ତତୋ ନଂଦିନମାଗତ୍ଯ ପୁରୋଧା ଗତମାନସମ୍ ୫.
ତାପରେ, ନନ୍ଦୀ ଯାଇ, ମନ ଅନ୍ୟତ୍ର ଥିବା ପୁରୋହିତଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୁରୋହିତଂ ପ୍ରତି ତଦା ନନ୍ଦୀ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍॥ ୫.
ସେତେବେଳେ, ନନ୍ଦୀ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅଦ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟଂ ମଯା ଵିପ୍ର ଅମେଧ୍ଯଂ ଶିଵସଂନିଧୌ ୫.
ଆଜି, ମୁଁ ଶିବଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଅଶୁଦ୍ଧ କିଛି ଦେଖିଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ତତଃ ପୁରୋଧା ଵଚନଂ ନନ୍ଦିନଂ ଚାବ୍ରଵୀତ୍ତଦା ସୋଽପି ମୂଢୋ ନ ସଂଦେହଃ କାର୍ଯାକାର୍ଯେଷୁ ମଂଦଧୀଃ॥ ୫.
ତାପରେ, ପୁରୋହିତ ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ କହିଲେ—'ସେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ, କଣ କରିବା ଉଚିତ ଓ ଉଚିତ ନୁହେଁ ବୋଲି ତାଙ୍କର ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ନାହିଁ।'
ତସ୍ମାଚ୍ଚିଂତା ନ କର୍ତଵ୍ଯା ତ୍ଵଯା ଅଣୁରପି ପ୍ରଭୋ ୫.
ସେହିପରି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଜରା କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ନିରୀକ୍ଷଣାର୍ଥଂ ଦୁଷ୍ଟସ୍ଯ ତତ୍କାର୍ଯଂ ଵିଦଧାମ୍ଯହମ୍ ୫.
ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ, ଏହି କାମ ମୁଁ ନିଜେ କରିବି।
ଆସ୍ଥିତଃ ସ୍ଵଗୃହେ ନକ୍ତଂ ଦୂଯମାନେନ ଚେତସା ୫.
ସେ ରାତିରେ ନିଜ ଘରେ ରହିଲେ, ମନ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଥିଲା।
ଗତଃ ଶିଵାଲଯଂ ନନ୍ଦୀ ସମଂ ତେନ ମହାତ୍ମନା ୫.
ନନ୍ଦୀ ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଶିବମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।
ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରପୂଜନଂ କୃତ୍ଵା ନାନାରତ୍ନପରିଚ୍ଛଦମ୍ ୫.
ସେ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହଣା ଦ୍ୱାରା ଠିକ୍ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ।
ଅନେକସ୍ତୁତିଭିଃ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଗିରୀଶଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ ୫.
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହ ଅନେକ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଗିରିଶଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଆଯାତୋ ହି ମହାକାଲସ୍ତଥାରୂପୋ ମହାବଲଃ ୫.
ବଡ଼ କାଳ ଏହି ରୂପରେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ସହିତ, ଆସିଗଲା।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଯଵିତ୍ରସ୍ତୋ ନନ୍ଦୀ ସ ଵିଲଲାପ ହ ୫.
ତାକୁ ଦେଖି ନନ୍ଦୀ ଭୟରେ ଭରି ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ।
କିରାତେନ କୃତଂ ତତ୍ର ଯଥାପୂର୍ଵମଵିସ୍ଖଲମ୍ ୫.
ସେଠାରେ କିରାତ ଆଗରୁ ଯେପରି, ଭୁଲ ନକରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ କାମ କଲେ।
ସ୍ନପନଂ ତସ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଚ ତତୋ ଗଂଡୂଷଵାରିଣା ୫.
ତାଙ୍କର ସ୍ନାନ କରି ହେବା ପରେ, ମୁଁହ ଧୋଇବା ପାଇଁ ପାଣି ନେଲେ।
ଦଣ୍ଡଵତ୍ପତିତୋ ଭୂମାଵୁତ୍ଥାଯ ସ୍ଵଗୃହଂ ଗତଃ ୫.
ଝାଡ଼ ଭଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ପୁଣି ଉଠି ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।
ପୁରୋଧସା ସହ ତଦା ନଂଦୀଵ୍ଯାକୁଲଚେତସା ୫.
ପୁରୋହିତ ସହିତ, ତା' ସହ ନନ୍ଦୀ ଚିନ୍ତାରେ ଭରି ହୋଇଥିଲେ।
ନିଵେଦ୍ଯ ତେଷୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ କିରାତେନ ଚ ଯତ୍କୃତମ୍ ୫.
ସେଠାରେ କିରାତ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ସେମାନେ ଜଣାଇଲେ।
ସଂପ୍ରଧାର୍ଯ ତତଃ ସର୍ଵେ ମିଲିତ୍ଵା ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରତଃ ୫.
ତା'ପରେ ସମସ୍ତେ ମିଳି ଧର୍ମ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବିଚାର କଲେ।
ଇଦଂ ଵିଘ୍ନଂ ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯଂ ସୁରୈରପି ୫.
ଏହି ବାଧା ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଜୟ।
ତଥେତି ମତ୍ଵାସୌ ନଂଦୀ ଶିଵସ୍ଯୋତ୍ପାଟନଂ ତଦା ୫.
ଏହିପରି ଭାବି, ନନ୍ଦୀ ଶିବଙ୍କୁ ଉପଡ଼ିବା କାମ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସୁଵର୍ଣପୀଠିକାଂ କୃତ୍ଵା ନଵରତ୍ନସୁଶୋଭିତାମ୍ ୫.
ସେ ସୁନାର ତକତ କଲେ, ନଉଟି ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ସଜିତ।
ଅଥାପରେ ଦ୍ଯୁରାଯାତଃ କିରାତଃ ଶିଵମଂଦିରମ୍ ୫.
ଏକ ଅନ୍ୟ ଦିନ, କିରାତ ଶିବ ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିଲେ।
ମୌନଂ ଵିହାଯ ସହସା ହ୍ଯାକ୍ରୋଶନ୍ନିଦମବ୍ରଵୀତ୍ ୫.
ନିରବତା ଛାଡ଼ି, ହଠାତ୍ ଚିତ୍କାର କରି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନ ଦୃଷ୍ଟୋସି ମଯା ତ୍ଵଂ ହି ତ୍ଯଜାମ୍ଯଦ୍ଯ କଲେଵରମ୍ ୫.
ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିନି; ଆଜି ମୁଁ ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ିବି।
ହେ ରୁଦ୍ର ହେ ମହାଦେଵ ଦର୍ଶଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନା॥ ୫.
ହେ ରୁଦ୍ର, ହେ ମହାଦେବ, ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖା।
ଏଵଂ ସାକ୍ଷେପମଧୁରୈର୍ଵାକ୍ଯୈଃ କ୍ଷିପ୍ତଃ ସଦାଶିଵଃ ୫.
ଏପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ କିନ୍ତୁ ମଧୁର କଥାରେ ସଦାଶିବ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ।
ଵିଭେଦାଶୁ ତତୋ ବାହୂନାସ୍ଫୋଟ୍ଯୈଵ ରୁଷାବ୍ରଵୀତ୍ ୫.
ତା'ପରେ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ତାଙ୍କର ହାତ ଭଙ୍ଗି, କ୍ରୋଧରେ ତାପରି ମାରି କହିଲେ।
ଇତି କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ତତୋଂତ୍ରାଣି ମାଂସମୁତ୍କୃତ୍ଯ ସର୍ଵତଃ ୫.
ଏପରି ତନ୍ତୁ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମାଂସ ଖୁଣିଦେଲେ।
ସ୍ଵସ୍ଥଂ ଚ ହୃଦଯଂ କୃତ୍ଵା ସସ୍ନୌ ତତ୍ସରସି ଧ୍ରୁଵମ୍ ୫.
ମନ ଓ ହୃଦୟକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ସେ ଉତ୍କଳ ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଦଂଡଵତ୍ପତିତୋ ଭୁଵି॥ ୫.
ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।