ହେ ଵିଷ୍ଣୋ ତ୍ଵଂ ମହାଦେଵଂ ଜାନାସି ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ୩.
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ମହାଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣ।
ପୁରା ପଂଚମୁଖୋ ଭୂତ୍ଵା ଗର୍ଵିତୋସି ସଦାଶିଵମ୍ ୩.
ପୂର୍ବେ ତୁମେ ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ହୋଇ, ସଦାଶିବଙ୍କ ଠାରେ ଗର୍ବିତ ହେଇଥିଲ।
ଭିକ୍ଷାଟନଂ କୃତଂ ଯେନ ପୁରା ଦାରୁଵନେ ଵିଭୁଃ ୩.
ପ୍ରଭୁ ଏକଦା ଦାରୁବନରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଥିଲେ ।
ଶପ୍ତେନାପି ଚ ରୁଦ୍ରେଣ ଭଵଦ୍ଭିର୍ଵିସ୍ମୃତଂ କଥମ୍ ୩.
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି କଥା କିପରି ତୁମେମାନେ ଭୁଲିଗଲେ ?
ଲିଂଗଭୂତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଜାତଂ ତତ୍କ୍ଷଣମେଵ ହି ୩.
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲା ।
ସର୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚ ସଂଭୂତା ଯତୋ ଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ ୩.
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବତାଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଲେ ।
ତସ୍ଯା ଵଚନମାକର୍ଣ୍ଯ ଦକ୍ଷଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ ୩.
ସେଠାରେ ସେ ମହିଳାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦକ୍ଷ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ ।
ଗଚ୍ଛ ଵା ତିଷ୍ଠଵା ଭଦ୍ରେ କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ହି ସମାଗତା ୩.
ଭଲ ମହିଳେ, ଚାଲିଯାଅ କିମ୍ବା ରୁହ, କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ ?
ଅକୁଲୀନୋ ଵେଦବାହ୍ଯୋ ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚରାଟ୍ ୩.
ସେ ବଂଶହୀନ, ବେଦର ବାହାର, ଭୂତ-ପ୍ରେତ-ପିଶାଚଙ୍କ ରାଜା ।
ମଯା ଦତ୍ତାସି ସୁଶ୍ରୋଣି ପାପିନା ମଂଦବୁଦ୍ଧିନା ୩.
ମୋତେ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଓ ପାପୀ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲି, ସୁନ୍ଦରୀ ।
ତସ୍ମାତ୍କାଯଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସ୍ଵସ୍ଥା ଭଵ ଶୁଚିସ୍ମିତେ ୩.
ତେଣୁ, ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତ ହେଉ, ହସୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ ।
ନିଂଦାଯୁକ୍ତଂ ସ୍ଵପିତରଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ରୁଷିତା ଭୃଶମ୍ ୩.
ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦାରେ ଭରିଥିବା ଦେଖି, ସେ ଭୟଙ୍କର ରାଗିଗଲେ ।
ଶଂକରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମାଂହ କିଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ତେନ ପୃଚ୍ଛିତା ତାଵୁଭୌ ନରକେ ଯାତୋ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ॥ ୩.
ଶଂକରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ କହିଲେ: 'ସେ ପଚାରିଲେ ମୁଁ କଣ କହିବି? ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେଯାଏ, ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ନରକକୁ ଯିବ ।'
ତସ୍ମାତ୍ତଯକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦେହଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ହୁତାଶନମ୍॥ ୩.
ତେଣୁ, ଏହି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି ।
ଏଵଂ ମୀମାଂସମାନା ସା ଶିଵରୁଦ୍ରେତିଭାଷିଣୀ ୩.
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, 'ଶିବ' ଓ 'ରୁଦ୍ର' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ ।
ହାହାକାରେଣ ମହତା ଵ୍ଯାପ୍ତମାସୀଦ୍ଦିଗଂତରମ୍ ୩.
ବଡ଼ ହାହାକାର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଭରିଦେଲା ।
ଶସ୍ତ୍ରୈଃ ସ୍ଵୈର୍ଜଧ୍ନୁରାତ୍ମାନଂ ସ୍ଵାନି ଦେହାନି ଚିଚ୍ଛିଦୁଃ ୩.
ନିଜ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନିଜ ଦେହକୁ ଆଘାତ ଦେଇ କାଟିଦେଲେ ।
ନୀରାଜଯଂତସ୍ତ୍ଵରିତା ଭସ୍ମୀଭୂତାଶ୍ଚ ଜଜ୍ଞିରେ ୩.
ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ନୀରାଜନ କରି, ସେମାନେ ଛାଇଁ ହେଇଗଲେ ।
ଶସ୍ତ୍ରପ୍ରାହାରୈଃ ସ୍ଵାଂଗାନି ଚିଚ୍ଛିଦୁଶ୍ଚାତିଭୀଷଣାଃ ୩.
ଭୟଙ୍କର ଶସ୍ତ୍ର ଆଘାତରେ ସେମାନେ ନିଜ ଅଙ୍ଗକୁ କାଟିଦେଲେ ।
ଗଣାସ୍ତତ୍ରାଯୂତେ ଦ୍ଵେ ଚ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍ ୩.
ସେଠି ଦୁଇଟି ଗଣ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଲାଗିଲା ।
ଵିଶ୍ଵେଽଶ୍ଵନୌ ଲୋକପାଲାସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂବୂତାସ୍ତଦାଭଵନ୍ ୩.
ସେ ସମୟରେ ବିଶ୍ୱେଦେବ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ନିରବ ହୋଇ ରହିଲେ।
ଏଵଂ ଭୂତସ୍ତଦା ଯଜ୍ଞୋ ଜାତସ୍ତସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ ୩.
ସେହି ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତି ତାହା ସମୟରେ ଏକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵିପ୍ରା ନାରଦେନ ମହାତ୍ମନା ୩.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମହାତ୍ମା ନାରଦ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଦାକର୍ଣ୍ଯେଶ୍ଵରୋ ଵାକ୍ଯଂ ନାରଦସ୍ଯ ମୁଖୋଦ୍ଗତମ୍ ୩.
ତାପରେ, ନାରଦଙ୍କ ମୁଖରୁ ନିସ୍ସରିତ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଈଶ୍ୱର ତାହାକୁ ଗମ୍ଭୀରତାରେ ଶୁଣିଲେ।
ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଚ ଜଟାଂ ରୁଦ୍ରୋ ଲୋକସଂହାରକାରକଃ ୩.
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ନଶ୍ୱର କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ଜଟା ଖୋଲିଦେଲେ।
ତାଡନାଚ୍ଚ ସମୁଦ୍ଭୂତୋ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମହାଯଶାଃ ୩.
ସେଇ ଘୋର ଆଘାତରୁ, ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୀରଭଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
କୋପାନ୍ନିଃଶ୍ଵସିତେନୈଵ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ ୩.
ମହାତ୍ମା ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଓ ଶ୍ୱାସରୁ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ଵିଜ୍ଞପ୍ତୋ ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ରୁଦ୍ରୋ ରୌଦ୍ରପରାକ୍ରମଃ ୩.
ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପୀ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ରୁଦ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରଃ ପ୍ରେଷଯାମାସ ସତ୍ଵରମ୍ ୩.
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ପଠାଇଦେଲେ।
ଶାସନଂ ଶିରସା ଧୃତ୍ଵା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମହାତେଜା ଯଯୌ ଦକ୍ଷମଖଂ ପ୍ରତି॥ ୩.
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି, ଦୀପ୍ତିମାନ ବୀରଭଦ୍ର ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥଳକୁ ଚାଲିଗଲେ।