ମନସା ଦୂଯମାନେନ ଶଂନ ଲେଭେ ପିତାମହଃ ୫.
ମନରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭରି, ପିତାମହ ଶାନ୍ତି ମିଳିଲେନି।
ଗମନାଯ ମତିଂ ଚକ୍ରେ କୈଲାସଂ ପର୍ଵତଂ ପ୍ରତି ୫.
ସେ କୈଳାସ ପାହାଡ଼କୁ ଯିବାକୁ ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସ ଦଦର୍ଶ ସଦାଶିଵମ୍ ୫.
ସେ ପାହାଡ଼ରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କପର୍ଦ୍ଦିନଂ ଶ୍ରିଯା ଯୁକ୍ତଂ ଵେଦାଂଗାନାଂ ଚ ଦୁର୍ଗମମ୍ ୫.
ସେ ଜଟାଧାରୀ, ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ବେଦଙ୍ଗମାନେ ଯେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିପାରିନଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଂଡଵତ୍ପତିତୋ ଭୂମୌକ୍ଷମାପଯିତୁମୁଦ୍ଯତଃ ସ୍ତୁତିଂ କର୍ତୁଂ ସମାରେଭେ ଶିଵସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ॥ ୫.
ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ି ଉଠିଲେ, ଖ୍ମା ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଏବଂ ପରମାତ୍ମା ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନମୋ ରୁଦ୍ରାଯ ଶାଂତାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ପରମାତ୍ମନେ ୫.
ଶାନ୍ତ ରୂପୀ ରୁଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମୋ ରୁଦ୍ରାଯ ମହତେ ନୀଲକଂଠାଯ ଵେଧସେ ୫.
ମହାନ ରୁଦ୍ର, ନୀଳକଣ୍ଠ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଓଂକାରସ୍ତ୍ଵଂ ଵଷଟ୍କାରଃ ସର୍ଵାରଂଭପ୍ରଵର୍ତକଃ ୫.
ତୁମେ 'ଓଁ' ଧ୍ୱନି, 'ବଷଟ୍' ଉଚ୍ଚାରଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭକାରୀ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଯଜ୍ଞକର୍ତୄଣାଂ ତ୍ଵମେଵ ପ୍ରତିପାଲକଃ ରକ୍ଷ ରକ୍ଷ ମହାଦେଵ ପୁତ୍ରଶୋକେନ ପୀଡିତମ୍॥ ୫.
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା କେବଳ ତୁମେ। ମହାଦେବ, ପୁଅ ଶୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର।
ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵାଵହିତୋ ଭୂତ୍ଵା ମମ ଵାକ୍ଯଂ ପିତାମହ ୫.
ପିତାମହ, ମୋର କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ।
ସ୍ଵୀଯେନ କର୍ମଣା ଦକ୍ଷୋ ହତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ ସଂଶଯଃ॥ ୫.
ବ୍ରହ୍ମା, ଦକ୍ଷ ନିଜ କର୍ମରେ ନିହତ ହେଲେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ପରେଷାଂ କ୍ଲେଶଦଂ କର୍ମ ନ କାର୍ଯଂ ତତ୍କଦାଚନ ୫.
ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି, ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଦା ରୁଦ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମଣା ସହିତଃ ସୁରୈଃ ୫.
ଏଭଳି କହି, ରୁଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦେବମାନେ ସହିତ ସେଇ ସମୟରେ—
ରୁଦ୍ରସ୍ତଦା ଦଦର୍ଶାଯ ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ଯତ୍କୃତମ୍ ୫.
ତାପରେ ରୁଦ୍ର ଦେଖିଲେ, ବୀରଭଦ୍ର କ'ଣ କରିଛନ୍ତି।
ତଦାନ୍ଯ ଋଷଯଃ ସର୍ଵେ ପିତରଶ୍ଚ ତଥାଵିଧାଃ ୫.
ତାପରେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଓ ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ—
ତ୍ରୋଟିତା ଲୁଂଚିତାଶ୍ଚୈଵ ମୃତାଃ କେଚିଦ୍ରଣାଜିରେ॥ ୫.
କେହି ଆହତ, କେହି ଚୁଲି କାଟା, କେହି ଯୁଦ୍ଧ ମାଇଦାନରେ ମୃତ।
ଶଂଭୁଂ ସମାଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୀରଭଦ୍ରୋ ଗଣୈଃ ସହ ୫.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ବୀରଭଦ୍ର ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ସହିତ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁରଃ ସ୍ଥିତଂ ରୁଦ୍ରୋ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ମହାବଲମ୍ ୫.
ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି, ରୁଦ୍ର—
ଦକ୍ଷମାନଯ ଶୀଘ୍ରଂ ଭୋ ଯେନେଦଂ କୃତମୀଦୃଶମ୍ ୫.
ଯିଏ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲା, ସେ ଦକ୍ଷକୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣ।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ଶଂକରେଣ ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ ୫.
ଶଙ୍କରଙ୍କ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ବୀରଭଦ୍ର ତ୍ୱରିତ ହେଲେ—
ତଦୋକ୍ତଃ ଶଂକରେଣୈଵ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମହାମନାଃ ୫.
ଶଙ୍କରଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇ, ମହାସଙ୍କଳ୍ପ ବୀରଭଦ୍ର—
ଦାସ୍ଯାମି ଜୀଵନଂ ଵୀର କୁଟିଲସ୍ଯାପି ଚାଧୁନା ୫.
ହେ ବୀର, ଏବେ ମୁଁ ଏହି କୁଟିଳକୁ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ ଦେବି।
ମଯା ଶିରୋ ହୁତଂ ଚାଗ୍ନୌ ତଦାନୀମେଵ ଶଂକର ୫.
ହେ ଶଙ୍କର, ସେଇ ସମୟରେ ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲି।
ଇତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତୋ ରୁଦ୍ରଃ କବଂଧୋପରି ଚାକ୍ଷିପତ୍ ୫.
ଏହା ଜାଣି ରୁଦ୍ର ତାହାକୁ ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହରେ ରଖିଦେଲେ।
ସ ଦକ୍ଷୋ ଜୀଵିତଂ ଲେଭେ ପ୍ରସାଦାଚ୍ଛଂକରସ୍ଯ ଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ଶଂକରଂ ଲୋକଶଂକରମ୍॥ ୫.
ଶଙ୍କରଙ୍କର କୃପାରେ ଦକ୍ଷ ଆଉଥରେ ଜୀବନ ପାଇଲେ; ନମ୍ର ହୋଇ ସେ ଲୋକମଙ୍ଗଳକାରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମାମି ଦେଵଂ ଵରଦଂ ଵରେଣ୍ଯଂ ନମାମି ଦେଵେଶ୍ଵରଂ ସନାତନମ୍ ୫.
ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ଭଲ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମୁଁ ସନାତନ ଦେବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମାମି ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଵିଶ୍ଵରୂପଂ ସନାତନଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିଜାତ୍ମରୂପମ୍ ୫.
ମୁଁ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ବିଶ୍ୱରୂପ, ସନାତନ, ନିଜ ଆତ୍ମାର ରୂପ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଦକ୍ଷେଣ ସଂସ୍ତୁତୋ ରୁଦ୍ରୋ ବଭାଷେ ପ୍ରହସନ୍ରହଃ॥ ୫.
ଦକ୍ଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପାଇ ରୁଦ୍ର ହସି ଗୁପ୍ତଭାବେ କଥା କହିଲେ।
ଚତୁର୍ଵିଧା ଭଜଂତେ ମାଂ ଜନାଃ ସୁକୃତିନଃ ସଦା ୫.
ଚାରି ପ୍ରକାରର ଭଲ ଲୋକ ସଦା ମୋତେ ପୂଜନ୍ତି।
ତସ୍ମାନ୍ମେ ଜ୍ଞାନିନଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରିଯାଃ ସ୍ଯୁର୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ୫.
ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।