କ୍ଷୀରାବ୍ଧେର୍ମଥ୍ଯମାନସ୍ଯ ପର୍ଵତୋ ହି ରସାତଲମ୍ ଉଦ୍ଧୃତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍॥ ୯.
କ୍ଷୀରସାଗର ମଥାଯାଉଥିବାବେଳେ, ପାହାଡ଼ଟି ତଳଭୂମିକୁ ଡୁବିଗଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପୁଣି ଉଠାଯିବା ଦୃଶ୍ୟଟି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଲାଗିଲା।
ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣସ୍ତତଃ ଶୈଲୋ ନୋଦିତଃ ସୁରଦାନଵୈଃ ୯.
ପାହାଡ଼ଟି ଘୁରାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରୁ ଏହା ଡୁବିଲା ନାହିଁ।
ପରମାତ୍ମା ତଦା ଵିଷ୍ଣୁରାଧାରୋ ମଂଦରସ୍ଯ ଚ ୯.
ସେ ସମୟରେ, ପରମାତ୍ମା ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଆଧାର ହେଇଥିଲେ।
ତଦା ସୁରାସୁରାଃ ସର୍ଵେ ମମଂଥୁଃ କ୍ଷୀରସାଗରମ୍ ୯.
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ କ୍ଷୀରସାଗରକୁ ମଥିଲେ।
ପୃଷ୍ଠକଂଠୋରୁଜାନ୍ଵଂତଃ କମଠସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ଉଭଯୋର୍ଘର୍ଷଣାଦେଵ ଵଡଵାଗ୍ନିଃ ସମୁତ୍ଥିତଃ॥ ୯.
ମହାତ୍ମା କଚ୍ଛପଙ୍କର ପିଠ, ଗଳା, ଉରୁ ଓ ଗୁଡ଼ାଠାରେ ଘସାଘସିରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ହଲାହଲଂ ଚ ସଂଜାତଂ ତଦୄଷ୍ଟ୍ଵା ନାରଦେନ ହି ୯.
ଏବଂ ହଳାହଳ ବିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହାକୁ ନାରଦ ଦେଖିଲେ।
ନ କାର୍ଯଂ ମଥନଂ ଚାବ୍ଧେର୍ଭଵଦ୍ଭିରଧୁନାଽଖିଲୈଃ ତଦ୍ଵିସ୍ମୃତିଂ ଚ ଵୋଯାତଂ ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ଯତ୍କୃତମ୍॥ ୯.
ଏବେ ତୁମମାନେ କେହି ମଧ୍ୟ ସାଗର ମଥନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଯାହାକି ଭୁଲିଯାଇଛ, ସେହି ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମନେ ପକା।
ତସ୍ମାଚ୍ଛିଵଃ ସ୍ମର୍ଯତାଂ ଚାଶୁ ଦେଵାଃ ପରଃ ପରାଣାମପି ଵା ପରଶ୍ଚ ୯.
ସେହିପରି, ଦେବମାନେ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତେ ମଥ୍ଯମାନାସ୍ତ୍ଵରିତା ଦେଵାଃ ସ୍ଵାତ୍ମାର୍ଥସାଧକାଃ ୯.
ସେଇ ଦେବମାନେ, ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଆଉ ତେଜରେ କ୍ଷୀରସାଗରକୁ ମଥୁଥିଲେ।
ଉପଦେଶୈଶ୍ଚ ବହୁଭିର୍ନୋପଦେଶ୍ଯାଃ କଦାଚନ ୯.
ଅନେକ ଉପଦେଶ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ରୋକାଯାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
କେଵଲୋଦ୍ଯମସଂଵୀତା ମମଂଥୁଃ କ୍ଷୀରସାଗରମ୍ ୯.
କେବଳ ନିଜ ଉତ୍ସାହରେ ବନ୍ଧି, ସେମାନେ କ୍ଷୀରସାଗରକୁ ମଥୁଥିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦହନେ ପ୍ରୌଢଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ହଂତୁଂ ଦିଵୌକସଃ ଗ୍ରସିତୁଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ କାଲକୂଟଂ ସମଭ୍ଯଯାତ୍॥ ୯.
ତିନି ଲୋକର ଦାହରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଓ ଦେବମାନେ ଖାଇଯିବାକୁ, କାଳକୂଟ ବିଷ ଆସିପହଞ୍ଚିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବୃହଂତଂ ସ୍ଵକରସ୍ଥମୋଜସା ତଂ ସର୍ପରାଜଂ ସହ ପର୍ଵତେନ ୯.
ନିଜ ହାତରେ ପାହାଡ଼ ସହିତ ଶକ୍ତିରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସର୍ପରାଜକୁ ଦେଖି—
ତଥୈଵ ସର୍ଵ ଋଷଯୋ ଭୃଗ୍ଵାଦ୍ଯାଃ ଶତଶାମ୍ଯତି ୯.
ଏହିପରି, ଭୃଗୁ ଆଦି ଶତଶଃ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ସତ୍ଯଲୋକଂ ଗତାଃ ସର୍ଵେ ଭୁଗୁଣା ନୋଦିତା ଭୃଶମ୍ ଦେଵା ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ସଂଦେହଃ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ଵଦାମି ଵଃ॥ ୯.
ସମସ୍ତେ ସତ୍ୟଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ; ଭୃଗୁଙ୍କର ଗୁଣ ଏଠାରେ ବଡ଼ ଭାବେ କହାଯାଇନାହିଁ। ହେ ଦେବମାନେ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମମାନେଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଏହା ସତ୍ୟ।
ଭୃଗୁଣୋକ୍ତଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କାଲକୂଟଵିଷାର୍ଦ୍ଦିତାଃ ୯.
ଭୃଗୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କାଳକୂଟ ବିଷରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ତଦା ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନଂ ଵୈ କାଲକୂଟଂ ପ୍ରଭୋଜ୍ଜଵଲମ୍ ତେଷାଂ ଶପିତୁମାରେଭେ ନାରଦେନ ନିଵାରିତଃ॥ ୯.
ସେତେବେଳେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ କାଳକୂଟ ବିଷ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ତାଲିଲା; ସେମାନେ ଶାପ ଦେବାକୁ ଯୋଜନା କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାରଣ ହେଲେ।
ଅକାର୍ଯଂ କିଂ କୃତଂ ଦେଵାଃ କସ୍ମାତ୍କ୍ଷୋଭୋଯମୁଦ୍ଯତଃ ୯.
ହେ ଦେବମାନେ, କିଏ କଣ ଅନୁଚିତ କାମ କଲେ? କାହିଁକି ଏହି ଅଶାନ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା?
ତତୋ ଦେଵୈଃ ପରିଵୃତୋ ଵେଦୋପନିଷଦୈସ୍ତଥା ୯.
ତାପରେ, ଦେବମାନେ ଓ ବେଦ ଉପନିଷଦମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଲେ।
ତତଶ୍ଚିଂତାନ୍ଵିତା ଦେଵା ଇଦମୂଚୁଃ ପରସ୍ପରମ୍ ୯.
ତାପରେ, ଦେବମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଯାଇ, ପରସ୍ପରରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଚ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ତଦା ଦେଵାସ୍ତ୍ଵରାନ୍ଵିତାଃ ୯.
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଦେବମାନେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦଯଶ୍ଚର୍ଷିଗଣାଶ୍ଚ ତଦା ପରେଶଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପୁରାଣପୁରୁଷଂ ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁମୀଶମ୍ ୯.
ସେ ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଋଷିମାନେ ସମେତ, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତାଵତ୍ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଂ ସୁମହତ୍କାଲକୂଟଂ ସମଭ୍ଯଯାତ୍ ୯.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର କାଳକୂଟ ବିଷ ଆସିପହଞ୍ଚିଲା।
କାଲକୂଟାଗ୍ନିନା ଦଗ୍ଧୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସର୍ଵଗୁହାଶଯଃ ୯.
ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, କାଳକୂଟର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଇଲେ।
ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଚ ସୁନୀଲଂ ଚ ସର୍ଵଲୋକୈଃ ସମାଵୃତମ୍ ୯.
ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ ସୁନୀଳ, ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ଅଷ୍ଟାଵରଣସଂଵୀତଂ ବ୍ରହ୍ମାଂଡଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ସହ ୯.
ଅଷ୍ଟାବରଣରେ ଢାକାଯାଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲା।
ନୋଭୂମିର୍ନ ଜଲଂ ଚାଗ୍ନିର୍ନ ଵାଯୁର୍ନ ନଭସ୍ତଦା ଶିଵସ୍ଯ କୋପାତ୍ସଂଜାତଂ ତଦା ଭସ୍ମାକୁଲଂ ଜଗତ୍॥ ୯.
ସେତେବେଳେ, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ କିଛି ଥିଲାନି; ଶିବଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭସ୍ମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଯତ୍ତ୍ଵଯା କଥିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ବ୍ରହ୍ମାଂଡଂ ସଚରାଚରମ୍ ୧୦.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସହ ସମସ୍ତ ଚରାଚର।
ବ୍ରହ୍ମାଂଡାଂତରତଃ କିଂ ତୁ ରୁଦ୍ରଂ ମନ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍ ୧୦.
କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବୁଛୁ।
ଭସ୍ମୀଭୂତଂ ରୁଦ୍ରକୋପାତ୍କଥଂ ସୃଷ୍ଟିଃ ପ୍ରଵର୍ତିତା ୧୦.
ରୁଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଭସ୍ମ ହେଲାପରେ, ସୃଷ୍ଟି କିପରି ଆରମ୍ଭ ହେଲା?