ଶିଵସ୍ଯାଂଗଣଲଗ୍ନା ଯା ତସ୍ମାତ୍ତାଂ ଧାରଯେତ୍ସଦା ୫.
ଶିବଙ୍କ ଅଙ୍ଗଣରେ ଯାହା ଲାଗିଛି, ସେଠାରୁ ତାହାକୁ ସଦା ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵପାପହରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ତଚ୍ଛୃଣୁଧ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ୫.
ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ତଂ ଖାଦିତୁଂ ସମାଯାତଃ ଶ୍ଵାଶିରସ୍ଯୁପରିସ୍ଥିତଃ ୫.
ତାଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଏକ କୁକୁର ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆସିଥିଲା।
ଲଲାଟେ ପତିତା ତସ୍ଯ ତ୍ରିପୁଂଡ୍ରାଂକିଂତମୁଦ୍ରଯା ୫.
ତାଙ୍କର କପାଳରେ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଚିହ୍ନ ପଡ଼ିଥିଲା।
କୈଲାସଂ ତସ୍କରୋ ନୀତୋ ରୁଦ୍ରଦୂତୈସ୍ତତସ୍ତଦା ୫.
ତାପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଚୋରକୁ କୈଳାସକୁ ନେଇଗଲେ।
ଵିଭୂତ୍ଵା ମଂଡିତାଂଗାନାଂ ନରାଣାଂ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣାମ୍ ୫.
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥାନ୍ତି ଓ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରନ୍ତି—
ଜଟାକଲାପିନୋ ଯେ ଚ ଯେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଵିଭୂଷଣାଃ ୫.
ଯେଉଁମାନେ ଜଟା ଧାରଣ କରନ୍ତି ଓ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧନ୍ତି—
ତସ୍ମାତ୍ସଦାଶିଵଃ ପୁଂଭିଃ ପୂଜନୀଯୋ ହି ନିତ୍ଯଶଃ ୫.
ସେହିପାଇଁ ସଦାଶିବଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସଦା ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାତସ୍ତୁ ଦର୍ଶନାଚ୍ଛଂଭୋର୍ନୈଶମେନୋ ଵ୍ଯପୋହତି ପାପଂ ପ୍ରଣାଶମାଯାତି ନିଶାଯାଂ ନୈଵ ଗଣ୍ଯତେ॥ ୫.
ପ୍ରଭାତରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ ରାତିର ପାପ ଦୂର ହୁଏ; ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଓ ରାତିରେ ଗଣନା ହୁଏ ନାହିଁ।
ଶିଵେତି ଦ୍ଵ୍ଯକ୍ଷରଂ ନାମ ମହା ପାପପ୍ରଣାଶନମ୍ ୫.
‘ଶିବ’ ଏହି ଦୁଇ ଅକ୍ଷର ନାମ ବଡ଼ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଶିଵାଂଗଣେ ତୁ ଯା ଭେରୀ ସ୍ଥାପିତା ପୁଣ୍ଯକର୍ମଭିଃ ପାଷଂଡିନୋଽପ୍ଯସଦ୍ଵାଦାସ୍ତେଽପି ଯାଂତି ପରାଂ ଗତିମ୍॥ ୫.
ଶିବଙ୍କ ଅଙ୍ଗଣରେ ଯଦି ପୁଣ୍ୟବାନମାନେ ଢୋଳ ବଜାଇଥାନ୍ତି, ତେବେ ଅପମାର୍ଗୀ ଓ ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ଗତି ପାଆନ୍ତି।
ପଶୋର୍ଯସ୍ଯ ଚ ସଂବଦ୍ଧା ଚର୍ମଣା ଚ ଶିଵାଲଯେ ସ ପଶୁଃ ଶିଵସାନ୍ନିଧ୍ଯମାପ୍ନୋତ୍ଯତ୍ର ନ ସଂଶଯଃ॥ ୫.
ଯଦି କୌଣସି ପଶୁ ତାହାର ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶିବମନ୍ଦିରରେ ବାନ୍ଧାଯାଏ, ସେହି ପଶୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶିବଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ପାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ତତଂ ଚ ଵିତତଂ ଘନଂ ସୁଷିରମେଵ ଚ ୫.
ତେଣୁ ଯାହା ଟାଣି ଓ ଢାକି ରଖାଯାଇଛି, ଯାହା ଘନ ଓ ଖୋକା—
ଗାଥାଶ୍ଚ ଇତିହାସାଶ୍ଚ ଗାଯନଂ ଚ ଯଥାଵିଧି ୫.
ଗୀତ, ପୁରାତନ କଥା ଓ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଗାନ—
କଲ୍ପଯିତ୍ଵା ଚ ଗଚ୍ଛଂତି ଶିଵଲୋକଂ ହି ପାପିନଃ ୫.
ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ କ୍ରିୟା କରିଲେ, ପାପୀ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଶିବଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଗୁରୋର୍ମୁଖାଚ୍ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତଶିଵପୂଜାରତାଶ୍ଚ ଯେ ୫.
ଯେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ ଶିକ୍ଷା ପାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଶିବପୂଜାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି—
ସମ୍ଯଗ୍ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସମାଚାରା ଵର୍ଣାଶ୍ରମଯୁତା ନରାଃ ୫.
ଯେମାନେ ଠିକ୍ ବୁଝିବା ସହିତ ନିୟମିତ କାମ କରନ୍ତି ଏବଂ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମର ନିୟମ ମାନନ୍ତି—
ଶ୍ଵପଚୋଽପି ଵରିଷ୍ଠଃ ସ ଶଂଭୋଃ ପ୍ରିଯତରୋ ଭଵେତ୍ ୫.
ଏହିପରି ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି କୌଣସି ଚଣ୍ଡାଳ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ରଣୀ ହୁଏ, ସେ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵଂ ଶିଵମଯଂ ଜ୍ଞାତଵ୍ଯଂ ସୁଵିଶେଷତଃ ୫.
ସେହିପାଇଁ, ସମସ୍ତ କିଛି ଶିବମୟ ବୋଲି ଭଲଭାବେ ବୁଝିବା ଦରକାର।
ଆଗମୈର୍ଵିଵିଧୈଃ ଶଂଭୁର୍ଜ୍ଞାତଵ୍ଯୋ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ୫.
ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ଜଣାଯିବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କଥଯାମି ପୁରାଵୃତ୍ତମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ ୫.
ମୁଁ ପୁରୁଣା ଏକ ଗଳ୍ପ, ପୁରାତନ ଏତିହାସ କହିବି।
ଶିଵଧ୍ଯାନପରୋ ଭୂତ୍ଵା ଶିଵପୂଜାଂ ଚକାର ସଃ ୫.
ଶିବ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି, ସେ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା କଲେ।
ଉଷସ୍ଯୁଷସି ଚୋତ୍ଥାଯ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଶିଵଵଲ୍ଲଭଃ ୫.
ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଉଠି, ସେ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ—
ଲିଂଗଂ ପଂଚାମୃତେନୈଵ ଯଥୋକ୍ତେନାଭ୍ଯଷେଚଯତ୍ ୫.
ଏହିପରି, ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଭାବରେ, ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ପାଞ୍ଚ ଧରଣର ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କଲେ।
ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରେଣ ଵିଧିନା ଲିଂଗାର୍ଚନପରୋଽଭଵତ୍ ୫.
ଶାସ୍ତ୍ର ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ସେ ଲିଙ୍ଗପୂଜାରେ ଲାଗି ରହିଲେ।
ମୁକ୍ତାଫଲୈରିଂଦ୍ରନୀଲୈର୍ଗୋମେଦୈଶ୍ଚ ନିରଂତରମ୍ ୫.
ମୁକ୍ତା, ନୀଳମଣି ଓ ଗୋମେଦ ଦ୍ୱାରା ସେ ନିରନ୍ତର—
ଏଵଂ ନଂଦୀ ମହାଭାଗୋ ବହୂନ୍ଯବ୍ଦାନି ଚାର୍ଚ୍ଚଯତ୍ ୫.
ଏଭଳି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ନନ୍ଦି ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ପୂଜା କଲେ।
ଏକଦା ମୃଗଯାସକ୍ତଃ କିରାତୋ ଭୂତହିଂସକଃ ୫.
ଏକଦିନ, ଏକ ଶିକାରୀ ପ୍ରାଣୀ ମାରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ—
ପାପୀ ପାପସମାଚାରୋ ଵିଚରନ୍ଗିରିକଂଦରେ ୫.
ସେ ପାପୀ, ପାପ କାମ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଏଵଂ ଵିଚରମାଣୋଽସୌ କିରାତୋ ଭୂତହିଂସକଃ ୫.
ଏଭଳି ଘୁରୁଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଶିକାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମାରୁଥିଲେ—