ସଂମିଲିତ୍ଵା ସୁରାନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତ୍ଵଯା ସାକଂ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତାଃ ୯.
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏକଠା କରି, ତୁରନ୍ତ ଏବଂ ଦେରି ନକରି।
ତଥେତି ଗତ୍ଵା ତେ ସର୍ଵେ ଶକ୍ରାଦ୍ଯା ଲୋକପାଲକାଃ ପ୍ରାପ୍ଯୋପଵିଶ୍ଯ ତେ ସର୍ଵେ ହରିଂ ସ୍ତୋତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମୁଃ॥ ୯.
'ଏହିପରି ହେଉ', ବୋଲି ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ପହଞ୍ଚି ବସି, ସମସ୍ତେ ମିଳି ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଦେଵଦେଵ ଜଗାନ୍ନାଥ ସୁରାସୁରନମସ୍କୃତ ୯.
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ହେ ଜଗତ୍ନାଥ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠି ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ଆପଣ ସେହି ପ୍ରଭୁ।
ଯଜ୍ଞୋଽସି ଯଜ୍ଞରୂପୋଽସି ଯଜ୍ଞାଂଗୋଽସି ରମାପତେ ୯.
ହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପତି, ଆପଣ ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞର ଆକୃତି ଓ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶରେ ଗଠିତ।
ଗୁରୋରଵଜ୍ଞଯା ଚାଦ୍ଯ ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯଃ ଶତକ୍ରତୁଃ ୯.
ଆଜି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରିବାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି।
ଦୁକୋକଲଜ୍ଞଯା ସର୍ଵଂ ନସ୍ଯତୀତି କିମଦ୍ଭୁତମ୍ ପିତରୌ ନିଂଦିତୌ ଯୈଶ୍ଚ ନିର୍ଦୈଵାତ୍ଵେନ ସଂଶଯଃ॥ ୯.
ଯେତେବେଳେ ଭଲମନେ ବୁଝିନଥିବା ଦ୍ୱାରା ସବୁ କିଛି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଏଥିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କ'ଣ? ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ନେଇ ସନ୍ଦେହ ଅଛି।
ଅନେନ ଯତ୍କୃତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସଦ୍ଯସ୍ତତ୍ଫଲମାଗତମ୍ ୯.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଉଁଠି ଯାହା କରିଥିଲେ, ତାହାର ଫଳ ସାଙ୍ଗେସାଙ୍ଗେ ମିଳିଗଲା।
ଵିପରୀତୋ ଯଦା କାଲଃ ପୁରୁଷସ୍ଯ ଭଵେତ୍ତଦା ୯.
ଯେତେବେଳେ ମଣିଷଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ବିପରୀତ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଏପରି ଘଟଣା ଘଟେ।
ତେନ ଵୈ କାରଣେନେଂଦ୍ର ମଦୀଯଂ ଵଚନଂ କୁରୁ ୯.
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋର କଥା ମାନ।
ଏଵଂ ଭଗଵତାଦିଷ୍ଟଃ ଶକ୍ରଃ ପରମବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ୯.
ଏଭଳି ଭଗବାନଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନି, ଶଚୀପତି ଶକ୍ର ଅତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସମାଗତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଇଂଦ୍ରସେନୋ ରୁଷାନ୍ଵିତଃ ୯.
ଇନ୍ଦ୍ର ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ନାରଦେନ ତଦା ଦୈତ୍ଯା ବଲିଶ୍ଚ ବଲିନାଂ ଵରଃ ୯.
ସେବେଳେ ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଦାନବମାନେ ଓ ବଳଶାଳୀ ବଳି ଏକଠା ହେଲେ।
ଋଷେସ୍ତସ୍ଯୈଵ ଵଚନାତ୍ତ୍ଯକ୍ତମନ୍ଯୁର୍ବଲିସ୍ତଦା ୯.
ସେ ଋଷିଙ୍କ କଥାରେ ବଳି ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସେନେନ ଦୃଷ୍ଟୋଽସୌ ଲୋକପାଲୈଃ ସମାଵୃତଃ ୯.
ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ଦେଖିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ।
କସ୍ମାଦିହାଗତଃ ଶକ୍ର ସୁତଲଂ ପ୍ରତି କଥ୍ଯତାମ୍॥ ତସ୍ଯୈତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ମଯମାନ ଉଵାଚତମ୍.। ୯.
‘ହେ ଶକ୍ର, ଆପଣ କାହିଁକି ଏଠାକୁ, ସୁତଳକୁ, ଆସିଛନ୍ତି? କାରଣ କହନ୍ତୁ।’ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ହସି କହିଲେ।
ଵଯଂ କଶ୍ଯପଦାଯାଦା ଯୂଯଂ ସର୍ଵେ ତଥୈଵ ଚ ୯.
‘ଆମେ ସମସ୍ତେ କଶ୍ୟପଙ୍କ ବଂଶଜ, ଏହିପରି ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ।
ମମ ରାଜ୍ଯଂ କ୍ଷଣେନୈଵ ନୀତଂ ଦୈଵଵଶାତ୍ତଵଯା ଗତାନି ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଯତ୍ନାନୀତାନି ଵୈ ତ୍ଵଯା॥ ୯.
ମୋର ରାଜ୍ୟ ତକ୍ଷଣାତ୍ ଭାଗ୍ୟରେ ହାରାଇଗଲା, ତୁମେ ତୁମ ଚେଷ୍ଟାରେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଲାଭ କଲ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵିମର୍ଶଃ କର୍ତଵ୍ଯଃ ପୁରୁଷେଣ ଵିପଶ୍ଚିତା ୯.
ତେଣୁ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମଣିଷ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
କିଂ ତୁ ମେ ବତ ଉକ୍ତେନ ଜାନେ ନ ଚ ତଵାଗ୍ରତଃ ୯.
କିନ୍ତୁ, ଆହା, ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଲେ କ’ଣ ଲାଭ? ମୁଁ ଜାଣେ, ତଥାପି ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ନୁହେଁ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଵିଦାଂ ଵରଃ ୯.
ଶକ୍ରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବାକ୍ଚାତୁରମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତ୍ଵମାଗତୋସି ଦେଵେଂଦ୍ର କିମର୍ଥଂ ତନ୍ନ ଵେଦ୍ମଯହମ୍॥ ୯.
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି—କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଜାଣିପାରୁନି।
ଶକ୍ରସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହ୍ଯଶ୍ରୁପୂର୍ଣାକୁଲେକ୍ଷଣଃ ୯.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ରଙ୍କର ଆଖି ଲୁହାରେ ପୂରିଗଲା ଏବଂ ମୁହଁ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲା।
ବଲେ ତ୍ଵଂ କିଂ ନ ଜାନାସି କାର୍ଯାକାର୍ଯଵିଚାରଣାମ୍ ୯.
ବଳି, ତୁମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହା ବିଚାର କରିପାରୁନାହଁ?
ଶରଣାଗତଂ ଚ ଵିପ୍ରଂ ଚ ରୋଗିଣଂ ଵୃଦ୍ଧମେଵ ଚ ୯.
ଯିଏ ଶରଣ ଚାହେଁ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରୋଗୀ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧ—
ଶରଣାଗତଶବ୍ଦେନ ଆଗତସ୍ତଵ ସନ୍ନିଧୌ ଏଵମୁକ୍ତୋ ନାରଦେନ ତଦା ଦୈତ୍ଯପତିଃ ସ୍ଵଯମ୍॥ ୯.
‘ଶରଣ ଚାହେଁ’ ବୋଲି କୁହିଲେ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସେ ତୁମର ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଛି; ସେଇପରି ସମୟରେ ନାରଦ ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଥିଲେ।
ଵିମୃଶ୍ଯ ପରଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା କାର୍ଯାକାର୍ଯଵିଚାରଣାମ୍ ଲୋକପାଲୈଃ ସମେତଂ ଚ ତଥା ସୁରଗଣୈଃ ସହ॥ ୯.
ଉଚ୍ଚତମ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା କଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ କଣ ନୁହେଁ, ଏହି ବିଷୟରେ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଓ ଦେବମାନେ ମିଶି—
ପ୍ରତ୍ଯଯାର୍ଥଂ ଚ ସତ୍ତ୍ଵାନି ହ୍ଯନେକାନି ଵ୍ରତାନି ଵୈ ୯.
ନିଶ୍ଚିତତା ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରକାରର ବ୍ରତ ଓ ଉପବାସ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା।
ଏଵଂ ସ ସମଯଂ କୃତ୍ଵା ଶକ୍ରଃ ସ୍ଵାର୍ଥପରାଯଣଃ ୯.
ଏଭଳି ଚୁକ୍ତି କରି, ଶକ୍ର ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଲାଗି ରହିଲେ।
ଏଵଂ ନିଵସତସ୍ତସ୍ଯ ସୁତଲେଽପି ଶତକ୍ରତୋଃ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଵଚନଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵିମୃଶ୍ଯ ଚ ପୁନଃପୁନଃ॥ ୯.
ଶତକ୍ରତୁ ସୁତଳରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ସେ ବାରମ୍ବାର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କଥା ମନେ ପକାଉଥିଲେ ଏବଂ ଏହା ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ଏକଦା ତୁ ସଭାମଧ୍ଯ ଆସୀନୋ ଦେଵରାଟ୍ସ୍ଵଯମ୍ ୯.
ଏକଦିନ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ନିଜେ ସଭାର ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ—