ଜ୍ଵରୈସ୍ତୁ ପୀଡିତାନ୍ଦେଵାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁର୍ହସନ୍ନିଵ ୪.
ଦେବତାମାନେ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ହସିଲେ।
ଦେଵାଶ୍ଚିନୌ ତଦାହୂଯ ଵ୍ଯାଧୀନ୍ହଂତୁଂ ତଦା ଭୃତିମ୍ ୪.
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଚିକିତ୍ସକମାନୋକୁ ଡାକି, ସେଇ ରୋଗଗୁଡ଼ିକୁ ନଶ୍ୱ କରିବାକୁ କହିଲେ।
ଜ୍ଵରାଂଶ୍ଚ ସନ୍ନିପାତାଂଶ୍ଚ ଅନ୍ଯେ ଭୂତଦ୍ରୁହସ୍ତଦା ଵିଜ୍ଵରାନଥ ଦେଵାଂଶ୍ଚ କୃତ୍ଵା ମୁମୁଦତୁଶ୍ଚିରମ୍॥ ୪.
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଥିଲେ, ସେମାନେ ତା ସମସ୍ତ ଜ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୋଗ ଦୂର କରି, ଦେବତାମାନୋକୁ ନିରୋଗ କରିଦେଲେ, ଯାହାରେ ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ରହିଲେ।
ତୈର୍ଜିତଂ ଯୋଗିନୀଚକ୍ରଂ ଭୈରଵଂ ଵ୍ଯାକୁଲୀକୃତମ୍ ୪.
ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଦଳ ପରାଜିତ ହେଲା ଏବଂ ଭୈରବ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ।
ସୁରୈର୍ଵିଦ୍ରାଵିତଂ ସୈନ୍ଯଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ପତିତଂ ଭୁଵି ୪.
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରାଇଦିଆଯାଇଥିବା ସେନାକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି—
ତ୍ଵଂ ଶୂରୋସି ମହାବାହୋ ଦେଵାନାଂ ପାଲକୋ ହ୍ଯସି ୪.
ତୁମେ ଏକ ସୂରବୀର, ବିଶାଳ ବାହୁଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସର୍ଵେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରମ୍ ୪.
ଏପରି କହି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ — ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ — ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲା।
ତଦା ଚକ୍ରେଣ ଭଗଵାନ୍ଵୀରଭଦ୍ରଂ ଜଘାନ ସଃ ୪.
ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିଲେ।
ଗ୍ରସିତଂ ଚକ୍ରମାଲୋକ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପରପୁରଂଜଯଃ ୪.
ଚକ୍ରଟି ଗଳିଯିବାକୁ ଦେଖି, ଶତ୍ରୁପୁରୀ ଜୟ କରିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ସ୍ଵଚକ୍ରମାଦାଯ ମହାନୁଭାଵୋ ଦିଵଂ ଗତୋଽଥୋ ଭୁଵନୈକଭର୍ତା ୪.
ସେ ନିଜ ଚକ୍ରକୁ ଫେରାଇ ନେଇ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକମାତ୍ର ଜଗତର ନାୟକ ଦିବଲୋକକୁ ଯାଇଲେ।
ଵିଷ୍ଣୌ ଗତେ ତଦା ସର୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚ ଋଷିଭିଃ ସହ ୫.
ବିଷ୍ଣୁ ଦିବଲୋକକୁ ଯାଇଥିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଋଷିମାନେ ସହିତ ଏକଠା ହେଲେ।
ଭୃଗୁଂ ଚ ପାତଯାମାସ ସ୍ମଶ୍ରୂଣାଂ ଲୁଂଚନଂ କୃତମ୍ ୫.
ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରାଗଲା, ତାଙ୍କର ଦାଡି ଉଖି ନେଇଥିଲେ।
ଵିଡଂବିତା ସ୍ଵଧା ତତ୍ର ଋଷଯଶ୍ଚ ଵିଡଂବିତାଃ ୫.
ସେଠାରେ ସ୍ୱଧାଙ୍କୁ ଉପହାସ କରାଗଲା, ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପହାସିତ ହେଲେ।
ଅନିର୍ଵାଚ୍ଯଂ ତଦା ଚକ୍ରୁର୍ଗଣାଃ କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତାଃ ୫.
ତାପରେ, ଦେବଗଣ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏକ ଅବିବର୍ଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ତଂ ନିଲୀନଂ ସମାଜ୍ଞାଯ ଆନିନାଯରୁଷାନ୍ଵିତଃ ୫.
ସେ ଲୁଚି ରହିଥିବାକୁ ଜାଣି, ଦେବଗଣ ରୋଷରେ ଭରିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ବାହାରେ ଆଣିଲେ।
ଅଭେଦ୍ଯଂ ତଚ୍ଛିରୋ ମତ୍ଵା ଵୀରଭଦ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ ୫.
ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ଏହି ମୁଣ୍ଡକୁ ଅଭେଦ୍ୟ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଗଂଧରାତ୍ପାଟ୍ଯମାନାଚ୍ଚ ଶିରଶ୍ଛିନ୍ନଂ ଦୁରାତ୍ମନଃ ତଚ୍ଛିରଃ ସୁହୁତଂ କୁଂଡେ ଜ୍ଵଲିxxxxxxx॥ ୫.
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଥିବା ସମୟରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଜଣଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ନେଇ, ଏହି ମୁଣ୍ଡକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କୁଣ୍ଡରେ ଭଲଭାବେ ଅର୍ପଣ କରାଗଲା।
ଯେ ଚାନ୍ଯ ଋଷଯୋ ଦେଵାଃ ପିତରୋ ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସାଃ ୫.
ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଦେବତା, ପିତୃମାନେ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ —
ଚଂଦ୍ରାଦିତ୍ଯଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରତାରକାଃ ୫.
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦଳ, ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ତାରାମାନେ —
ସତ୍ଯଲୋକଂ ଗତୋ ବ୍ରହ୍ମା ପୁତ୍ରଶୋକେନ ପୀଡିତଃ ୫.
ପୁତ୍ରର ଶୋକରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସତ୍ୟଲୋକକୁ ଗଲେ।
ମନସା ଦୂଯମାନେନ ଶଂନ ଲେଭେ ପିତାମହଃ ୫.
ମନରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭରି, ପିତାମହ ଶାନ୍ତି ମିଳିଲେନି।
ଗମନାଯ ମତିଂ ଚକ୍ରେ କୈଲାସଂ ପର୍ଵତଂ ପ୍ରତି ୫.
ସେ କୈଳାସ ପାହାଡ଼କୁ ଯିବାକୁ ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସ ଦଦର୍ଶ ସଦାଶିଵମ୍ ୫.
ସେ ପାହାଡ଼ରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କପର୍ଦ୍ଦିନଂ ଶ୍ରିଯା ଯୁକ୍ତଂ ଵେଦାଂଗାନାଂ ଚ ଦୁର୍ଗମମ୍ ୫.
ସେ ଜଟାଧାରୀ, ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ବେଦଙ୍ଗମାନେ ଯେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିପାରିନଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଂଡଵତ୍ପତିତୋ ଭୂମୌକ୍ଷମାପଯିତୁମୁଦ୍ଯତଃ ସ୍ତୁତିଂ କର୍ତୁଂ ସମାରେଭେ ଶିଵସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ॥ ୫.
ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ି ଉଠିଲେ, ଖ୍ମା ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଏବଂ ପରମାତ୍ମା ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନମୋ ରୁଦ୍ରାଯ ଶାଂତାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ପରମାତ୍ମନେ ୫.
ଶାନ୍ତ ରୂପୀ ରୁଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମୋ ରୁଦ୍ରାଯ ମହତେ ନୀଲକଂଠାଯ ଵେଧସେ ୫.
ମହାନ ରୁଦ୍ର, ନୀଳକଣ୍ଠ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଓଂକାରସ୍ତ୍ଵଂ ଵଷଟ୍କାରଃ ସର୍ଵାରଂଭପ୍ରଵର୍ତକଃ ୫.
ତୁମେ 'ଓଁ' ଧ୍ୱନି, 'ବଷଟ୍' ଉଚ୍ଚାରଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭକାରୀ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଯଜ୍ଞକର୍ତୄଣାଂ ତ୍ଵମେଵ ପ୍ରତିପାଲକଃ ରକ୍ଷ ରକ୍ଷ ମହାଦେଵ ପୁତ୍ରଶୋକେନ ପୀଡିତମ୍॥ ୫.
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା କେବଳ ତୁମେ। ମହାଦେବ, ପୁଅ ଶୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର।
ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵାଵହିତୋ ଭୂତ୍ଵା ମମ ଵାକ୍ଯଂ ପିତାମହ ୫.
ପିତାମହ, ମୋର କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ।