ସୁଵର୍ଣପୀଠିକାଂ କୃତ୍ଵା ନଵରତ୍ନସୁଶୋଭିତାମ୍ ୫.
ସେ ସୁନାର ତକତ କଲେ, ନଉଟି ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ସଜିତ।
ଅଥାପରେ ଦ୍ଯୁରାଯାତଃ କିରାତଃ ଶିଵମଂଦିରମ୍ ୫.
ଏକ ଅନ୍ୟ ଦିନ, କିରାତ ଶିବ ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିଲେ।
ମୌନଂ ଵିହାଯ ସହସା ହ୍ଯାକ୍ରୋଶନ୍ନିଦମବ୍ରଵୀତ୍ ୫.
ନିରବତା ଛାଡ଼ି, ହଠାତ୍ ଚିତ୍କାର କରି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନ ଦୃଷ୍ଟୋସି ମଯା ତ୍ଵଂ ହି ତ୍ଯଜାମ୍ଯଦ୍ଯ କଲେଵରମ୍ ୫.
ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିନି; ଆଜି ମୁଁ ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ିବି।
ହେ ରୁଦ୍ର ହେ ମହାଦେଵ ଦର୍ଶଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନା॥ ୫.
ହେ ରୁଦ୍ର, ହେ ମହାଦେବ, ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖା।
ଏଵଂ ସାକ୍ଷେପମଧୁରୈର୍ଵାକ୍ଯୈଃ କ୍ଷିପ୍ତଃ ସଦାଶିଵଃ ୫.
ଏପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ କିନ୍ତୁ ମଧୁର କଥାରେ ସଦାଶିବ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ।
ଵିଭେଦାଶୁ ତତୋ ବାହୂନାସ୍ଫୋଟ୍ଯୈଵ ରୁଷାବ୍ରଵୀତ୍ ୫.
ତା'ପରେ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ତାଙ୍କର ହାତ ଭଙ୍ଗି, କ୍ରୋଧରେ ତାପରି ମାରି କହିଲେ।
ଇତି କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ତତୋଂତ୍ରାଣି ମାଂସମୁତ୍କୃତ୍ଯ ସର୍ଵତଃ ୫.
ଏପରି ତନ୍ତୁ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମାଂସ ଖୁଣିଦେଲେ।
ସ୍ଵସ୍ଥଂ ଚ ହୃଦଯଂ କୃତ୍ଵା ସସ୍ନୌ ତତ୍ସରସି ଧ୍ରୁଵମ୍ ୫.
ମନ ଓ ହୃଦୟକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ସେ ଉତ୍କଳ ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଦଂଡଵତ୍ପତିତୋ ଭୁଵି॥ ୫.
ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଧ୍ଯାନସ୍ଥିତସ୍ତତସ୍ତତ୍ର କିରାତଃ ଶିଵସଂନିଧୌ ୫.
ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ, କିରାତ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଇ ସେଠାରେ ରହିଲା।
କର୍ପୂରଗୌରୋ ଦ୍ଯୁତିମାନ୍କପର୍ଦୀ ଚଂଦ୍ରଶେଖରଃ ୫.
ସେ ଦେଖିଲା, କର୍ପୁର ପରି ଧଳା ଏବଂ ଚମକୁଥିବା, ଜଟା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦେହ।
ଭୋଭୋ ଵୀର ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ମଦ୍ଭକ୍ତୋସି ମହାମତେ ୫.
‘ଓ ବୀର, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତ, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ!’
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ରୁଦ୍ରେଣ ମହାକାଲୋ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ ୫.
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି, କିରାତ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ମହାକାଳ ହେଲା।
ତତୋ ରୁଦ୍ରଂ ବଭାଷେ ସ ଵରଂ ସମ୍ପ୍ରାର୍ଥଯାମ୍ଯହମ୍ ୫.
ତାପରେ ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଏକ ଦାୟିତ୍ୱ ଚାହୁଁଛି।"
ଏତଦ୍ବୁଦ୍ଧାତ୍ମନୋ ଭକ୍ତିଂ ଦେହି ଜନ୍ମନିଜନ୍ମନି ୫.
"ତୁମେ ଜାଗୃତ ଚିତ୍ତର ଅଧିକାରୀ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ମୋତେ ତୁମଠାରେ ଭକ୍ତି ଦିଅ।"
ତ୍ଵଂ ଗୁରୁସ୍ତ୍ଵଂ ମହାମଂତ୍ରୋ ମଂତ୍ରଵେଦ୍ଯୋଽସି ସର୍ଵଦା ୫.
"ତୁମେ ଗୁରୁ, ତୁମେ ମହାମନ୍ତ୍ର, ତୁମେ ସବୁବେଳେ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯିବା।"
ନିଷ୍କାମଂ ଵାକ୍ଯମାକର୍ଣ୍ଯ କିରାତସ୍ଯ ତଦା ଭଵଃ ୫.
କିରାତଙ୍କର ନିଷ୍କାମ ଭାବର କଥା ଶୁଣି, ଭବ ଖୁସି ହେଲେ।
ତଦା ଡମରୁନାଦେନ ନାଦିତଂ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ ୫.
ସେତେବେଳେ ଡମରୁର ଶବ୍ଦରେ ତିନି ଭୁବନ କମ୍ପିଉଥିଲା।
ତଦା ଦୁଂଦୁଭଯୋ ନେଦୁଃ ପଟହାଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ ୫.
ସେଇ ସମୟରେ ହଜାର-ହଜାର ଦୁମ୍ଦୁଭି ଓ ପଟାହ ଗଜଗଜାଇ ଉଠିଲା।
ତପୋଵନଂ ଯତ୍ର ଶିଵଃ ସ୍ଥିତଃ ପ୍ରମଥସଂଵୃତଃ ୫.
ଯେଉଁ ତପୋବନରେ ଶିବ ତାଙ୍କର ସେବକମାନେ ସହିତ ଦଢ଼ିଥିଲେ,
ଉଵାଚ ପ୍ରଶ୍ରିତୋ ଵାକ୍ଯଂ ସ ନଂଦୀ ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତଃ ୫.
ସେଠାରେ ନନ୍ଦୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ:
ଇହାନୀତସ୍ତ୍ଵଯା ଶଂଭୁସ୍ତ୍ଵଂ ଭକ୍ତୋସି ପରଂତପ ୫.
ହେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା, ତୁମେ ଏଠାକୁ ଶିବଙ୍କୁ ଆଣିଛ, ତୁମେ ସତ୍ୟ ଭକ୍ତ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ କିରାତସ୍ତ୍ଵରଯାନ୍ଵିତଃ ୫.
ସେହି କଥା ଶୁଣି, କିରାତ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଯାଇଲେ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରଃ କିରାତଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ୫.
ହସି ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର କିରାତଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଵିଜ୍ଞପ୍ତୋଽସୌ କିରାତେନ ଶଂକରୋ ଲୋକଶଂକରଃ ୫.
କିରାତଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳକାମୀ ଶଙ୍କର ଉତ୍ତର ଦେଇଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯହଂ ରତ୍ନମାଣିକ୍ଯୈଃ ପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚୋଚ୍ଚାଵଚୈରପି ୫.
ପ୍ରତିଦିନ ମଣି, ମାଣିକ୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ସାଧାରଣ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ତସ୍ମାଜ୍ଜାନୀହି ମନ୍ମିତ୍ରଂ ନଂଦିନଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲ॥ ୫.
ତେଣୁ ତୁମେ ଜାଣ, ମୋର ମିତ୍ର ନନ୍ଦୀ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଉଛନ୍ତି।
ନ ଜାନାମି ମହାଭାଗ ନଂଦିନଂ ଵୈଶ୍ଯଚର୍ଚିତମ୍ ୫.
ହେ ମହାଭାଗ, ମୁଁ ବଣିକମାନେ ଯେ ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ତାହା ଜାଣିନାହିଁ।
ଉପାଧିରହିତା ଯେ ଚ ଯେଽପି ଚୈଵ ମନସ୍ଵିନଃ ୫.
ଯେମାନେ ଉପାଧି ନାହିଁ, ଏବଂ ଯେମାନେ ମନରେ ଦୃଢ଼ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।