ତସ୍ମାତ୍କାଯଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସ୍ଵସ୍ଥା ଭଵ ଶୁଚିସ୍ମିତେ ୩.
ତେଣୁ, ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତ ହେଉ, ହସୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ ।
ନିଂଦାଯୁକ୍ତଂ ସ୍ଵପିତରଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ରୁଷିତା ଭୃଶମ୍ ୩.
ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦାରେ ଭରିଥିବା ଦେଖି, ସେ ଭୟଙ୍କର ରାଗିଗଲେ ।
ଶଂକରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମାଂହ କିଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ତେନ ପୃଚ୍ଛିତା ତାଵୁଭୌ ନରକେ ଯାତୋ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ॥ ୩.
ଶଂକରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ କହିଲେ: 'ସେ ପଚାରିଲେ ମୁଁ କଣ କହିବି? ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେଯାଏ, ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ନରକକୁ ଯିବ ।'
ତସ୍ମାତ୍ତଯକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦେହଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ହୁତାଶନମ୍॥ ୩.
ତେଣୁ, ଏହି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି ।
ଏଵଂ ମୀମାଂସମାନା ସା ଶିଵରୁଦ୍ରେତିଭାଷିଣୀ ୩.
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, 'ଶିବ' ଓ 'ରୁଦ୍ର' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ ।
ହାହାକାରେଣ ମହତା ଵ୍ଯାପ୍ତମାସୀଦ୍ଦିଗଂତରମ୍ ୩.
ବଡ଼ ହାହାକାର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଭରିଦେଲା ।
ଶସ୍ତ୍ରୈଃ ସ୍ଵୈର୍ଜଧ୍ନୁରାତ୍ମାନଂ ସ୍ଵାନି ଦେହାନି ଚିଚ୍ଛିଦୁଃ ୩.
ନିଜ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନିଜ ଦେହକୁ ଆଘାତ ଦେଇ କାଟିଦେଲେ ।
ନୀରାଜଯଂତସ୍ତ୍ଵରିତା ଭସ୍ମୀଭୂତାଶ୍ଚ ଜଜ୍ଞିରେ ୩.
ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ନୀରାଜନ କରି, ସେମାନେ ଛାଇଁ ହେଇଗଲେ ।
ଶସ୍ତ୍ରପ୍ରାହାରୈଃ ସ୍ଵାଂଗାନି ଚିଚ୍ଛିଦୁଶ୍ଚାତିଭୀଷଣାଃ ୩.
ଭୟଙ୍କର ଶସ୍ତ୍ର ଆଘାତରେ ସେମାନେ ନିଜ ଅଙ୍ଗକୁ କାଟିଦେଲେ ।
ଗଣାସ୍ତତ୍ରାଯୂତେ ଦ୍ଵେ ଚ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍ ୩.
ସେଠି ଦୁଇଟି ଗଣ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଲାଗିଲା ।
ଵିଶ୍ଵେଽଶ୍ଵନୌ ଲୋକପାଲାସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂବୂତାସ୍ତଦାଭଵନ୍ ୩.
ସେ ସମୟରେ ବିଶ୍ୱେଦେବ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ନିରବ ହୋଇ ରହିଲେ।
ଏଵଂ ଭୂତସ୍ତଦା ଯଜ୍ଞୋ ଜାତସ୍ତସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ ୩.
ସେହି ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତି ତାହା ସମୟରେ ଏକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵିପ୍ରା ନାରଦେନ ମହାତ୍ମନା ୩.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମହାତ୍ମା ନାରଦ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଦାକର୍ଣ୍ଯେଶ୍ଵରୋ ଵାକ୍ଯଂ ନାରଦସ୍ଯ ମୁଖୋଦ୍ଗତମ୍ ୩.
ତାପରେ, ନାରଦଙ୍କ ମୁଖରୁ ନିସ୍ସରିତ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଈଶ୍ୱର ତାହାକୁ ଗମ୍ଭୀରତାରେ ଶୁଣିଲେ।
ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଚ ଜଟାଂ ରୁଦ୍ରୋ ଲୋକସଂହାରକାରକଃ ୩.
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ନଶ୍ୱର କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ଜଟା ଖୋଲିଦେଲେ।
ତାଡନାଚ୍ଚ ସମୁଦ୍ଭୂତୋ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମହାଯଶାଃ ୩.
ସେଇ ଘୋର ଆଘାତରୁ, ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୀରଭଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
କୋପାନ୍ନିଃଶ୍ଵସିତେନୈଵ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ ୩.
ମହାତ୍ମା ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଓ ଶ୍ୱାସରୁ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ଵିଜ୍ଞପ୍ତୋ ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ରୁଦ୍ରୋ ରୌଦ୍ରପରାକ୍ରମଃ ୩.
ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପୀ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ରୁଦ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରଃ ପ୍ରେଷଯାମାସ ସତ୍ଵରମ୍ ୩.
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ପଠାଇଦେଲେ।
ଶାସନଂ ଶିରସା ଧୃତ୍ଵା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମହାତେଜା ଯଯୌ ଦକ୍ଷମଖଂ ପ୍ରତି॥ ୩.
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି, ଦୀପ୍ତିମାନ ବୀରଭଦ୍ର ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥଳକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତଦାନୀମେଵ ସହସା ଦୁର୍ନିମିତ୍ତାନି ଚାଭଵନ୍ ୩.
ସେଇ ସମୟରେ ହଠାତ୍ ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା।
ଅସୃଗ୍ଵର୍ଷତି ଦେଵଶ୍ଚ ତିମିରେଣାଽଽଵୃତା ଦିଵଶଃ ୩.
ଆକାଶ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ରକ୍ତ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା।
ଏଵଂଵିଧାନ୍ଯରିଷ୍ଟାନି ଦଦୃଶୁର୍ଵିବୁଧାଦଯଃ ୩.
ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖିଲେ।
ରକ୍ଷରକ୍ଷ ମହାଵିଷ୍ଣୋ ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପରମୋ ଗୁରୁଃ ୩.
ହେ ମହାବିଷ୍ଣୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, କାରଣ ଆପଣେ ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁରୁ।
ଦକ୍ଷେଣ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯ ମାନୋ ହି ଜଗାଦ ମଧୁସୂଦନଃ ୩.
ଡକ୍ଷଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ମଧୁସୂଦନ କଥା କହିଲେ।
ଅପୂଜ୍ଯା ଯତ୍ର ପୂଜ୍ଯଂତେ ପୂଜନୀଯୋ ନ ପୂଜ୍ଯତେ ଈଶ୍ଵରାଵଜ୍ଞଯା ସର୍ଵଂ ଵିଫଲଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି॥ ୩.
ଯେଉଁଠାରେ ଅପାତ୍ରମାନେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ମିଳେନାହିଁ, ଏବଂ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଅବମାନ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଫଳହୀନ ହେଉଛି।
ଅପୂଜ୍ଯା ଯତ୍ର ପୂଜ୍ଯଂ ତେ ପୂଜନୀଯୋ ନ ପୂଜ୍ଯତେ ୩.
ଯେଉଁଠାରେ ଅପାତ୍ରମାନେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ମିଳେନାହିଁ—
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ମାନନୀଯୋ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ ୩.
ସେଥିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ।
ଅଧୁନୈଵ ଵଯଂ ସର୍ଵେ ପ୍ରଭଵୋ ନ ଭଵାମହେ ୩.
ଏବେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆରମ୍ଭକାରୀ ନୁହେଁ।
ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦକ୍ଷଶ୍ଚିଂତାପରୋଽଭଵତ୍ ୩.
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଡକ୍ଷ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଗଲେ।