଦା ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନଂ ଵୈ କାଲକୂଟଂ ପ୍ରଭୋଜ୍ଜଵଲମ୍ ତେଷାଂ ଶପିତୁମାରେଭେ ନାରଦେନ ନିଵାରିତଃ॥ ୯.
ସେତେବେଳେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ କାଳକୂଟ ବିଷ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ତାଲିଲା; ସେମାନେ ଶାପ ଦେବାକୁ ଯୋଜନା କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାରଣ ହେଲେ।
ଅକାର୍ଯଂ କିଂ କୃତଂ ଦେଵାଃ କସ୍ମାତ୍କ୍ଷୋଭୋଯମୁଦ୍ଯତଃ ୯.
ହେ ଦେବମାନେ, କିଏ କଣ ଅନୁଚିତ କାମ କଲେ? କାହିଁକି ଏହି ଅଶାନ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା?
ତତୋ ଦେଵୈଃ ପରିଵୃତୋ ଵେଦୋପନିଷଦୈସ୍ତଥା ୯.
ତାପରେ, ଦେବମାନେ ଓ ବେଦ ଉପନିଷଦମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଲେ।
ତତଶ୍ଚିଂତାନ୍ଵିତା ଦେଵା ଇଦମୂଚୁଃ ପରସ୍ପରମ୍ ୯.
ତାପରେ, ଦେବମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଯାଇ, ପରସ୍ପରରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଚ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ତଦା ଦେଵାସ୍ତ୍ଵରାନ୍ଵିତାଃ ୯.
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଦେବମାନେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦଯଶ୍ଚର୍ଷିଗଣାଶ୍ଚ ତଦା ପରେଶଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପୁରାଣପୁରୁଷଂ ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁମୀଶମ୍ ୯.
ସେ ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଋଷିମାନେ ସମେତ, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତାଵତ୍ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଂ ସୁମହତ୍କାଲକୂଟଂ ସମଭ୍ଯଯାତ୍ ୯.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର କାଳକୂଟ ବିଷ ଆସିପହଞ୍ଚିଲା।
କାଲକୂଟାଗ୍ନିନା ଦଗ୍ଧୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସର୍ଵଗୁହାଶଯଃ ୯.
ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, କାଳକୂଟର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଇଲେ।
ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଚ ସୁନୀଲଂ ଚ ସର୍ଵଲୋକୈଃ ସମାଵୃତମ୍ ୯.
ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ ସୁନୀଳ, ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ଅଷ୍ଟାଵରଣସଂଵୀତଂ ବ୍ରହ୍ମାଂଡଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ସହ ୯.
ଅଷ୍ଟାବରଣରେ ଢାକାଯାଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲା।
ନୋଭୂମିର୍ନ ଜଲଂ ଚାଗ୍ନିର୍ନ ଵାଯୁର୍ନ ନଭସ୍ତଦା ଶିଵସ୍ଯ କୋପାତ୍ସଂଜାତଂ ତଦା ଭସ୍ମାକୁଲଂ ଜଗତ୍॥ ୯.
ସେତେବେଳେ, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ କିଛି ଥିଲାନି; ଶିବଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭସ୍ମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଯତ୍ତ୍ଵଯା କଥିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ବ୍ରହ୍ମାଂଡଂ ସଚରାଚରମ୍ ୧୦.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସହ ସମସ୍ତ ଚରାଚର।
ବ୍ରହ୍ମାଂଡାଂତରତଃ କିଂ ତୁ ରୁଦ୍ରଂ ମନ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍ ୧୦.
କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବୁଛୁ।
ଭସ୍ମୀଭୂତଂ ରୁଦ୍ରକୋପାତ୍କଥଂ ସୃଷ୍ଟିଃ ପ୍ରଵର୍ତିତା ୧୦.
ରୁଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଭସ୍ମ ହେଲାପରେ, ସୃଷ୍ଟି କିପରି ଆରମ୍ଭ ହେଲା?
ଅନ୍ଯେ ସୁରା ସୁରାଃ କୁତ୍ର ଭସ୍ମୀଭୂତା ଲଯଂ ଗତାଃ ୧୦.
ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ କେଉଁଠି, ସେମାନେ ଭସ୍ମ ହୋଇ ଲୟ ହୋଇଗଲେ?
ଵ୍ଯାସପ୍ରସାଦାତ୍ସକଲଂ ଵେତ୍ଥ ତ୍ଵଂ ନାପରୋ ହି ତତ୍ ୧୦.
ବ୍ୟାସଙ୍କ ଦୟାରୁ ତୁମେ ସମସ୍ତ କିଛି ଜାଣ; ଏହିପରି ଜାଣିଥିବା ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି।
ଇତି ପୃଷ୍ଟସ୍ତଦା ସର୍ଵୈର୍ମୁନିଭିର୍ଭାଵିତାତ୍ମଭିଃ ୧୦.
ଏପରିଭାବରେ, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମନକୁ ପବିତ୍ର କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସେ ସମୟରେ ପଚାରିଲେ।
ଯଦା ବ୍ରହ୍ମାଂଡମଧ୍ଯସ୍ଥା ଵ୍ଯାପ୍ତା ଦେଵା ଵିଷାଗ୍ନିନା ତଦା ଵିଜ୍ଞାପିତଃ ଶଂଭୁର୍ହେରଂବେନ ମହାତ୍ମନା॥ ୧୦.
ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଥିବା ଦେବତାମାନେ ବିଷାଗ୍ନିରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେଇଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ମହାତ୍ମା ହେରମ୍ବ ଶିବଙ୍କୁ ଏହି ଖବର ଦେଲେ।
ହେ ରୁଦ୍ର ହେ ମହାଦେଵ ହେ ସ୍ଥାଣୋ ହ ଜଗତ୍ପତେ ୧୦.
ହେ ରୁଦ୍ର, ହେ ମହାଦେବ, ହେ ସ୍ଥାଣୁ, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ,
ଭଯେନ ମତି ମୋହାତ୍ତ୍ଵାଂ ନାର୍ଚ୍ଚଯଂତି ଚ ମାମପି ୧୦.
ଭୟ ଓ ମନର ଭ୍ରମରେ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ବା ମୋତେ ପୂଜା କରୁନାହାନ୍ତି।
ଏଵମଭ୍ଯର୍ଥିତସ୍ତେନ ପିନାକୀ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ ୧୦.
ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ବୃଷଭ ଚିହ୍ନ ବହନ କରୁଥିବା ପିନାକୀ ଶିବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଲିଂଗରୂପୋଽବ୍ରଵୀଚ୍ଛଂଭୁର୍ନିରାକାରୋ ନିରାମଯଃ ୧୦.
ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ଅକାୟ ଓ ଦୁଃଖ ରହିତ ଶିବ କହିଲେ।
ହେରଂବ ଶ୍ରୃଣୁ ମେ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯା ଯୁତଃ ୧୦.
ହେ ହେରମ୍ବ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରି ମୋର କଥା ଶୁଣ।
ସ୍ଥିତିଂ କରୋତ୍ଯହଂକାରଃ ପ୍ରଲଯୋତ୍ପତ୍ତିମେଵ ଚ ୧୦.
ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟ ହୁଏ।