ଵିଷ୍ଣୌ ଗତେ ତଦା ସର୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚ ଋଷିଭିଃ ସହ ୫.
ବିଷ୍ଣୁ ଦିବଲୋକକୁ ଯାଇଥିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଋଷିମାନେ ସହିତ ଏକଠା ହେଲେ।
ଭୃଗୁଂ ଚ ପାତଯାମାସ ସ୍ମଶ୍ରୂଣାଂ ଲୁଂଚନଂ କୃତମ୍ ୫.
ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରାଗଲା, ତାଙ୍କର ଦାଡି ଉଖି ନେଇଥିଲେ।
ଵିଡଂବିତା ସ୍ଵଧା ତତ୍ର ଋଷଯଶ୍ଚ ଵିଡଂବିତାଃ ୫.
ସେଠାରେ ସ୍ୱଧାଙ୍କୁ ଉପହାସ କରାଗଲା, ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପହାସିତ ହେଲେ।
ଅନିର୍ଵାଚ୍ଯଂ ତଦା ଚକ୍ରୁର୍ଗଣାଃ କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତାଃ ୫.
ତାପରେ, ଦେବଗଣ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏକ ଅବିବର୍ଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ତଂ ନିଲୀନଂ ସମାଜ୍ଞାଯ ଆନିନାଯରୁଷାନ୍ଵିତଃ ୫.
ସେ ଲୁଚି ରହିଥିବାକୁ ଜାଣି, ଦେବଗଣ ରୋଷରେ ଭରିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ବାହାରେ ଆଣିଲେ।
ଅଭେଦ୍ଯଂ ତଚ୍ଛିରୋ ମତ୍ଵା ଵୀରଭଦ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ ୫.
ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ଏହି ମୁଣ୍ଡକୁ ଅଭେଦ୍ୟ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଗଂଧରାତ୍ପାଟ୍ଯମାନାଚ୍ଚ ଶିରଶ୍ଛିନ୍ନଂ ଦୁରାତ୍ମନଃ ତଚ୍ଛିରଃ ସୁହୁତଂ କୁଂଡେ ଜ୍ଵଲିxxxxxxx॥ ୫.
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଥିବା ସମୟରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଜଣଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ନେଇ, ଏହି ମୁଣ୍ଡକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କୁଣ୍ଡରେ ଭଲଭାବେ ଅର୍ପଣ କରାଗଲା।
ଯେ ଚାନ୍ଯ ଋଷଯୋ ଦେଵାଃ ପିତରୋ ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସାଃ ୫.
ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଦେବତା, ପିତୃମାନେ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ —
ଚଂଦ୍ରାଦିତ୍ଯଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରତାରକାଃ ୫.
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦଳ, ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ତାରାମାନେ —
ସତ୍ଯଲୋକଂ ଗତୋ ବ୍ରହ୍ମା ପୁତ୍ରଶୋକେନ ପୀଡିତଃ ୫.
ପୁତ୍ରର ଶୋକରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସତ୍ୟଲୋକକୁ ଗଲେ।
ମନସା ଦୂଯମାନେନ ଶଂନ ଲେଭେ ପିତାମହଃ ୫.
ମନରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭରି, ପିତାମହ ଶାନ୍ତି ମିଳିଲେନି।
ଗମନାଯ ମତିଂ ଚକ୍ରେ କୈଲାସଂ ପର୍ଵତଂ ପ୍ରତି ୫.
ସେ କୈଳାସ ପାହାଡ଼କୁ ଯିବାକୁ ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସ ଦଦର୍ଶ ସଦାଶିଵମ୍ ୫.
ସେ ପାହାଡ଼ରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କପର୍ଦ୍ଦିନଂ ଶ୍ରିଯା ଯୁକ୍ତଂ ଵେଦାଂଗାନାଂ ଚ ଦୁର୍ଗମମ୍ ୫.
ସେ ଜଟାଧାରୀ, ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ବେଦଙ୍ଗମାନେ ଯେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିପାରିନଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଂଡଵତ୍ପତିତୋ ଭୂମୌକ୍ଷମାପଯିତୁମୁଦ୍ଯତଃ ସ୍ତୁତିଂ କର୍ତୁଂ ସମାରେଭେ ଶିଵସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ॥ ୫.
ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ି ଉଠିଲେ, ଖ୍ମା ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଏବଂ ପରମାତ୍ମା ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନମୋ ରୁଦ୍ରାଯ ଶାଂତାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ପରମାତ୍ମନେ ୫.
ଶାନ୍ତ ରୂପୀ ରୁଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମୋ ରୁଦ୍ରାଯ ମହତେ ନୀଲକଂଠାଯ ଵେଧସେ ୫.
ମହାନ ରୁଦ୍ର, ନୀଳକଣ୍ଠ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଓଂକାରସ୍ତ୍ଵଂ ଵଷଟ୍କାରଃ ସର୍ଵାରଂଭପ୍ରଵର୍ତକଃ ୫.
ତୁମେ 'ଓଁ' ଧ୍ୱନି, 'ବଷଟ୍' ଉଚ୍ଚାରଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭକାରୀ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଯଜ୍ଞକର୍ତୄଣାଂ ତ୍ଵମେଵ ପ୍ରତିପାଲକଃ ରକ୍ଷ ରକ୍ଷ ମହାଦେଵ ପୁତ୍ରଶୋକେନ ପୀଡିତମ୍॥ ୫.
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା କେବଳ ତୁମେ। ମହାଦେବ, ପୁଅ ଶୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର।
ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵାଵହିତୋ ଭୂତ୍ଵା ମମ ଵାକ୍ଯଂ ପିତାମହ ୫.
ପିତାମହ, ମୋର କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ।
ସ୍ଵୀଯେନ କର୍ମଣା ଦକ୍ଷୋ ହତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ ସଂଶଯଃ॥ ୫.
ବ୍ରହ୍ମା, ଦକ୍ଷ ନିଜ କର୍ମରେ ନିହତ ହେଲେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ପରେଷାଂ କ୍ଲେଶଦଂ କର୍ମ ନ କାର୍ଯଂ ତତ୍କଦାଚନ ୫.
ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି, ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଦା ରୁଦ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମଣା ସହିତଃ ସୁରୈଃ ୫.
ଏଭଳି କହି, ରୁଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦେବମାନେ ସହିତ ସେଇ ସମୟରେ—
ରୁଦ୍ରସ୍ତଦା ଦଦର୍ଶାଯ ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ଯତ୍କୃତମ୍ ୫.
ତାପରେ ରୁଦ୍ର ଦେଖିଲେ, ବୀରଭଦ୍ର କ'ଣ କରିଛନ୍ତି।
ତଦାନ୍ଯ ଋଷଯଃ ସର୍ଵେ ପିତରଶ୍ଚ ତଥାଵିଧାଃ ୫.
ତାପରେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଓ ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ—
ତ୍ରୋଟିତା ଲୁଂଚିତାଶ୍ଚୈଵ ମୃତାଃ କେଚିଦ୍ରଣାଜିରେ॥ ୫.
କେହି ଆହତ, କେହି ଚୁଲି କାଟା, କେହି ଯୁଦ୍ଧ ମାଇଦାନରେ ମୃତ।
ଶଂଭୁଂ ସମାଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୀରଭଦ୍ରୋ ଗଣୈଃ ସହ ୫.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ବୀରଭଦ୍ର ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ସହିତ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁରଃ ସ୍ଥିତଂ ରୁଦ୍ରୋ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ମହାବଲମ୍ ୫.
ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି, ରୁଦ୍ର—
ଦକ୍ଷମାନଯ ଶୀଘ୍ରଂ ଭୋ ଯେନେଦଂ କୃତମୀଦୃଶମ୍ ୫.
ଯିଏ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲା, ସେ ଦକ୍ଷକୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣ।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ଶଂକରେଣ ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ ୫.
ଶଙ୍କରଙ୍କ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ବୀରଭଦ୍ର ତ୍ୱରିତ ହେଲେ—