ଶିଵପ୍ରସାଦାତ୍ସକଲଂ ଦ୍ଵୈତାଦ୍ଵୈତମଵାପ ହ ତତ୍ସର୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵଂତୀହ ଶିଵାର୍ଚନରତା ନରାଃ॥ ୮.
ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟତା ଲାଭ କଲେ; ଏଠାରେ ଯେମାନେ ଶିବଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସମସ୍ତ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଯେଽର୍ଚଯଂତି ଶିଵଂ ନିତ୍ଯଂ ଲିଂଗରୂପିଣମେଵ ଚ ତଂ ଶିଵଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵଂତ୍ଯେଵ ସର୍ଵଦୁଃଖୋପନାଶନମ୍॥ ୮.
ଯେମାନେ ସଦା ଶିବଙ୍କୁ, ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ମଧ୍ୟ, ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି।
ପଶଵୋଽପି ପରଂ ଯାତାଃ କିଂ ପୁନର୍ମାନୁଷାଦଯଃ॥ ୮.
ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲାଭ କରିପାରିଛନ୍ତି; ତେବେ ମାନବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କିଏ ନ ପାରିବେ?
ଯେ ଦ୍ଵିଜା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ ତପଃ ପରମମାସ୍ଥିତାଃ ୮.
ଯେମାନେ ଦ୍ୱିଜ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତପସ୍ୟାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି—
ଜ୍ଯୋତିଷ୍ଟୋମୋ ଵାଜପେଯୋ ହ୍ଯତିରାତ୍ରାଦଯୋ ହ୍ଯମୀ ୮.
ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞମାନେ ଯଥା ଜ୍ୟୋତିଷ୍ଟୋମ, ବାଜପେୟ, ଅତିରାତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—
ତତ୍ର ସ୍ଵର୍ଗସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୁଣ୍ଯକ୍ଷଯକରଂ ମହତ୍ ୮.
ସେଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଏ।
ପତିତାନାଂ ଚ ସଂସାରେ ଦୈଵାଦ୍ବୁଦ୍ଧିଃ ପ୍ରଜାଯତେ ୮.
ଏହି ସଂସାରରେ ପଡିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ବୁଦ୍ଧି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯଥା ସତ୍ତ୍ଵଂ ସଂଭଵତି ସତ୍ତ୍ଵଯୁକ୍ତଭଵଂ ନରାଃ ୮.
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେମିତି ସ୍ବଭାବ ରଖନ୍ତି, ସେହିପରି ସ୍ବଭାବରେ ହିଁ ହୁଅନ୍ତି।
ଏଵଂ ସଂସାରଚକ୍ରେଽସ୍ମିନ୍ଭ୍ରମିତା ବହଵୋ ଜନାଃ ୮.
ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ଅନେକ ଲୋକ ଘୁରିଘୁରି ଭ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଶିଵଧ୍ଯାନପରାଣାଂ ଚ ନରାଣାଂ ଯତଚେତସାମ୍ ୮.
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଶିବଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି ଏବଂ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାନ୍ତି,
ମାଯାନିରସନାତ୍ସଦ୍ଯୋ ନଶ୍ଯତ୍ଯେଵ ଗୁଣତ୍ରଯମ୍ ୮.
ମାୟାକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ, ତିନି ପ୍ରକୃତି ଗୁଣ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ମାଲ୍ଲିଙ୍ଗାର୍ଚନଂ ଭାଵ୍ଯଂ ସର୍ଵେଷାମପି ଦେହିନାମ୍ ୮.
ସେଥିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପୁରା ଭଵଦ୍ଭିଃ ପୃଷ୍ଟୋଽହଂ ଲିଙ୍ଗରୂପୀ କଥଂ ଶିଵଃ ୮.
ପୂର୍ବେ ତୁମେ ମୋତେ ପଚାରିଥିଲେ, ଶିବ କିପରି ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
କଥଂ ଗରଂ ଭକ୍ଷିତଵାଞ୍ଛିଵୋ ଲୋକମହେଶ୍ଵରଃ ୮.
ଶିବ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ, କିପରି ବିଷ ଖାଇଥିଲେ?
ଏକଦା ତୁ ସଭାମଧ୍ଯ ଆସ୍ଥିତୋ ଦେଵରାଟ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ୯.
ଏକଥର, ସ୍ବୟଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ସଭାର ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ।
ଅପ୍ସରୋଗଣସଂଵୀତୋ ଗଂଧର୍ଵୈଶ୍ଚ ପୁରସ୍କୃତଃ ୯.
ସେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତଦା ଶିଷ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତୋ ଦେଵରାଜଗୁରୁଃ ସୁଧୀଃ ୯.
ସେବେଳେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସା ଦେଵାଃ ପ୍ରଣେମୁଃ ସମୁପସ୍ଥିତାଃ ୯.
ସେଉଁଠାରେ ଏକାଏକି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ଦେବତାମାନେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ନୋଵାଚ କିଂଚିଦ୍ଦୁର୍ମେଧାଵଚୋ ମାନୁପୁରଃସରମ୍ ୯.
କେହି କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ; ଅବିବେକୀ କଥା କେହି ମୁଖରୁ ବାହାରିଲା ନାହିଁ।
ଶକ୍ରଂ ପ୍ରମତ୍ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵାଥ ମଦାଦ୍ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ଦୁର୍ମତିମ୍ ୯.
ତାପରେ, ଶକ୍ରଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ଅଭିମାନରେ ମତ୍ତ ଏବଂ ଭ୍ରାନ୍ତ ଦେଖି,
ଗତେ ଦେଵଗୁରୌ ତସ୍ମିନ୍ଵିମନସ୍କାଽଭଵନ୍ସୁରାଃ ୯.
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ମନମରା ହେଲେ।
ଗାଂଧର୍ଵସ୍ଯା ଵସାନେ ତୁ ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋ ହରିଃ ସୁରାନ୍ ୯.
ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଗୃହରେ ହରି ହୁସ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତଦୈଵ ନାରଦେନୋକ୍ତଃ ଶକ୍ରୋ ଦେଵାଧିପସ୍ତଥା ୯.
ସେଠାରେ ନାରଦ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଶକ୍ରଙ୍କୁ କହାଯିଲା।
ଗୁରୋରଵଜ୍ଞଯା ରାଜ୍ଯଂ ଗତଂ ତେ ବଲସୂଦନ ୯.
ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରିଥିବାରୁ ତୁମର ରାଜ୍ୟ ହାରାଗଲା।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ନାରଦସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ଆଗଚ୍ଛତ୍ତ୍ଵରଯା ଶକ୍ରୋ ଗୁରୋର୍ଗେହମତଂଦ୍ରିତଃ॥ ୯.
ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁରନ୍ତ ଏବଂ ମନୋଯୋଗ ସହିତ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାରାଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାଦୌ କ୍ଵ ଗତୋ ହି ମହାତପାଃ ୯.
ସେ ପ୍ରଥମେ ତାରାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ କରି ପଚାରିଲେ, 'ମହାତପସ୍ବୀ କେଉଁଠି ଗଲେ?'
ତଦା ଚିଂତାନ୍ଵିତୋ ଭୂତ୍ଵା ଶକ୍ରଃ ସ୍ଵଗୃହମାଵ୍ରଜତ୍ ୯.
ତାପରେ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଯାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଅଭଵନ୍ସର୍ଵଦୁଃଖାର୍ଥେ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ ୯.
ମହାତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଦୁଃଖ ଆସିଲା।
ଯଯୌ ଦୈତ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତଃ ପାତାଲାଦମରାଵତୀମ୍ ୯.
ଦାନବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ସେ ଅମରାବତୀ ଛାଡ଼ି ପାତାଳକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦେଵାଃ ପରାଜିତା ଦୈତ୍ଯୈ ରାଜ୍ଯଂ ଶକ୍ରସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ୯.
ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଠାରେ ହାରିଗଲେ, ଏବଂ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଛିନି ନିଆଯିଲା।