ପ୍ରାପ୍ତଵ୍ଯାନି ତ୍ଵଯା ଵୀର ଅସ୍ମାକଂ ଚ ତ୍ଵଯା ବଲେ ୯.
ହେ ବୀର, ତୁମେ ଯାହା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଯାହା ପାଇପାରିବୁ—
ଗତାନି ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ସାଗରେ ପତିତାନି ଵୈ ୯.
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶାଗରରେ ପଡ଼ିଗଲା ଏବଂ ହରାଇଗଲା।
ତେଷାଂ ଚୋଦ୍ଧରଣେ ଦୈତ୍ଯ ରତ୍ନାନାମିହ ସାଗରାତ୍ ୯.
ଏହି ସାଗରରୁ ସେ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ, ହେ ଦେଇତ୍ୟ—
ବଲିଃ ପ୍ରଵର୍ତିତସ୍ତେନ ଶକ୍ରେଣ ସୁରସୂଦନଃ ୯.
ଶକ୍ର, ଯିଏ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଚିନ୍ଦା କରେ, ସେ ବଳିଙ୍କୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଦେଲେ।
ତଦା ନଭୋଗତା ଵାଣୀ ମେଘଗଂଭୀରନିଃସ୍ଵନା ୯.
ତେବେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ମେଘର ଗୁଞ୍ଜନ ପରି ଗଭୀର।
ଭଵତାଂ ବଲଵୃଦ୍ଧିଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ॥ ୯.
ତୁମମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଶକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବଢ଼ିବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମଂଦରଂ ଚୈଵ ମଂଥାନଂ ରଜ୍ଜୁଂ କୁରୁତ ଵାସୁକିମ୍ ୯.
ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ମଥାନ ଭାବରେ ନିଅ, ଏବଂ ବାସୁକୀଙ୍କୁ ରସ୍ସି ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କର।
ନଭୋଗତାଂ ଚ ତାଂ ଵାଣୀଂ ନିଶମ୍ଯାଥ ତଦାଃସୁରାଃ ୯.
ତେବେ, ଆକାଶରୁ ଆସିଥିବା ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବମାନେ—
ପାତାଲାନ୍ନିର୍ଗତାଃ ସର୍ଵେ ତଦା ତେଽଥ ସୁରାସୁରାଃ ୯.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପାତାଳରୁ ବାହାରିଲେ।
ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ କୋଟିସଂଖ୍ଯାକାସ୍ତଥା ଦେଵା ନ ସଂଶଯଃ ୯.
ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କୋଟିକୋଟି ଥିଲା, ଏହିପରି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସରତ୍ନଂ ଵର୍ତୁଲାକାରଂ ସ୍ଥୂଲଂ ଚୈଵ ମହାପ୍ରଭମ୍ ୯.
ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼, ଗୋଲାକାର, ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପାହାଡ଼ ଥିଲା।
ଚଂଦନୈଃ ପାରିଜାତୈଶ୍ଚ ନାଗପୁନ୍ନାଗଚଂପକୈଃ ୯.
ସେ ପାହାଡ଼ ଚନ୍ଦନ, ପାରିଜାତ, ନାଗ, ପୁନ୍ନାଗ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ମହାଶୈଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ସୁରସତ୍ତମାଃ ୯.
ସେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ
ଅଦ୍ରେ ସୁରା ଵଯଂ ସର୍ଵେ ଵିଜ୍ଞପ୍ତୁମିହ ଚାଗତାଃ ୯.
‘ହେ ପାହାଡ଼, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାକୁ ଏକ ଅନୁରୋଧ ନେଇ ଆସିଛୁ’ ବୋଲି କହିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ଶୈଲୋ ଦଵୈର୍ଦୈତ୍ଯୈଃ ସ ମଂଦରଃ ୯.
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ମନ୍ଦରାଚଳ ପାହାଡ଼ ଉତ୍ତର ଦେଲା।
ତେନ ରୂପେଣ ରୂପୀ ସ ପର୍ଵତୋ ମଂଦରାଚଲଃ ୯.
ସେଇ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମନ୍ଦରାଚଳ ପାହାଡ଼ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତଦା ବଲିରୁଵାଚେଦଂ ପ୍ରସ୍ତାଵସଦୃଶଂ ଵଚଃ ୯.
ତାପରେ ବଳି ସମୟଯୋଗ୍ୟ ଏକ କଥା କହିଲେ।
ଅସ୍ମାଭିଃ ସହ କାର୍ଯାର୍ଥେ ଭଵ ତ୍ଵଂ ମଂଦରାଚଲ ୯.
‘ହେ ମନ୍ଦରାଚଳ, ଏହି କାମରେ ଆମ ସହ ଯୋଗ ଦେ।’
ତଥେତି ମତ୍ଵା ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଦେଵାନାଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ୯.
ଦେବମାନଙ୍କ କଥା ମନେ ରଖି, ସେ ତାଙ୍କର କାମ ସଫଳ କରିବାକୁ ମନସ୍କାର କଲେ।
ଛେଦିତୌ ଚ ତ୍ଵଯା ପକ୍ଷୌ ଵଜ୍ରେଣ ଶତପର୍ଵଣା ୯.
‘ତୋର ଦୁଇଟି ପକ୍ଷ ବଜ୍ରରେ କାଟି ଦିଆଯାଇଥିଲା।’
ତଦା ଦେଵାସୁରାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ତୂଯମାନା ମହାଚଲମ୍ ୯.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ।
କ୍ଷୀରାର୍ଣଵଂ ନେତୁକାମା ହ୍ଯଶକ୍ତାସ୍ତେ ତତୋଽଭଵନ୍ ୯.
ସେମାନେ ଏହାକୁ କ୍ଷୀରସାଗରକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସମର୍ଥ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
କେଚିଦ୍ଭଗ୍ନା ମୃତାଃ କେଚିତ୍କେଚିନ୍ମୂର୍ଛାପରା ଭଵନ୍ ୯.
କିଛି ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ି ମରିଗଲେ, କିଛି ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
େଵଂ ଭଗ୍ନୋଦ୍ଯମା ଜାତା ଅସୁରାଃସୁରଦାନଵାଃ ୯.
ଏଭଳି ଚେଷ୍ଟାରେ ଦେବ, ଦାନବ ଓ ଦାନବମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ନିରୁତ୍ସାହ ହେଇଗଲେ।
ରକ୍ଷରକ୍ଷ ମହାଵିଷ୍ଣୋ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲ ୯.
‘ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର, ହେ ମହାବିଷ୍ଣୁ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା!’
ଦେଵାନାଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତୋ ହରିସ୍ତଦା ୯.
ତାପରେ ଦେବମାନଙ୍କ କାମ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ହରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଲୀଲଯା ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠମୁତ୍ତଭ୍ଯାରୋପଯତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ୯.
ସେ ଖେଳ କରି କରି, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାହାଡ଼କୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠାଇ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ।
ତତ ଉତ୍ଥାଯ ତାନ୍ଦେଵାନ୍କ୍ଷୀରୋସ୍ଯୋତ୍ତରଂ ତଟମ୍ ୯.
ତାପରେ, ସେଇ ଦେବତାମାନେ ଉଠି, କ୍ଷୀରସାଗରର ଉତ୍ତର କୂଳକୁ ଗଲେ।
ତଦା ସର୍ଵେ ସୁରଗଣାଃ ସ୍ଵାଗତ୍ଯ ଅସୁରୈଃ ସହ ୯.
ସେ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ମଂଥାନଂ ମଂଦରଂ ଚୈଵ ଵାସୁକିଂ ରଜ୍ଜୁମେଵ ଚ ୯.
ସେମାନେ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ମଥାନ ଲାଗି ଓ ବାସୁକି ସାପକୁ ରସ୍ସି ଭାବେ ଆଣିଲେ।