ଆଯାତୋ ହି ମହାକାଲସ୍ତଥାରୂପୋ ମହାବଲଃ ୫.
ବଡ଼ କାଳ ଏହି ରୂପରେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ସହିତ, ଆସିଗଲା।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଯଵିତ୍ରସ୍ତୋ ନନ୍ଦୀ ସ ଵିଲଲାପ ହ ୫.
ତାକୁ ଦେଖି ନନ୍ଦୀ ଭୟରେ ଭରି ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ।
କିରାତେନ କୃତଂ ତତ୍ର ଯଥାପୂର୍ଵମଵିସ୍ଖଲମ୍ ୫.
ସେଠାରେ କିରାତ ଆଗରୁ ଯେପରି, ଭୁଲ ନକରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ କାମ କଲେ।
ସ୍ନପନଂ ତସ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଚ ତତୋ ଗଂଡୂଷଵାରିଣା ୫.
ତାଙ୍କର ସ୍ନାନ କରି ହେବା ପରେ, ମୁଁହ ଧୋଇବା ପାଇଁ ପାଣି ନେଲେ।
ଦଣ୍ଡଵତ୍ପତିତୋ ଭୂମାଵୁତ୍ଥାଯ ସ୍ଵଗୃହଂ ଗତଃ ୫.
ଝାଡ଼ ଭଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ପୁଣି ଉଠି ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।
ପୁରୋଧସା ସହ ତଦା ନଂଦୀଵ୍ଯାକୁଲଚେତସା ୫.
ପୁରୋହିତ ସହିତ, ତା' ସହ ନନ୍ଦୀ ଚିନ୍ତାରେ ଭରି ହୋଇଥିଲେ।
ନିଵେଦ୍ଯ ତେଷୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ କିରାତେନ ଚ ଯତ୍କୃତମ୍ ୫.
ସେଠାରେ କିରାତ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ସେମାନେ ଜଣାଇଲେ।
ସଂପ୍ରଧାର୍ଯ ତତଃ ସର୍ଵେ ମିଲିତ୍ଵା ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରତଃ ୫.
ତା'ପରେ ସମସ୍ତେ ମିଳି ଧର୍ମ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବିଚାର କଲେ।
ଇଦଂ ଵିଘ୍ନଂ ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯଂ ସୁରୈରପି ୫.
ଏହି ବାଧା ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଜୟ।
ତଥେତି ମତ୍ଵାସୌ ନଂଦୀ ଶିଵସ୍ଯୋତ୍ପାଟନଂ ତଦା ୫.
ଏହିପରି ଭାବି, ନନ୍ଦୀ ଶିବଙ୍କୁ ଉପଡ଼ିବା କାମ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସୁଵର୍ଣପୀଠିକାଂ କୃତ୍ଵା ନଵରତ୍ନସୁଶୋଭିତାମ୍ ୫.
ସେ ସୁନାର ତକତ କଲେ, ନଉଟି ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ସଜିତ।
ଅଥାପରେ ଦ୍ଯୁରାଯାତଃ କିରାତଃ ଶିଵମଂଦିରମ୍ ୫.
ଏକ ଅନ୍ୟ ଦିନ, କିରାତ ଶିବ ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିଲେ।
ମୌନଂ ଵିହାଯ ସହସା ହ୍ଯାକ୍ରୋଶନ୍ନିଦମବ୍ରଵୀତ୍ ୫.
ନିରବତା ଛାଡ଼ି, ହଠାତ୍ ଚିତ୍କାର କରି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନ ଦୃଷ୍ଟୋସି ମଯା ତ୍ଵଂ ହି ତ୍ଯଜାମ୍ଯଦ୍ଯ କଲେଵରମ୍ ୫.
ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିନି; ଆଜି ମୁଁ ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ିବି।
ହେ ରୁଦ୍ର ହେ ମହାଦେଵ ଦର୍ଶଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନା॥ ୫.
ହେ ରୁଦ୍ର, ହେ ମହାଦେବ, ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖା।
ଏଵଂ ସାକ୍ଷେପମଧୁରୈର୍ଵାକ୍ଯୈଃ କ୍ଷିପ୍ତଃ ସଦାଶିଵଃ ୫.
ଏପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ କିନ୍ତୁ ମଧୁର କଥାରେ ସଦାଶିବ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ।
ଵିଭେଦାଶୁ ତତୋ ବାହୂନାସ୍ଫୋଟ୍ଯୈଵ ରୁଷାବ୍ରଵୀତ୍ ୫.
ତା'ପରେ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ତାଙ୍କର ହାତ ଭଙ୍ଗି, କ୍ରୋଧରେ ତାପରି ମାରି କହିଲେ।
ଇତି କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ତତୋଂତ୍ରାଣି ମାଂସମୁତ୍କୃତ୍ଯ ସର୍ଵତଃ ୫.
ଏପରି ତନ୍ତୁ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମାଂସ ଖୁଣିଦେଲେ।
ସ୍ଵସ୍ଥଂ ଚ ହୃଦଯଂ କୃତ୍ଵା ସସ୍ନୌ ତତ୍ସରସି ଧ୍ରୁଵମ୍ ୫.
ମନ ଓ ହୃଦୟକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ସେ ଉତ୍କଳ ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଦଂଡଵତ୍ପତିତୋ ଭୁଵି॥ ୫.
ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଧ୍ଯାନସ୍ଥିତସ୍ତତସ୍ତତ୍ର କିରାତଃ ଶିଵସଂନିଧୌ ୫.
ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ, କିରାତ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଇ ସେଠାରେ ରହିଲା।
କର୍ପୂରଗୌରୋ ଦ୍ଯୁତିମାନ୍କପର୍ଦୀ ଚଂଦ୍ରଶେଖରଃ ୫.
ସେ ଦେଖିଲା, କର୍ପୁର ପରି ଧଳା ଏବଂ ଚମକୁଥିବା, ଜଟା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦେହ।
ଭୋଭୋ ଵୀର ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ମଦ୍ଭକ୍ତୋସି ମହାମତେ ୫.
‘ଓ ବୀର, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତ, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ!’
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ରୁଦ୍ରେଣ ମହାକାଲୋ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ ୫.
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି, କିରାତ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ମହାକାଳ ହେଲା।
ତତୋ ରୁଦ୍ରଂ ବଭାଷେ ସ ଵରଂ ସମ୍ପ୍ରାର୍ଥଯାମ୍ଯହମ୍ ୫.
ତାପରେ ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଏକ ଦାୟିତ୍ୱ ଚାହୁଁଛି।"
ଏତଦ୍ବୁଦ୍ଧାତ୍ମନୋ ଭକ୍ତିଂ ଦେହି ଜନ୍ମନିଜନ୍ମନି ୫.
"ତୁମେ ଜାଗୃତ ଚିତ୍ତର ଅଧିକାରୀ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ମୋତେ ତୁମଠାରେ ଭକ୍ତି ଦିଅ।"
ତ୍ଵଂ ଗୁରୁସ୍ତ୍ଵଂ ମହାମଂତ୍ରୋ ମଂତ୍ରଵେଦ୍ଯୋଽସି ସର୍ଵଦା ୫.
"ତୁମେ ଗୁରୁ, ତୁମେ ମହାମନ୍ତ୍ର, ତୁମେ ସବୁବେଳେ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯିବା।"
ନିଷ୍କାମଂ ଵାକ୍ଯମାକର୍ଣ୍ଯ କିରାତସ୍ଯ ତଦା ଭଵଃ ୫.
କିରାତଙ୍କର ନିଷ୍କାମ ଭାବର କଥା ଶୁଣି, ଭବ ଖୁସି ହେଲେ।
ତଦା ଡମରୁନାଦେନ ନାଦିତଂ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ ୫.
ସେତେବେଳେ ଡମରୁର ଶବ୍ଦରେ ତିନି ଭୁବନ କମ୍ପିଉଥିଲା।
ତଦା ଦୁଂଦୁଭଯୋ ନେଦୁଃ ପଟହାଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ ୫.
ସେଇ ସମୟରେ ହଜାର-ହଜାର ଦୁମ୍ଦୁଭି ଓ ପଟାହ ଗଜଗଜାଇ ଉଠିଲା।