ତସ୍ଯ ଯେ ମାନିନଃ ସର୍ଵେ ସସୁରାସୁକିଂନରାଃ ୨.
ଯେଉଁମାନେ ଅହଂକାରୀ, ସେମାନେ ଦେବତା, ଅସୁର ଏବଂ କିନ୍ନର ହେଉନ୍ତୁ—
ଅନାହୂତାଶ୍ଚ ଯେ ସୁଭ୍ରୁ ଗଚ୍ଛଂତି ପରମନ୍ଦିରମ୍ ୨.
ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟର ବଡ଼ ଘରକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି—
ପରେଷାଂ ମଂଦିରଂ ପ୍ରାପ୍ତ ଇଂଦ୍ରୋପି ଲଘୁତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ୨.
ଅନ୍ୟର ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଗୃଣ୍ହିତ ହେବେ।
ଏଵମୁକ୍ତା ସତୀ ତେନ ମହେଶେନ ମହାତ୍ମନା ୨.
ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସତୀଙ୍କୁ କହାଯାଇଲା।
ଯଜ୍ଞୋ ହି ସତ୍ଯଂ ଲୋକେ ତ୍ଵଂ ସ ତ୍ଵଂ ଦେଵଵରେଶ୍ଵର ତତ୍ସର୍ଵଂ ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛାମି ତସ୍ଯ ଭାଵଂ ଦୁରାତ୍ମନଃ॥ ୨.
ଯଜ୍ଞ ଏହି ସଂସାରରେ ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଟେ, ଆପଣେ ହେଉଛନ୍ତି ସେହି ଯଜ୍ଞ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ଏହି ସବୁ କଥା ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେହି ଦୁଷ୍ଟର ସ୍ଵଭାବ କଣ ଅଛି ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ତସ୍ମାଚ୍ଚାଦ୍ଯୈଵ ଗଚ୍ଛାମି ଯଜ୍ଞଵାଡଂ ପିତୁର୍ମ୍ମମ ୨.
ସେଥିପାଇଁ, ଆଜି ଏଠାରୁ ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ବେଦିକାକୁ ଯିବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରସ୍ତଯା ଦେଵ୍ଯା ଶିଵଃ ସ୍ଵଯମ୍ ୨.
ସେଇ ଦେବୀ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର, ନିଜେ ଶିବ, ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଶୁଣିଲେ।
ସ ତାମୁଵାଚ ଦେଵେଶୋ ମହେଶଃ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦଃ ୨.
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାନ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ମହେଶ୍ୱର, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଏତଂ ନଂଦିନମାରୁହ୍ଯ ନାନାଵିଧଗଣାନ୍ଵିତା ୨.
ନନ୍ଦି ଉପରେ ଚଢ଼ି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଣମାନେ ସହିତ ଦେବୀ ଚାଲିଗଲେ।
ତୈର୍ଗଣୈଃ ସଂଵୃତା ଦେଵୀ ଜଗାମ ପିତୃମଂଦିରମ୍ ୨.
ସେହି ଗଣମାନଙ୍କ ଘେରାଉ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଭୂଷଣାନି ମହାର୍ହାଣି ତେଭ୍ଯୋ ଦେଵ୍ଯୈ ପରଂତପଃ ୨.
ସେ ମହାତ୍ମା ତାପସୀ, ଦେବୀଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହନା ଦେଲେ।
ଦେଵ୍ଯା ଗତଂ ଵୈ ସ୍ଵପିତୁର୍ଗୃହଂ ତଦା ଵିମୃଶ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଭଗଵାନ୍ମହେଶଃ ୨.
ଦେବୀ ଜେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଭଗବାନ ମହେଶ୍ୱର ସମସ୍ତ କଥା ଭାବିଲେ।
ଦାକ୍ଷାଯଣୀ ଗତା ତତ୍ର ଯତ୍ର ଯଜ୍ଞୋ ମହାନଭୂତ୍ ୩.
ଦାକ୍ଷାୟଣୀ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିଲା।
ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତା ତଦା ଦେଵା ଅଵତୀର୍ଯ ନିଜାସନାତ୍ ୩.
ସେ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଥିବା ବେଳେ, ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଆସନରୁ ଉଠି ନମିଲେ।
ମାତରଂ ପିତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁହୃତ୍ସଂବଂଧି ଵାଂଧଵାନ୍ ୩.
ମାଆ, ବାପା, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ନିକଟଜନମାନେ ଦେଖିଲେ।
ବଭାଷେ ଵଚନଂ ଦେଵୀ ପ୍ରସ୍ତାପସଦୃଶଂ ତଦା ୩.
ସେଇ ସମୟରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଅନୁଯାୟୀ ଉଚିତ କଥା କହିଲେ।
ଯେନ ପୂତମିଦଂ ସର୍ଵଂ ସମଗ୍ରଂ ସଚରାଚରମ୍ ୩.
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି—
ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ମଂତ୍ରାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ହଵ୍ଯଂ କଵ୍ଯଂ ଚ ଯନ୍ମଯମ୍ ୩.
ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଯାହା ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଉପହାର ଦିଆଯାଏ, ସେ ସବୁ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭର କରେ।
ଶଂଭୁନା ହି ଵିନା ତାତ କଥଂ ଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ ୩.
ହେ ବାପା, ଶଂଭୁ ବିନା କିପରି ଯଜ୍ଞ ଚାଲିପାରିବ?
ହେ ଭୃଗୋ ତ୍ଵଂ ନ ଜାନାସି ହେ କଶ୍ଯପ ମହାମତେ ୩.
ହେ ଭୃଗୁ, ତୁମେ ଜାଣିନାହ, ହେ କଶ୍ୟପ, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ—
ହେ ଵିଷ୍ଣୋ ତ୍ଵଂ ମହାଦେଵଂ ଜାନାସି ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ୩.
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ମହାଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣ।
ପୁରା ପଂଚମୁଖୋ ଭୂତ୍ଵା ଗର୍ଵିତୋସି ସଦାଶିଵମ୍ ୩.
ପୂର୍ବେ ତୁମେ ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ହୋଇ, ସଦାଶିବଙ୍କ ଠାରେ ଗର୍ବିତ ହେଇଥିଲ।
ଭିକ୍ଷାଟନଂ କୃତଂ ଯେନ ପୁରା ଦାରୁଵନେ ଵିଭୁଃ ୩.
ପ୍ରଭୁ ଏକଦା ଦାରୁବନରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଥିଲେ ।
ଶପ୍ତେନାପି ଚ ରୁଦ୍ରେଣ ଭଵଦ୍ଭିର୍ଵିସ୍ମୃତଂ କଥମ୍ ୩.
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି କଥା କିପରି ତୁମେମାନେ ଭୁଲିଗଲେ ?
ଲିଂଗଭୂତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଜାତଂ ତତ୍କ୍ଷଣମେଵ ହି ୩.
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲା ।
ସର୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚ ସଂଭୂତା ଯତୋ ଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ ୩.
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବତାଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଲେ ।
ତସ୍ଯା ଵଚନମାକର୍ଣ୍ଯ ଦକ୍ଷଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ ୩.
ସେଠାରେ ସେ ମହିଳାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦକ୍ଷ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ ।
ଗଚ୍ଛ ଵା ତିଷ୍ଠଵା ଭଦ୍ରେ କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ହି ସମାଗତା ୩.
ଭଲ ମହିଳେ, ଚାଲିଯାଅ କିମ୍ବା ରୁହ, କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ ?
ଅକୁଲୀନୋ ଵେଦବାହ୍ଯୋ ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚରାଟ୍ ୩.
ସେ ବଂଶହୀନ, ବେଦର ବାହାର, ଭୂତ-ପ୍ରେତ-ପିଶାଚଙ୍କ ରାଜା ।
ମଯା ଦତ୍ତାସି ସୁଶ୍ରୋଣି ପାପିନା ମଂଦବୁଦ୍ଧିନା ୩.
ମୋତେ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଓ ପାପୀ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲି, ସୁନ୍ଦରୀ ।