ଅଣୋରଣୀଯାନ୍ମହତୋ ମହୀ ଯାନ୍ମହାନୁଭାଵୋ ଭୁଵନାଧିପୋ ମହାନ୍ ୬.
ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଭଲି, ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଭଲି, ବଡ଼ ମହିମା ଥିବା, ଜଗତର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ,
ମଧ୍ଯାହ୍ନ ଋଷଯୋ ଵିପ୍ରାସ୍ତୀର୍ଥଂ ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵକାଶ୍ରମାତ୍ ୬.
ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଋଷି ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜ ଆଶ୍ରମରୁ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ।
ଵିଲୋକଯଂତ୍ଯଃ ଶଂଭୁଂ ତମାଚଖ୍ଯୁଶ୍ଚ ପରସ୍ପରମ୍ ୬.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ପରସ୍ପରରେ କଥା କହିଲେ।
ଅସ୍ମୈ ଭିକ୍ଷାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମୋ ଵଯଂ ଚ ସଖିଭିଃ ସହ ୬.
ଆମେ ଏହାଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ଦେବା, ଆମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ।
ଭିକ୍ଷାନ୍ନଂ ଵିଵିଧଂ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଂ ସୋପଚାରଂ ଚ ଶକ୍ତିତଃ ୬.
ସମ୍ଭବ ଅନୁସାରେ ବିଭିନ୍ନ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଭିକ୍ଷା ଖାଦ୍ୟ, ଯଥାଯଥ ଉପଚାର ସହିତ,
କାଚିତ୍ପ୍ରିଯତମଂ ଶଂଭୁଂ ବଭାଷେ ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତା ୬.
ଏକ ଜନାନୀ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଋଷୀଣାମାଶ୍ରମଂ ଶୁଦ୍ଧଂ କିମର୍ଥଂ ନୋ ନିଷୀଦସି ୬.
ଋଷିମାନଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ଆଶ୍ରମରେ ଆପଣ କାହିଁକି ବସିଛନ୍ତି?
ଈଶ୍ଵରୋହଂ ସୁକେଶାଂତେ ପାଵନଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନିମମ୍ ୬.
ମୁଁ ପ୍ରଭୁ, ଶୁଭ କେଶବତୀ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଆସିଛି।
ଈଶ୍ଵରୋଽସି ମହାଭାଗ କୈଲାସପତିରେଵ ଚ ୬.
ଆପଣ ପ୍ରଭୁ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, କୈଳାସ ପତି ମଧ୍ୟ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଯା ଶଂଭୁଃ ପୁନସ୍ତାମବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ ୬.
ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି କହିଲାପରେ, ଶମ୍ଭୁ ପୁନି ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଭିକ୍ଷାଟନାର୍ଥଂ ସୁଶ୍ରୋଣି ସଂକଲ୍ପରହିତଃ ସଦା ନ ରୋଚତେ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ସତ୍ଯଂ ପ୍ରତିଵଦାମି ତେ॥ ୬.
ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁବା ପାଇଁ, ଶୁଭ ନିତମ୍ବିନୀ, ସଦା ନିଷ୍କାମ, ଏହା ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେନାହିଁ, ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁବତୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ତସ୍ଯୋକ୍ତଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଉଵାଚ କମଲେକ୍ଷଣା ୬.
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କମଳନୟନା ଜନାନୀ ଉତ୍ତର କହିଲେ।
ତାସ୍ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଵର୍ଜିତାଃ ଶଂଭୋ ତ୍ଵାଦୃଶେନ ଵିପଶ୍ଚିତା॥ ୬.
ସେମାନେ ଶାମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ପରି ଜ୍ଞାନୀ, ଛାଡିଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ଇତି ଚ ପ୍ରମଦାଃ ସର୍ଵା ମିଲିତା ଯତ୍ର ଶଂକରଃ ୬.
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଜନନୀମାନେ ଏକଠା ହେଇ ଯେଉଁଠି ଶଂକର ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଅନ୍ନୈଶ୍ଚତୁର୍ଵିଧୈଃ ଷଡ୍ଭୀ ରସୈଶ୍ଚ ପରିପୂରିତମ୍ ତଦା ସର୍ଵା ଵିପ୍ରପତ୍ନ୍ଯୋ ହ୍ଯନ୍ଗଚ୍ଛନ୍ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ॥ ୬.
ଚାରି ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଓ ଛଅ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣପତ୍ନୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଗୃହକାର୍ଯଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଚେରୁସ୍ତଦ୍ଗତମାନସାଃ ୬.
ଘରର କାମକୁ ଛାଡି, ମନ ଶିବଙ୍କୁ ଲଗାଇ, ସେମାନେ ସେଠା ଘୁଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଯାଵଦାଶ୍ରମମଭ୍ଯେତ୍ଯ ତାଵଚ୍ଛୂନ୍ଯଂ ଵ୍ଯଲୋକଯନ୍ ୬.
ଯେତେବେଳେ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଆଶ୍ରମ ଖାଲି।
ନ ଵିଦାମୋଽଥ ଵୈ ସର୍ଵାଃ କେନ ନଷ୍ଟେନ ଚାହୃତାଃ ୬.
ତାପରେ ସମସ୍ତେ କହିଲେ, 'କିଏ ଆମେ କେମିତି ନେଇଯାଇଲେ, ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ।'
ସମପଶ୍ଯଂସ୍ତତଃ ସର୍ଵେ ଶିଵସ୍ଯାନୁଗତାଶ୍ଚ ତାଃ ୬.
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
ଶିଵସ୍ଯାଥାଗ୍ରତୋ ଭୂତ୍ଵା ଊଚୁଃ ସର୍ଵେ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତାଃ ପରଦାରାପହର୍ତ୍ତାସି ତ୍ଵମୃଷୀଣାଂ ନ ସଂଶଯଃ॥ ୬.
ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ତୁରନ୍ତ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଚୋରି କରୁଛ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'
ଏଵଂ କ୍ଷିପ୍ତଃ ଶିଵୋ ମୌନୀ ଗଚ୍ଛମାନୋଽପି ପର୍ଵତମ୍ ଯସ୍ମାତ୍କଲତ୍ରହର୍ତା ତ୍ଵଂ ତସ୍ମାତ୍ଷଂଢୋ ଭଵ ତ୍ଵରମ୍॥ ୬.
ଏଭଳି ଅପମାନିତ ହେଇ, ଶିବ ଚୁପ ରହିଲେ ଏବଂ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଜନନୀମାନେ ଚୋରି କରୁଛ, ତେଣୁ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିର୍ବଳ ହେଉ।'
ଏଵଂ ଶପ୍ତଃ ସ ମୁନିଭିର୍ଲିଂଗଂ ତସ୍ଯାପତଦ୍ଭୁଵି ୬.
ଏଭଳି ମୁନିମାନେ ଶାପ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଆଵୃତ୍ଯ ସପ୍ତ ପାତାଲାନ୍କ୍ଷଣାଲ୍ଲିଂଗମଦୋର୍ଧ୍ଵତଃ ୬.
କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ, ଉପରକୁ ଉଠିଥିବା ଲିଙ୍ଗ ସପ୍ତ ପାତାଳକୁ ଆବୃତ କରିଦେଲା।
ସ୍ଵର୍ଗାଃ ସମାଵୃତାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ଵର୍ଗାତୀତମଥାଭଵତ୍ ୬.
ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଆବୃତ ହେଇଗଲା, ଏବଂ ଏହା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉପରି ଯାଇଗଲା।
ନ ଚ ଵାଯୁର୍ନ ଵାକାଶଂ ନାହଂକାରୋ ନ ଵା ମହତ୍ ୬.
ସେଠି କୌଣସି ପବନ, ଆକାଶ, ଅହଂକାର କିମ୍ବା ମହାତ୍ତ୍ୱ ଥିଲେନାହିଁ।
ନାସୀଦ୍ଦ୍ଵଵୈତଵିଭାଗଂ ଚ ସର୍ଵଂ ଲୀନଂ ଚ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ୬.
ଦ୍ୱିତୀୟତା କିମ୍ବା ପ୍ରଭେଦ ଥିଲେନାହିଁ; ସମସ୍ତ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଲୟ ହୋଇଗଲା।
ଲଯନାଲ୍ଲିଂଗମିତ୍ଯେଵଂ ପ୍ରଵଦଂତି ମନୀଷିଣଃ ୬.
ଏହି ଲୟ ଦ୍ୱାରା, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ 'ଲିଙ୍ଗ' ଭାବେ କହନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମେଂଦ୍ରଵିଷ୍ଣୁଵାଯ୍ଯଗ୍ନିଲୋକପାଲାଃ ସପନ୍ନଗାଃ ୬.
ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଲୋକପାଳ ଓ ନାଗମାନେ,
କିମାଯାମଂ ଚ ଵିସ୍ତାରଂ କ୍ଵ ଚାଂତଃ କ୍ଵ ଚ ପୀଠିକା ୬.
ଏହାର ଲମ୍ବ କେତେ, ପ୍ରସ୍ତ କେତେ, ଶେଷ କେଉଁଠି, ମୂଳ କେଉଁଠି?
ଅସ୍ଯ ମୂଲଂ ତ୍ଵଯା ଵିଷ୍ଣୋ ପଦ୍ମୋଦ୍ଭଵ ଚ ମସ୍ତକମ୍ ୬.
ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଏହାର ମୂଳ ଖୋଜ; ଓ ପଦ୍ମଜ, ତୁମେ ଏହାର ଶିର ଖୋଜ।