ଗତେ ଦେଵଗୁରୌ ତସ୍ମିନ୍ଵିମନସ୍କାଽଭଵନ୍ସୁରାଃ ୯.
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ମନମରା ହେଲେ।
ଗାଂଧର୍ଵସ୍ଯା ଵସାନେ ତୁ ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋ ହରିଃ ସୁରାନ୍ ୯.
ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଗୃହରେ ହରି ହୁସ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତଦୈଵ ନାରଦେନୋକ୍ତଃ ଶକ୍ରୋ ଦେଵାଧିପସ୍ତଥା ୯.
ସେଠାରେ ନାରଦ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଶକ୍ରଙ୍କୁ କହାଯିଲା।
ଗୁରୋରଵଜ୍ଞଯା ରାଜ୍ଯଂ ଗତଂ ତେ ବଲସୂଦନ ୯.
ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରିଥିବାରୁ ତୁମର ରାଜ୍ୟ ହାରାଗଲା।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ନାରଦସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ଆଗଚ୍ଛତ୍ତ୍ଵରଯା ଶକ୍ରୋ ଗୁରୋର୍ଗେହମତଂଦ୍ରିତଃ॥ ୯.
ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁରନ୍ତ ଏବଂ ମନୋଯୋଗ ସହିତ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାରାଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାଦୌ କ୍ଵ ଗତୋ ହି ମହାତପାଃ ୯.
ସେ ପ୍ରଥମେ ତାରାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ କରି ପଚାରିଲେ, 'ମହାତପସ୍ବୀ କେଉଁଠି ଗଲେ?'
ତଦା ଚିଂତାନ୍ଵିତୋ ଭୂତ୍ଵା ଶକ୍ରଃ ସ୍ଵଗୃହମାଵ୍ରଜତ୍ ୯.
ତାପରେ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଯାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଅଭଵନ୍ସର୍ଵଦୁଃଖାର୍ଥେ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ ୯.
ମହାତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଦୁଃଖ ଆସିଲା।
ଯଯୌ ଦୈତ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତଃ ପାତାଲାଦମରାଵତୀମ୍ ୯.
ଦାନବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ସେ ଅମରାବତୀ ଛାଡ଼ି ପାତାଳକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦେଵାଃ ପରାଜିତା ଦୈତ୍ଯୈ ରାଜ୍ଯଂ ଶକ୍ରସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ୯.
ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଠାରେ ହାରିଗଲେ, ଏବଂ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଛିନି ନିଆଯିଲା।
ନୀତଂ ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ପାତାଲଂ ତ୍ଵରିତଂ ଗତାଃ ୯.
ସମସ୍ତେ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ପାତାଳକୁ ନେଇଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ।
ଶକ୍ରୋଽପି ନିଃଶ୍ରିକୋ ଜାତୋ ଦେଵୈସ୍ତ୍ଯକ୍ତସ୍ତତୋ ଭୃଶମ୍ ୯.
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ୍ୟହୀନ ହେଲେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଐରାଵତୋ ମହାନାଗସ୍ତଥୈଵୋଚ୍ଚୈଃଶ୍ରଵା ହଯଃ ନୀତାନି ସହସା ଦୈତ୍ଯୈର୍ଲୋଭାଦସାଧୁଵୃତ୍ତିଭିଃ॥ ୯.
ମହାନ ହାତୀ ଏଇରାବତ ଏବଂ ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା ଘୋଡ଼ାକୁ ମଧ୍ୟ ଲୋଭୀ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ହଠାତ୍ ନେଇଗଲେ।
ପୁଣ୍ଯଭାଂଜି ଚ ତାନ୍ଯେଵ ପତିତାନି ଚ ସାଗରେ ୯.
ସେହି ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ବସ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ସାଗରରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଦେଵାନ୍ନିର୍ଜିତ୍ଯ ଚାସ୍ମାଭିରାନୀତାନି ବହୂନି ଚ ୯.
ଦେବତାମାନେ ହାରିଗଲାପରେ, ଆମେ ଏପରି ଅନେକ ବସ୍ତୁ ଫେରାଇ ନେଇଲୁ।
ବଲେସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଉଶନା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତମ୍ ଦୀକ୍ଷିତସ୍ଯ ନ ସଂଦେହସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଭୋକ୍ତ ସ ଏଵ ଚ॥ ୯.
ବଳିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଉଶନା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଯିଏ ଦୀକ୍ଷିତ, ସେଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସେଉଁଠି ଉପଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ।'
ଅଶ୍ଵମେଧଂ ଵିନା କିଂଚିତ୍ସ୍ଵର୍ଗଂ ଭୋକ୍ତଂ ନ ପାର୍ଯତେ॥ ୯.
ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ବିନା କେହି ସ୍ୱର୍ଗର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଗୁରୋର୍ଵଚନମାଜ୍ଞାଯ ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତୋ ବଲିସ୍ତତଃ ୯.
ଗୁରୁଙ୍କର ଆଦେଶ ଶୁଣି, ବଳି ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଗଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋପି ଶୋଚ୍ଯତାଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଜଗାମ ପରମେଷ୍ଠିନମ୍. ୯.
ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଦୟାନୀୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରମେଷ୍ଠୀ ଉଵାଚ ହ॥ ୯.
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ।
ସଂମିଲିତ୍ଵା ସୁରାନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତ୍ଵଯା ସାକଂ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତାଃ ୯.
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏକଠା କରି, ତୁରନ୍ତ ଏବଂ ଦେରି ନକରି।
ତଥେତି ଗତ୍ଵା ତେ ସର୍ଵେ ଶକ୍ରାଦ୍ଯା ଲୋକପାଲକାଃ ପ୍ରାପ୍ଯୋପଵିଶ୍ଯ ତେ ସର୍ଵେ ହରିଂ ସ୍ତୋତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମୁଃ॥ ୯.
'ଏହିପରି ହେଉ', ବୋଲି ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ପହଞ୍ଚି ବସି, ସମସ୍ତେ ମିଳି ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଦେଵଦେଵ ଜଗାନ୍ନାଥ ସୁରାସୁରନମସ୍କୃତ ୯.
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ହେ ଜଗତ୍ନାଥ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠି ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ଆପଣ ସେହି ପ୍ରଭୁ।
ଯଜ୍ଞୋଽସି ଯଜ୍ଞରୂପୋଽସି ଯଜ୍ଞାଂଗୋଽସି ରମାପତେ ୯.
ହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପତି, ଆପଣ ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞର ଆକୃତି ଓ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶରେ ଗଠିତ।
ଗୁରୋରଵଜ୍ଞଯା ଚାଦ୍ଯ ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯଃ ଶତକ୍ରତୁଃ ୯.
ଆଜି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରିବାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି।
ଦୁକୋକଲଜ୍ଞଯା ସର୍ଵଂ ନସ୍ଯତୀତି କିମଦ୍ଭୁତମ୍ ପିତରୌ ନିଂଦିତୌ ଯୈଶ୍ଚ ନିର୍ଦୈଵାତ୍ଵେନ ସଂଶଯଃ॥ ୯.
ଯେତେବେଳେ ଭଲମନେ ବୁଝିନଥିବା ଦ୍ୱାରା ସବୁ କିଛି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଏଥିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କ'ଣ? ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ନେଇ ସନ୍ଦେହ ଅଛି।
ଅନେନ ଯତ୍କୃତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସଦ୍ଯସ୍ତତ୍ଫଲମାଗତମ୍ ୯.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଉଁଠି ଯାହା କରିଥିଲେ, ତାହାର ଫଳ ସାଙ୍ଗେସାଙ୍ଗେ ମିଳିଗଲା।
ଵିପରୀତୋ ଯଦା କାଲଃ ପୁରୁଷସ୍ଯ ଭଵେତ୍ତଦା ୯.
ଯେତେବେଳେ ମଣିଷଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ବିପରୀତ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଏପରି ଘଟଣା ଘଟେ।
ତେନ ଵୈ କାରଣେନେଂଦ୍ର ମଦୀଯଂ ଵଚନଂ କୁରୁ ୯.
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋର କଥା ମାନ।
ଏଵଂ ଭଗଵତାଦିଷ୍ଟଃ ଶକ୍ରଃ ପରମବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ୯.
ଏଭଳି ଭଗବାନଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନି, ଶଚୀପତି ଶକ୍ର ଅତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେଲେ।