ଅଵ୍ଯୁଚ୍ଛିନ୍ନପ୍ରଦୀପାର୍ଚିଃ କ୍ଷଣମପ୍ଯାଦଧାତି ଯଃ
ଯେଉଁଠି ଦୀପର ଶିଖା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅବିଛିନ୍ନ ରହିଥାଏ।
ହାରୀତଃ କୋପି ସଂପ୍ରାପ୍ତଃ ଶାଖାନୀଡୋ ମମାଂତିକେ
ଏକ ହାରିତ ପକ୍ଷୀ, ଏକ ଶାଖାର ଉପରେ ଘଉଁ ଶାଖାରେ ମୋ ପାଖରେ ଆସିଛି।
ଗାଵଃ ପ୍ରସ୍ରଵଣୈଃ ସିକ୍ତା ଵତ୍ସସ୍ମରଣସଂଭଵୈଃ 1.3.1.9.
ଗାଁମାନେ ତାଙ୍କ ପିଲାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଝରଣାର ଜଳରେ ଭିଜିଯାନ୍ତି।
କାକଃ ପକ୍ଷଜଵାତେନ ବଲିଗ୍ରହଣଲୋଲୁପଃ
ଏକ କାଉ, ନିବେଦନ ନେବା ଲାଗି ଉତ୍ସୁକ, ନିଜ ପକ୍ଷର ବାତାସରେ ଚାଲିଯାଏ।
ମୂଷକୋ ମଦ୍ଗୁହାଭାଗଂ ମଣିସଂଘଵିକର୍ଷଣୈଃ
ଏକ ଉନ୍ଦୁର, ମୋ ଗୁହାରେ, ମଣିର ଗୁଛାକୁ ଟାଣି ନେଇଯାଏ।
ଛାଯାଵୃକ୍ଷତ୍ଵମାସ୍ଥାତୁଂ ମୁନଯସ୍ତ୍ରିଦଶା ଅପି
ମୁନିମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଛାୟା ଦେଇଥିବା ବୃକ୍ଷର ରୂପ ନେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଗୋପୁରଂ ଶିଖରଂ ଶାଲାଂ ମଣ୍ଡପଂ ଵାପିକାମପି
ଗୋପୁର, ଶିଖର, ଶାଳା, ମଣ୍ଡପ ଓ ଅପରି ଜଳାଶୟ।
ସଦା ମର୍ତ୍ତ୍ଯୈରନାସାଦ୍ଯମଗ୍ନିଲିଂଗମିଦଂ ମମ
ମୋର ଅଗ୍ନିର ଲିଙ୍ଗ ସଦା ମାନବମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଵୀକ୍ଷଣସ୍ପର୍ଶନଧ୍ଯାନୈଃ ସ୍ଵଭୂତଂ ନିଖିଲଂ ଜଗତ୍
ଦୃଷ୍ଟି, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋର ସ୍ୱରୂପ ହୋଇଯାଏ।
ସର୍ଵଲୋକୈକଜନନୀ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ନିତ୍ଯଯୌଵନମ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ଜନନୀ, ନିତ୍ୟ ଯୁବତ୍ବ ପାଇଛି।
କ୍ଷଣାତ୍ତସ୍ଯ ପୁରୋଭାଗେ ଵସତାଂ ପ୍ରାଣିନାମିହ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ, ଏଠି ଜୀବମାନେ ବସିଥିଲେ ।
ଅପ୍ରମେଯଗୁଣାଧାରମପେକ୍ଷିତଵରପ୍ରଦମ୍
ସେ ଅପରିମିତ ଗୁଣର ଆଧାର, ଯେଉଁଠାରେ ଚାହିଁଥିବା ମନ୍ୟତା ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକମାନେ ଆଶା କରିଥିଲେ, ସେ ଦେଇଥିଲେ ।
ଲବ୍ଧକାମା ପୁନଃ ଶମ୍ଭୁମାଶ୍ରଯିଷ୍ଯସି ସୁଵ୍ରତେ 1.3.1.9.
ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଇଗଲା ପରେ, ଓ ସୁଶୀଳା, ତୁମେ ପୁନି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେବ ।
ନ କେଵଲଂ ତଵ ତପଃ ସ୍ଵଵାଂଛିତଫଲପ୍ରଦମ୍
କେବଳ ତୁମର ତପସ୍ୟା ତୁମ ଆଶା ପୂରଣ କରେ ନୁହେଁ,
କାରଣାଂତରମାଶଂକ୍ଯ ତପଃ କୁର୍ଵଂତି ଦେଵତାଃ
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କିଛି କାରଣ ଭାବି ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି ।
ଵଯଂ ଚ ସହସଂଵାସାସ୍ତଵ ଵ୍ରତନିରୀକ୍ଷଣାତ୍
ଆମେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହ ଏକାଠି ବସି, ତୁମର ବ୍ରତ ଦେଖି,
ଇତି ତସ୍ଯ ମୁନେର୍ଵାକ୍ଯମର୍ଥଗର୍ଭଂ ନିଶମ୍ଯ ସା
ଏଭଳି, ମୁନିଙ୍କର ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ସେ
ତପଃ କିମନ୍ଯତ୍କର୍ତଵ୍ଯଂ ଲବ୍ଧଂ ତଵ ତୁ ଦର୍ଶନମ୍
ତୁମର ଦର୍ଶନ ମିଳିଗଲା ପରେ, ଆଉ କେଉଁ ତପସ୍ୟା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ?
ଅହୋ ଭୂମେସ୍ତୁ ଵୈଚିତ୍ର୍ଯଂ ଯତୋ ଦୃଷ୍ଟା ଦିଵୋଽଧିକା
ହାଁ, ଏ ଭୂମିର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଯେଉଁଠାରେ ଦିବଲୋକଠୁ ଉପରେ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା ।
ଶିଵଃ ପ୍ରସାଦସିଦ୍ଧୋ ମେ ଦର୍ଶିତଂ ସ୍ଥାନମାତ୍ମନଃ
ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ, ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଇଛି; ମୋ ନିଜର ସ୍ଥାନ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି ।
ଅଵିନାଭୂତମୈକ୍ଯଂ ମେ ଦେଵେନ ଭଵତାତ୍ସଦା
ମୋର ଦେବଙ୍କ ସହ ସଂଯୋଗ ସଦା ଅଭିନା ରହୁ ।
ଇତି ଗୌତମସଂନିଧୌ ତଦାନୀଂ କୃତସଂଵିତ୍ତପ ଆଦରେଣ କର୍ତୁମ୍
ଏଭଳି, ଗୌତମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ସମ୍ବିତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇ, ସେ ଆଦର ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
ସୁକୁମାରତନୁଃ ସରୋରୁହାକ୍ଷୀ ଘନତୁଂଗସ୍ତନକଲ୍ପିତୋତ୍ତରୀଯା 1.3.1.9.
ତାଙ୍କ ଦେହ ଅତି ସୁକୁମାର, ଚକ୍ଷୁ ହେଉଛି ପଦ୍ମ ପରି, ତାଙ୍କ ଉପର ଶୂନ୍ୟବସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କ ଗଭୀର ଉଚ୍ଚ ସ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ।
ନିଯମୈର୍ବହୁଭିସ୍ତପୋଵିଶେଷୈଃ କ୍ରତୁଷୁ ପ୍ରାପ୍ତଵିଚିତ୍ରଯୋଗବଂଧୈଃ
ଅନେକ ନିୟମ, ବିଶେଷ ତପସ୍ୟା ଓ ଯଜ୍ନ କରି, ସେ ବିଚିତ୍ର ଯୋଗ ସଂଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ।
ତପସା ଵିଵିଧେନତପ୍ଯମାନା ନ କଦାଚିତ୍ପରିଖେଦମାପ ତନ୍ଵୀ
ବିଭିନ୍ନ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସେ ସୁକୁମାରୀ କେବେ ଥକାନି ଅନୁଭବ କରିନାହିଁ ।
ନତ୍ଵା ଗୌରୀଂ ତପସ୍ଯଂତୀଂ ଜଗ୍ମୁଃ ଶରଣମାକୁଲାଃ
ଗୌରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ ।
ଅଥ ତାନଭଯଂ ଦେହି ଦେଵୀତି ଭଯଵିହ୍ଵଲାନ୍
ତାପରେ ସେମାନେ, ଭୟରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ, କହିଲେ: 'ହେ ଦେବୀ, ଆମକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ!'
ତତୋ ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସୁର୍ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରାଦ୍ଭଯମାତ୍ମନାମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ ଯେ, ଦାନବନାୟକ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଭୟ ହେଇଛି ।
ଐରାଵତମୁଖାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଦିଙ୍ନାଗାନ୍ନିଜମଂଦିରେ
ଏଇରାବତ ଆଗ୍ରଣୀ ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ଗଜଙ୍କୁ ସେ ନିଜ ପାଳେସରେ ଆଣିଥିଲେ ।
ଆଵସଯନ୍ଵିନୋଦାର୍ଥମଂଗନାଭିଃ ସହାଗତାନ୍
ମହିଳାମାନେ ସହିତ ସେ ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ଦିଗ୍ଗଜମାନେକୁ ଏଠାରେ ରଖିଥିଲେ ।