ଭୂଷଣାନି ମହାର୍ହାଣି ତେଭ୍ଯୋ ଦେଵ୍ଯୈ ପରଂତପଃ ୨.
ସେ ମହାତ୍ମା ତାପସୀ, ଦେବୀଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହନା ଦେଲେ।
ଦେଵ୍ଯା ଗତଂ ଵୈ ସ୍ଵପିତୁର୍ଗୃହଂ ତଦା ଵିମୃଶ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଭଗଵାନ୍ମହେଶଃ ୨.
ଦେବୀ ଜେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଭଗବାନ ମହେଶ୍ୱର ସମସ୍ତ କଥା ଭାବିଲେ।
ଦାକ୍ଷାଯଣୀ ଗତା ତତ୍ର ଯତ୍ର ଯଜ୍ଞୋ ମହାନଭୂତ୍ ୩.
ଦାକ୍ଷାୟଣୀ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିଲା।
ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତା ତଦା ଦେଵା ଅଵତୀର୍ଯ ନିଜାସନାତ୍ ୩.
ସେ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଥିବା ବେଳେ, ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଆସନରୁ ଉଠି ନମିଲେ।
ମାତରଂ ପିତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁହୃତ୍ସଂବଂଧି ଵାଂଧଵାନ୍ ୩.
ମାଆ, ବାପା, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ନିକଟଜନମାନେ ଦେଖିଲେ।
ବଭାଷେ ଵଚନଂ ଦେଵୀ ପ୍ରସ୍ତାପସଦୃଶଂ ତଦା ୩.
ସେଇ ସମୟରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଅନୁଯାୟୀ ଉଚିତ କଥା କହିଲେ।
ଯେନ ପୂତମିଦଂ ସର୍ଵଂ ସମଗ୍ରଂ ସଚରାଚରମ୍ ୩.
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି—
ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ମଂତ୍ରାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ହଵ୍ଯଂ କଵ୍ଯଂ ଚ ଯନ୍ମଯମ୍ ୩.
ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଯାହା ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଉପହାର ଦିଆଯାଏ, ସେ ସବୁ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭର କରେ।
ଶଂଭୁନା ହି ଵିନା ତାତ କଥଂ ଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ ୩.
ହେ ବାପା, ଶଂଭୁ ବିନା କିପରି ଯଜ୍ଞ ଚାଲିପାରିବ?
ହେ ଭୃଗୋ ତ୍ଵଂ ନ ଜାନାସି ହେ କଶ୍ଯପ ମହାମତେ ୩.
ହେ ଭୃଗୁ, ତୁମେ ଜାଣିନାହ, ହେ କଶ୍ୟପ, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ—
ହେ ଵିଷ୍ଣୋ ତ୍ଵଂ ମହାଦେଵଂ ଜାନାସି ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ୩.
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ମହାଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣ।
ପୁରା ପଂଚମୁଖୋ ଭୂତ୍ଵା ଗର୍ଵିତୋସି ସଦାଶିଵମ୍ ୩.
ପୂର୍ବେ ତୁମେ ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ହୋଇ, ସଦାଶିବଙ୍କ ଠାରେ ଗର୍ବିତ ହେଇଥିଲ।
ଭିକ୍ଷାଟନଂ କୃତଂ ଯେନ ପୁରା ଦାରୁଵନେ ଵିଭୁଃ ୩.
ପ୍ରଭୁ ଏକଦା ଦାରୁବନରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଥିଲେ ।
ଶପ୍ତେନାପି ଚ ରୁଦ୍ରେଣ ଭଵଦ୍ଭିର୍ଵିସ୍ମୃତଂ କଥମ୍ ୩.
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି କଥା କିପରି ତୁମେମାନେ ଭୁଲିଗଲେ ?
ଲିଂଗଭୂତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଜାତଂ ତତ୍କ୍ଷଣମେଵ ହି ୩.
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲା ।
ସର୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚ ସଂଭୂତା ଯତୋ ଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ ୩.
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବତାଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଲେ ।
ତସ୍ଯା ଵଚନମାକର୍ଣ୍ଯ ଦକ୍ଷଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ ୩.
ସେଠାରେ ସେ ମହିଳାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦକ୍ଷ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ ।
ଗଚ୍ଛ ଵା ତିଷ୍ଠଵା ଭଦ୍ରେ କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ହି ସମାଗତା ୩.
ଭଲ ମହିଳେ, ଚାଲିଯାଅ କିମ୍ବା ରୁହ, କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ ?
ଅକୁଲୀନୋ ଵେଦବାହ୍ଯୋ ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚରାଟ୍ ୩.
ସେ ବଂଶହୀନ, ବେଦର ବାହାର, ଭୂତ-ପ୍ରେତ-ପିଶାଚଙ୍କ ରାଜା ।
ମଯା ଦତ୍ତାସି ସୁଶ୍ରୋଣି ପାପିନା ମଂଦବୁଦ୍ଧିନା ୩.
ମୋତେ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଓ ପାପୀ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲି, ସୁନ୍ଦରୀ ।
ତସ୍ମାତ୍କାଯଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସ୍ଵସ୍ଥା ଭଵ ଶୁଚିସ୍ମିତେ ୩.
ତେଣୁ, ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତ ହେଉ, ହସୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ ।
ନିଂଦାଯୁକ୍ତଂ ସ୍ଵପିତରଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ରୁଷିତା ଭୃଶମ୍ ୩.
ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦାରେ ଭରିଥିବା ଦେଖି, ସେ ଭୟଙ୍କର ରାଗିଗଲେ ।
ଶଂକରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମାଂହ କିଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ତେନ ପୃଚ୍ଛିତା ତାଵୁଭୌ ନରକେ ଯାତୋ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ॥ ୩.
ଶଂକରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ କହିଲେ: 'ସେ ପଚାରିଲେ ମୁଁ କଣ କହିବି? ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେଯାଏ, ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ନରକକୁ ଯିବ ।'
ତସ୍ମାତ୍ତଯକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦେହଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ହୁତାଶନମ୍॥ ୩.
ତେଣୁ, ଏହି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି ।
ଏଵଂ ମୀମାଂସମାନା ସା ଶିଵରୁଦ୍ରେତିଭାଷିଣୀ ୩.
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, 'ଶିବ' ଓ 'ରୁଦ୍ର' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ ।
ହାହାକାରେଣ ମହତା ଵ୍ଯାପ୍ତମାସୀଦ୍ଦିଗଂତରମ୍ ୩.
ବଡ଼ ହାହାକାର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଭରିଦେଲା ।
ଶସ୍ତ୍ରୈଃ ସ୍ଵୈର୍ଜଧ୍ନୁରାତ୍ମାନଂ ସ୍ଵାନି ଦେହାନି ଚିଚ୍ଛିଦୁଃ ୩.
ନିଜ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନିଜ ଦେହକୁ ଆଘାତ ଦେଇ କାଟିଦେଲେ ।
ନୀରାଜଯଂତସ୍ତ୍ଵରିତା ଭସ୍ମୀଭୂତାଶ୍ଚ ଜଜ୍ଞିରେ ୩.
ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ନୀରାଜନ କରି, ସେମାନେ ଛାଇଁ ହେଇଗଲେ ।
ଶସ୍ତ୍ରପ୍ରାହାରୈଃ ସ୍ଵାଂଗାନି ଚିଚ୍ଛିଦୁଶ୍ଚାତିଭୀଷଣାଃ ୩.
ଭୟଙ୍କର ଶସ୍ତ୍ର ଆଘାତରେ ସେମାନେ ନିଜ ଅଙ୍ଗକୁ କାଟିଦେଲେ ।
ଗଣାସ୍ତତ୍ରାଯୂତେ ଦ୍ଵେ ଚ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍ ୩.
ସେଠି ଦୁଇଟି ଗଣ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଲାଗିଲା ।