ଦୂତାନ୍ସଂଭର୍ତ୍ସଯାମାସ ଯମୋ ଧର୍ମଭୃତାଂ ଵରଃ ୫.
ଧର୍ମର ଅଗ୍ରଣୀ ଯମ, ତାଙ୍କ ଦୂତମାନୋଁ ଉପରେ ତିବ୍ର ଡାଟିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ପୁଣ୍ଯତମାଁଲ୍ଲୋକାନ୍ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ରାଜନ୍ଯସତ୍ତମ ୫.
ହେ ରାଜାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଅ ଏବଂ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।
ପଂଚଭୂତାନି ଯାଵଚ୍ଚ ତାଵତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସୁଖୀ ଭଵ ୫.
ପାଞ୍ଚ ଭୂତ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ସୁଖୀ ରୁହ।
ଯମସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଇଂଦ୍ରସେନୋଭ୍ଯଭାଷତ ୫.
ଯମଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଯମୋ ଭାଷ୍ଯମଭାଷତ ୫.
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯମ ପୁନି କହିଲେ।
ତେନ କର୍ମଵିପାକେନ ସଦା ପୂତୋସି ମାନଦ ୫.
ତୁମ ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ, ହେ ମାନଦାତା, ସଦା ପବିତ୍ର ରହିଛ।
ଏଵଂ ସଂଭାଷମାଣସ୍ଯ ଯମସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ ୫.
ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ଯମ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ,
ନୀଲକଂଠା ଦଶଭୁଜାଃ ପଂଚଵକ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରିଲୋଚନାଃ ୫.
ନୀଳକଣ୍ଠ, ଦଶଭୁଜ, ପାଞ୍ଚମୁଖ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦେଖାଦେଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସୋତ୍ଥାଯ ଯମୋ ଧର୍ମଭୃତାଂ ଵରଃ ୫.
ସେମାନୋଁକୁ ଦେଖି, ଧର୍ମର ଅଗ୍ରଣୀ ଯମ ତୁରନ୍ତ ଉଠିଲେ।
ତ୍ଵରୀରେନୈଵ ତେ ସର୍ଵେ ଊଚୁର୍ଵୈଵସ୍ଵତଂ ଯମମ୍ ନାମ୍ନାଃ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତକୋ ନିତ୍ଯଂ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ॥ ୫.
ସମସ୍ତେ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହୋଇ ବୈବସ୍ବତ ଯମଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ସେ ସଦା ମହାତ୍ମା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନାମରେ ଆରମ୍ଭକାରୀ।'
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ଵଚନଂ ତେଷାଂ ଯମେନ ଚ ପୁରସ୍କୃତଃ ୫.
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଏବଂ ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ,
ଆନୀତୋଯଂ ତଦା ତୈଶ୍ଚ ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୋତ୍ତମୈଃ ୫.
ସେ ତା ସ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଷଦମାନେ ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥାଯାଗତୋ ରୁଦ୍ରଃ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ତଦା ନୃପମ୍ ୫.
ରୁଦ୍ର ଆସି, ଉଠି, ରାଜାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
କିଂ ଦାତଵ୍ଯଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ତଵେପ୍ସିତମ୍ ଆନଂଦାଶ୍ରୁକଣାନ୍ମୁଂଚନ୍ପ୍ରେମ୍ଣା ନୋଵାଚ କିଂଚନ॥ ୫.
ହେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କଣ ଦେବି? ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ମୁଁ ଦେଇବି। ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମର ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇ, ସେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
ତଦା କୃତୋ ମହେଶେନ ପାର୍ଷଦୋ ହି ମହାତ୍ମନା ୫.
ତାପରେ, ମହାତ୍ମା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ପାର୍ଷଦ ହେଲେ।
ନାମୋଚ୍ଚାରଣମାତ୍ରେଣ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ ୫.
ପରମାତ୍ମା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନାମ କେବଳ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ,
ରହେହରେତି ଵୈ ନାମ୍ନା ଶଂଭୋଶ୍ଚକ୍ରଧରସ୍ଯ ଚ ୫.
‘ରାହୁ’ ଏବଂ ‘ହର’ ନାମରେ ଶିବ ଓ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶିତ କରାଯାଇଛି।
ମହେଶାନ୍ନାପରୋ ଦେଵୋ ଦୃଶ୍ଯତେଭୁଵନତ୍ରଯେ ୫.
ତିନୋଟି ଲୋକରେ ମହେଶ୍ୱର ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ପତ୍ରୈଃପୁଷ୍ପୈଃ ଫଲୈର୍ଵାପି ଜଲୈର୍ଵା ଵିମଲୈଃ ସଦା ୫.
ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ଶୁଦ୍ଧ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ସଦା—
କରଵୀରାଦ୍ଦଶଗୁଣମର୍କପୁଷ୍ପଂ ଵିଶିଷ୍ଯତେ ୫.
ଫୁଲମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କରବୀର ଫୁଲ, ମାରିଗୋଲ୍ଡଠାରୁ ଦଶଗୁଣ ଉତ୍ତମ।
ଶିଵସ୍ଯାଂଗଣଲଗ୍ନା ଯା ତସ୍ମାତ୍ତାଂ ଧାରଯେତ୍ସଦା ୫.
ଶିବଙ୍କ ଅଙ୍ଗଣରେ ଯାହା ଲାଗିଛି, ସେଠାରୁ ତାହାକୁ ସଦା ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵପାପହରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ତଚ୍ଛୃଣୁଧ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ୫.
ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ତଂ ଖାଦିତୁଂ ସମାଯାତଃ ଶ୍ଵାଶିରସ୍ଯୁପରିସ୍ଥିତଃ ୫.
ତାଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଏକ କୁକୁର ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆସିଥିଲା।
ଲଲାଟେ ପତିତା ତସ୍ଯ ତ୍ରିପୁଂଡ୍ରାଂକିଂତମୁଦ୍ରଯା ୫.
ତାଙ୍କର କପାଳରେ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଚିହ୍ନ ପଡ଼ିଥିଲା।
କୈଲାସଂ ତସ୍କରୋ ନୀତୋ ରୁଦ୍ରଦୂତୈସ୍ତତସ୍ତଦା ୫.
ତାପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଚୋରକୁ କୈଳାସକୁ ନେଇଗଲେ।
ଵିଭୂତ୍ଵା ମଂଡିତାଂଗାନାଂ ନରାଣାଂ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣାମ୍ ୫.
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥାନ୍ତି ଓ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରନ୍ତି—
ଜଟାକଲାପିନୋ ଯେ ଚ ଯେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଵିଭୂଷଣାଃ ୫.
ଯେଉଁମାନେ ଜଟା ଧାରଣ କରନ୍ତି ଓ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧନ୍ତି—
ତସ୍ମାତ୍ସଦାଶିଵଃ ପୁଂଭିଃ ପୂଜନୀଯୋ ହି ନିତ୍ଯଶଃ ୫.
ସେହିପାଇଁ ସଦାଶିବଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସଦା ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାତସ୍ତୁ ଦର୍ଶନାଚ୍ଛଂଭୋର୍ନୈଶମେନୋ ଵ୍ଯପୋହତି ପାପଂ ପ୍ରଣାଶମାଯାତି ନିଶାଯାଂ ନୈଵ ଗଣ୍ଯତେ॥ ୫.
ପ୍ରଭାତରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ ରାତିର ପାପ ଦୂର ହୁଏ; ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଓ ରାତିରେ ଗଣନା ହୁଏ ନାହିଁ।
ଶିଵେତି ଦ୍ଵ୍ଯକ୍ଷରଂ ନାମ ମହା ପାପପ୍ରଣାଶନମ୍ ୫.
‘ଶିବ’ ଏହି ଦୁଇ ଅକ୍ଷର ନାମ ବଡ଼ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।