ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସମାଗତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଇଂଦ୍ରସେନୋ ରୁଷାନ୍ଵିତଃ ୯.
ଇନ୍ଦ୍ର ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ନାରଦେନ ତଦା ଦୈତ୍ଯା ବଲିଶ୍ଚ ବଲିନାଂ ଵରଃ ୯.
ସେବେଳେ ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଦାନବମାନେ ଓ ବଳଶାଳୀ ବଳି ଏକଠା ହେଲେ।
ଋଷେସ୍ତସ୍ଯୈଵ ଵଚନାତ୍ତ୍ଯକ୍ତମନ୍ଯୁର୍ବଲିସ୍ତଦା ୯.
ସେ ଋଷିଙ୍କ କଥାରେ ବଳି ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସେନେନ ଦୃଷ୍ଟୋଽସୌ ଲୋକପାଲୈଃ ସମାଵୃତଃ ୯.
ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ଦେଖିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ।
କସ୍ମାଦିହାଗତଃ ଶକ୍ର ସୁତଲଂ ପ୍ରତି କଥ୍ଯତାମ୍॥ ତସ୍ଯୈତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ମଯମାନ ଉଵାଚତମ୍.। ୯.
‘ହେ ଶକ୍ର, ଆପଣ କାହିଁକି ଏଠାକୁ, ସୁତଳକୁ, ଆସିଛନ୍ତି? କାରଣ କହନ୍ତୁ।’ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ହସି କହିଲେ।
ଵଯଂ କଶ୍ଯପଦାଯାଦା ଯୂଯଂ ସର୍ଵେ ତଥୈଵ ଚ ୯.
‘ଆମେ ସମସ୍ତେ କଶ୍ୟପଙ୍କ ବଂଶଜ, ଏହିପରି ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ।
ମମ ରାଜ୍ଯଂ କ୍ଷଣେନୈଵ ନୀତଂ ଦୈଵଵଶାତ୍ତଵଯା ଗତାନି ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଯତ୍ନାନୀତାନି ଵୈ ତ୍ଵଯା॥ ୯.
ମୋର ରାଜ୍ୟ ତକ୍ଷଣାତ୍ ଭାଗ୍ୟରେ ହାରାଇଗଲା, ତୁମେ ତୁମ ଚେଷ୍ଟାରେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଲାଭ କଲ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵିମର୍ଶଃ କର୍ତଵ୍ଯଃ ପୁରୁଷେଣ ଵିପଶ୍ଚିତା ୯.
ତେଣୁ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମଣିଷ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
କିଂ ତୁ ମେ ବତ ଉକ୍ତେନ ଜାନେ ନ ଚ ତଵାଗ୍ରତଃ ୯.
କିନ୍ତୁ, ଆହା, ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଲେ କ’ଣ ଲାଭ? ମୁଁ ଜାଣେ, ତଥାପି ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ନୁହେଁ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଵିଦାଂ ଵରଃ ୯.
ଶକ୍ରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବାକ୍ଚାତୁରମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତ୍ଵମାଗତୋସି ଦେଵେଂଦ୍ର କିମର୍ଥଂ ତନ୍ନ ଵେଦ୍ମଯହମ୍॥ ୯.
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି—କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଜାଣିପାରୁନି।
ଶକ୍ରସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହ୍ଯଶ୍ରୁପୂର୍ଣାକୁଲେକ୍ଷଣଃ ୯.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ରଙ୍କର ଆଖି ଲୁହାରେ ପୂରିଗଲା ଏବଂ ମୁହଁ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲା।
ବଲେ ତ୍ଵଂ କିଂ ନ ଜାନାସି କାର୍ଯାକାର୍ଯଵିଚାରଣାମ୍ ୯.
ବଳି, ତୁମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହା ବିଚାର କରିପାରୁନାହଁ?
ଶରଣାଗତଂ ଚ ଵିପ୍ରଂ ଚ ରୋଗିଣଂ ଵୃଦ୍ଧମେଵ ଚ ୯.
ଯିଏ ଶରଣ ଚାହେଁ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରୋଗୀ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧ—
ଶରଣାଗତଶବ୍ଦେନ ଆଗତସ୍ତଵ ସନ୍ନିଧୌ ଏଵମୁକ୍ତୋ ନାରଦେନ ତଦା ଦୈତ୍ଯପତିଃ ସ୍ଵଯମ୍॥ ୯.
‘ଶରଣ ଚାହେଁ’ ବୋଲି କୁହିଲେ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସେ ତୁମର ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଛି; ସେଇପରି ସମୟରେ ନାରଦ ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଥିଲେ।
ଵିମୃଶ୍ଯ ପରଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା କାର୍ଯାକାର୍ଯଵିଚାରଣାମ୍ ଲୋକପାଲୈଃ ସମେତଂ ଚ ତଥା ସୁରଗଣୈଃ ସହ॥ ୯.
ଉଚ୍ଚତମ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା କଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ କଣ ନୁହେଁ, ଏହି ବିଷୟରେ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଓ ଦେବମାନେ ମିଶି—
ପ୍ରତ୍ଯଯାର୍ଥଂ ଚ ସତ୍ତ୍ଵାନି ହ୍ଯନେକାନି ଵ୍ରତାନି ଵୈ ୯.
ନିଶ୍ଚିତତା ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରକାରର ବ୍ରତ ଓ ଉପବାସ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା।
ଏଵଂ ସ ସମଯଂ କୃତ୍ଵା ଶକ୍ରଃ ସ୍ଵାର୍ଥପରାଯଣଃ ୯.
ଏଭଳି ଚୁକ୍ତି କରି, ଶକ୍ର ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଲାଗି ରହିଲେ।
ଏଵଂ ନିଵସତସ୍ତସ୍ଯ ସୁତଲେଽପି ଶତକ୍ରତୋଃ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଵଚନଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵିମୃଶ୍ଯ ଚ ପୁନଃପୁନଃ॥ ୯.
ଶତକ୍ରତୁ ସୁତଳରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ସେ ବାରମ୍ବାର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କଥା ମନେ ପକାଉଥିଲେ ଏବଂ ଏହା ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ଏକଦା ତୁ ସଭାମଧ୍ଯ ଆସୀନୋ ଦେଵରାଟ୍ସ୍ଵଯମ୍ ୯.
ଏକଦିନ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ନିଜେ ସଭାର ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ—
ପ୍ରାପ୍ତଵ୍ଯାନି ତ୍ଵଯା ଵୀର ଅସ୍ମାକଂ ଚ ତ୍ଵଯା ବଲେ ୯.
ହେ ବୀର, ତୁମେ ଯାହା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଯାହା ପାଇପାରିବୁ—
ଗତାନି ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ସାଗରେ ପତିତାନି ଵୈ ୯.
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶାଗରରେ ପଡ଼ିଗଲା ଏବଂ ହରାଇଗଲା।
ତେଷାଂ ଚୋଦ୍ଧରଣେ ଦୈତ୍ଯ ରତ୍ନାନାମିହ ସାଗରାତ୍ ୯.
ଏହି ସାଗରରୁ ସେ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ, ହେ ଦେଇତ୍ୟ—
ବଲିଃ ପ୍ରଵର୍ତିତସ୍ତେନ ଶକ୍ରେଣ ସୁରସୂଦନଃ ୯.
ଶକ୍ର, ଯିଏ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଚିନ୍ଦା କରେ, ସେ ବଳିଙ୍କୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଦେଲେ।
ତଦା ନଭୋଗତା ଵାଣୀ ମେଘଗଂଭୀରନିଃସ୍ଵନା ୯.
ତେବେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ମେଘର ଗୁଞ୍ଜନ ପରି ଗଭୀର।
ଭଵତାଂ ବଲଵୃଦ୍ଧିଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ॥ ୯.
ତୁମମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଶକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବଢ଼ିବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମଂଦରଂ ଚୈଵ ମଂଥାନଂ ରଜ୍ଜୁଂ କୁରୁତ ଵାସୁକିମ୍ ୯.
ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ମଥାନ ଭାବରେ ନିଅ, ଏବଂ ବାସୁକୀଙ୍କୁ ରସ୍ସି ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କର।
ନଭୋଗତାଂ ଚ ତାଂ ଵାଣୀଂ ନିଶମ୍ଯାଥ ତଦାଃସୁରାଃ ୯.
ତେବେ, ଆକାଶରୁ ଆସିଥିବା ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବମାନେ—
ପାତାଲାନ୍ନିର୍ଗତାଃ ସର୍ଵେ ତଦା ତେଽଥ ସୁରାସୁରାଃ ୯.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପାତାଳରୁ ବାହାରିଲେ।
ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ କୋଟିସଂଖ୍ଯାକାସ୍ତଥା ଦେଵା ନ ସଂଶଯଃ ୯.
ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କୋଟିକୋଟି ଥିଲା, ଏହିପରି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।