ତ୍ଵମାଗତୋସି ଦେଵେଂଦ୍ର କିମର୍ଥଂ ତନ୍ନ ଵେଦ୍ମଯହମ୍॥ ୯.
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି—କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଜାଣିପାରୁନି।
ଶକ୍ରସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହ୍ଯଶ୍ରୁପୂର୍ଣାକୁଲେକ୍ଷଣଃ ୯.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ରଙ୍କର ଆଖି ଲୁହାରେ ପୂରିଗଲା ଏବଂ ମୁହଁ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲା।
ବଲେ ତ୍ଵଂ କିଂ ନ ଜାନାସି କାର୍ଯାକାର୍ଯଵିଚାରଣାମ୍ ୯.
ବଳି, ତୁମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହା ବିଚାର କରିପାରୁନାହଁ?
ଶରଣାଗତଂ ଚ ଵିପ୍ରଂ ଚ ରୋଗିଣଂ ଵୃଦ୍ଧମେଵ ଚ ୯.
ଯିଏ ଶରଣ ଚାହେଁ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରୋଗୀ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧ—
ଶରଣାଗତଶବ୍ଦେନ ଆଗତସ୍ତଵ ସନ୍ନିଧୌ ଏଵମୁକ୍ତୋ ନାରଦେନ ତଦା ଦୈତ୍ଯପତିଃ ସ୍ଵଯମ୍॥ ୯.
‘ଶରଣ ଚାହେଁ’ ବୋଲି କୁହିଲେ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସେ ତୁମର ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଛି; ସେଇପରି ସମୟରେ ନାରଦ ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଥିଲେ।
ଵିମୃଶ୍ଯ ପରଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା କାର୍ଯାକାର୍ଯଵିଚାରଣାମ୍ ଲୋକପାଲୈଃ ସମେତଂ ଚ ତଥା ସୁରଗଣୈଃ ସହ॥ ୯.
ଉଚ୍ଚତମ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା କଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ କଣ ନୁହେଁ, ଏହି ବିଷୟରେ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଓ ଦେବମାନେ ମିଶି—
ପ୍ରତ୍ଯଯାର୍ଥଂ ଚ ସତ୍ତ୍ଵାନି ହ୍ଯନେକାନି ଵ୍ରତାନି ଵୈ ୯.
ନିଶ୍ଚିତତା ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରକାରର ବ୍ରତ ଓ ଉପବାସ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା।
ଏଵଂ ସ ସମଯଂ କୃତ୍ଵା ଶକ୍ରଃ ସ୍ଵାର୍ଥପରାଯଣଃ ୯.
ଏଭଳି ଚୁକ୍ତି କରି, ଶକ୍ର ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଲାଗି ରହିଲେ।
ଏଵଂ ନିଵସତସ୍ତସ୍ଯ ସୁତଲେଽପି ଶତକ୍ରତୋଃ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଵଚନଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵିମୃଶ୍ଯ ଚ ପୁନଃପୁନଃ॥ ୯.
ଶତକ୍ରତୁ ସୁତଳରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ସେ ବାରମ୍ବାର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କଥା ମନେ ପକାଉଥିଲେ ଏବଂ ଏହା ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ଏକଦା ତୁ ସଭାମଧ୍ଯ ଆସୀନୋ ଦେଵରାଟ୍ସ୍ଵଯମ୍ ୯.
ଏକଦିନ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ନିଜେ ସଭାର ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ—
ପ୍ରାପ୍ତଵ୍ଯାନି ତ୍ଵଯା ଵୀର ଅସ୍ମାକଂ ଚ ତ୍ଵଯା ବଲେ ୯.
ହେ ବୀର, ତୁମେ ଯାହା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଯାହା ପାଇପାରିବୁ—
ଗତାନି ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ସାଗରେ ପତିତାନି ଵୈ ୯.
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶାଗରରେ ପଡ଼ିଗଲା ଏବଂ ହରାଇଗଲା।
ତେଷାଂ ଚୋଦ୍ଧରଣେ ଦୈତ୍ଯ ରତ୍ନାନାମିହ ସାଗରାତ୍ ୯.
ଏହି ସାଗରରୁ ସେ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ, ହେ ଦେଇତ୍ୟ—
ବଲିଃ ପ୍ରଵର୍ତିତସ୍ତେନ ଶକ୍ରେଣ ସୁରସୂଦନଃ ୯.
ଶକ୍ର, ଯିଏ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଚିନ୍ଦା କରେ, ସେ ବଳିଙ୍କୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଦେଲେ।
ତଦା ନଭୋଗତା ଵାଣୀ ମେଘଗଂଭୀରନିଃସ୍ଵନା ୯.
ତେବେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ମେଘର ଗୁଞ୍ଜନ ପରି ଗଭୀର।
ଭଵତାଂ ବଲଵୃଦ୍ଧିଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ॥ ୯.
ତୁମମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଶକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବଢ଼ିବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମଂଦରଂ ଚୈଵ ମଂଥାନଂ ରଜ୍ଜୁଂ କୁରୁତ ଵାସୁକିମ୍ ୯.
ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ମଥାନ ଭାବରେ ନିଅ, ଏବଂ ବାସୁକୀଙ୍କୁ ରସ୍ସି ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କର।
ନଭୋଗତାଂ ଚ ତାଂ ଵାଣୀଂ ନିଶମ୍ଯାଥ ତଦାଃସୁରାଃ ୯.
ତେବେ, ଆକାଶରୁ ଆସିଥିବା ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବମାନେ—
ପାତାଲାନ୍ନିର୍ଗତାଃ ସର୍ଵେ ତଦା ତେଽଥ ସୁରାସୁରାଃ ୯.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପାତାଳରୁ ବାହାରିଲେ।
ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ କୋଟିସଂଖ୍ଯାକାସ୍ତଥା ଦେଵା ନ ସଂଶଯଃ ୯.
ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କୋଟିକୋଟି ଥିଲା, ଏହିପରି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସରତ୍ନଂ ଵର୍ତୁଲାକାରଂ ସ୍ଥୂଲଂ ଚୈଵ ମହାପ୍ରଭମ୍ ୯.
ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼, ଗୋଲାକାର, ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପାହାଡ଼ ଥିଲା।
ଚଂଦନୈଃ ପାରିଜାତୈଶ୍ଚ ନାଗପୁନ୍ନାଗଚଂପକୈଃ ୯.
ସେ ପାହାଡ଼ ଚନ୍ଦନ, ପାରିଜାତ, ନାଗ, ପୁନ୍ନାଗ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ମହାଶୈଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ସୁରସତ୍ତମାଃ ୯.
ସେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ
ଅଦ୍ରେ ସୁରା ଵଯଂ ସର୍ଵେ ଵିଜ୍ଞପ୍ତୁମିହ ଚାଗତାଃ ୯.
‘ହେ ପାହାଡ଼, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାକୁ ଏକ ଅନୁରୋଧ ନେଇ ଆସିଛୁ’ ବୋଲି କହିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ଶୈଲୋ ଦଵୈର୍ଦୈତ୍ଯୈଃ ସ ମଂଦରଃ ୯.
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ମନ୍ଦରାଚଳ ପାହାଡ଼ ଉତ୍ତର ଦେଲା।
ତେନ ରୂପେଣ ରୂପୀ ସ ପର୍ଵତୋ ମଂଦରାଚଲଃ ୯.
ସେଇ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମନ୍ଦରାଚଳ ପାହାଡ଼ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତଦା ବଲିରୁଵାଚେଦଂ ପ୍ରସ୍ତାଵସଦୃଶଂ ଵଚଃ ୯.
ତାପରେ ବଳି ସମୟଯୋଗ୍ୟ ଏକ କଥା କହିଲେ।
ଅସ୍ମାଭିଃ ସହ କାର୍ଯାର୍ଥେ ଭଵ ତ୍ଵଂ ମଂଦରାଚଲ ୯.
‘ହେ ମନ୍ଦରାଚଳ, ଏହି କାମରେ ଆମ ସହ ଯୋଗ ଦେ।’
ତଥେତି ମତ୍ଵା ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଦେଵାନାଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ୯.
ଦେବମାନଙ୍କ କଥା ମନେ ରଖି, ସେ ତାଙ୍କର କାମ ସଫଳ କରିବାକୁ ମନସ୍କାର କଲେ।
ଛେଦିତୌ ଚ ତ୍ଵଯା ପକ୍ଷୌ ଵଜ୍ରେଣ ଶତପର୍ଵଣା ୯.
‘ତୋର ଦୁଇଟି ପକ୍ଷ ବଜ୍ରରେ କାଟି ଦିଆଯାଇଥିଲା।’