କେଚିଦ୍ଭଯାନକା ରୌଦ୍ରାଃ କବଂଧାଶ୍ଚ ତଥା ପରେ ୨.
କିଛି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ରୌଦ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ମୁଣ୍ଡହୀନ ଭୂତ ଥିଲେ।
ଏଵଂଭୂତାଶ୍ଚ ଶତଶଃ ସର୍ଵେ ତେ କୃତ୍ତିଵାସସଃ ୨.
ଏପରି ଶତଶଃ ଲୋକେ, ସମସ୍ତେ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଜିତେଂଦ୍ରିଯା ଵୀତରାଗାଃ ସର୍ଵେ ଵିଷଯଵୈରିଣଃ ଦୃଷ୍ଟସ୍ତଯା ଉପାଵିଷ୍ଟ ଆସନେ ପରାମାଦ୍ଭୁତେ॥ ୨.
ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ, ରାଗ ରହିତ ଏବଂ ଭୋଗବିଲାସର ଶତ୍ରୁ ଥିଲେ; ସେ ତାଙ୍କୁ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଆକ୍ଷିପ୍ତଚିତ୍ତା ସହସା ଜଗାମ ଶିଵସଂନିଧିମ୍ ୨.
ତାଙ୍କର ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବାରୁ, ସେ ହଠାତ୍ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରେମ୍ଣୋଦିତା ଵଚୋଭିଃ ସା ବହୁମାନପୁରଃସରମ୍ ୨.
ସେ ପ୍ରେମ ଏବଂ ଗଭୀର ସମ୍ମାନର ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା ତେନ ଉଵାଚାସିତଲୋଚନା॥ ୨.
ସେପରି କଥା ଶୁଣି, କଳା ନୟନ ଥିବା ସେ ତାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ପିତୁର୍ମମ ମହାଯଜ୍ଞେ କସ୍ମାତ୍ତଵ ନ ରୋଚତେ ୨.
ମୋ ପିତାଙ୍କର ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କାହିଁକି ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁନାହିଁ?
ସୁହୃଦାମେଷ ଵୈ ଧର୍ମଃ ସୁହୃଦ୍ଭିଃ ସହ ସଂଗତିମ୍ ୨.
ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ଏକତ୍ର ହେବା, ଏହିଁ ହେଉଛି ସଠିକ ବନ୍ଧୁତ୍ୱର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।
ତସମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଅନାହୂତୋଽପି ଗଚ୍ଛ ଭୋଃ ୨.
ତେଣୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ଆମନ୍ତ୍ରଣ ନ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଯିବା ଉଚିତ।
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ ଭାଷେ ସୂନୃତଂ ଵଚଃ ୨.
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ମୃଦୁ ଏବଂ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
ତସ୍ଯ ଯେ ମାନିନଃ ସର୍ଵେ ସସୁରାସୁକିଂନରାଃ ୨.
ଯେଉଁମାନେ ଅହଂକାରୀ, ସେମାନେ ଦେବତା, ଅସୁର ଏବଂ କିନ୍ନର ହେଉନ୍ତୁ—
ଅନାହୂତାଶ୍ଚ ଯେ ସୁଭ୍ରୁ ଗଚ୍ଛଂତି ପରମନ୍ଦିରମ୍ ୨.
ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟର ବଡ଼ ଘରକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି—
ପରେଷାଂ ମଂଦିରଂ ପ୍ରାପ୍ତ ଇଂଦ୍ରୋପି ଲଘୁତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ୨.
ଅନ୍ୟର ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଗୃଣ୍ହିତ ହେବେ।
ଏଵମୁକ୍ତା ସତୀ ତେନ ମହେଶେନ ମହାତ୍ମନା ୨.
ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସତୀଙ୍କୁ କହାଯାଇଲା।
ଯଜ୍ଞୋ ହି ସତ୍ଯଂ ଲୋକେ ତ୍ଵଂ ସ ତ୍ଵଂ ଦେଵଵରେଶ୍ଵର ତତ୍ସର୍ଵଂ ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛାମି ତସ୍ଯ ଭାଵଂ ଦୁରାତ୍ମନଃ॥ ୨.
ଯଜ୍ଞ ଏହି ସଂସାରରେ ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଟେ, ଆପଣେ ହେଉଛନ୍ତି ସେହି ଯଜ୍ଞ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ଏହି ସବୁ କଥା ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେହି ଦୁଷ୍ଟର ସ୍ଵଭାବ କଣ ଅଛି ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ତସ୍ମାଚ୍ଚାଦ୍ଯୈଵ ଗଚ୍ଛାମି ଯଜ୍ଞଵାଡଂ ପିତୁର୍ମ୍ମମ ୨.
ସେଥିପାଇଁ, ଆଜି ଏଠାରୁ ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ବେଦିକାକୁ ଯିବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରସ୍ତଯା ଦେଵ୍ଯା ଶିଵଃ ସ୍ଵଯମ୍ ୨.
ସେଇ ଦେବୀ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର, ନିଜେ ଶିବ, ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଶୁଣିଲେ।
ସ ତାମୁଵାଚ ଦେଵେଶୋ ମହେଶଃ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦଃ ୨.
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାନ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ମହେଶ୍ୱର, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଏତଂ ନଂଦିନମାରୁହ୍ଯ ନାନାଵିଧଗଣାନ୍ଵିତା ୨.
ନନ୍ଦି ଉପରେ ଚଢ଼ି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଣମାନେ ସହିତ ଦେବୀ ଚାଲିଗଲେ।
ତୈର୍ଗଣୈଃ ସଂଵୃତା ଦେଵୀ ଜଗାମ ପିତୃମଂଦିରମ୍ ୨.
ସେହି ଗଣମାନଙ୍କ ଘେରାଉ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଭୂଷଣାନି ମହାର୍ହାଣି ତେଭ୍ଯୋ ଦେଵ୍ଯୈ ପରଂତପଃ ୨.
ସେ ମହାତ୍ମା ତାପସୀ, ଦେବୀଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହନା ଦେଲେ।
ଦେଵ୍ଯା ଗତଂ ଵୈ ସ୍ଵପିତୁର୍ଗୃହଂ ତଦା ଵିମୃଶ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଭଗଵାନ୍ମହେଶଃ ୨.
ଦେବୀ ଜେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଭଗବାନ ମହେଶ୍ୱର ସମସ୍ତ କଥା ଭାବିଲେ।
ଦାକ୍ଷାଯଣୀ ଗତା ତତ୍ର ଯତ୍ର ଯଜ୍ଞୋ ମହାନଭୂତ୍ ୩.
ଦାକ୍ଷାୟଣୀ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିଲା।
ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତା ତଦା ଦେଵା ଅଵତୀର୍ଯ ନିଜାସନାତ୍ ୩.
ସେ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଥିବା ବେଳେ, ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଆସନରୁ ଉଠି ନମିଲେ।
ମାତରଂ ପିତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁହୃତ୍ସଂବଂଧି ଵାଂଧଵାନ୍ ୩.
ମାଆ, ବାପା, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ନିକଟଜନମାନେ ଦେଖିଲେ।
ବଭାଷେ ଵଚନଂ ଦେଵୀ ପ୍ରସ୍ତାପସଦୃଶଂ ତଦା ୩.
ସେଇ ସମୟରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଅନୁଯାୟୀ ଉଚିତ କଥା କହିଲେ।
ଯେନ ପୂତମିଦଂ ସର୍ଵଂ ସମଗ୍ରଂ ସଚରାଚରମ୍ ୩.
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି—
ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ମଂତ୍ରାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ହଵ୍ଯଂ କଵ୍ଯଂ ଚ ଯନ୍ମଯମ୍ ୩.
ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଯାହା ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଉପହାର ଦିଆଯାଏ, ସେ ସବୁ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭର କରେ।
ଶଂଭୁନା ହି ଵିନା ତାତ କଥଂ ଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ ୩.
ହେ ବାପା, ଶଂଭୁ ବିନା କିପରି ଯଜ୍ଞ ଚାଲିପାରିବ?
ହେ ଭୃଗୋ ତ୍ଵଂ ନ ଜାନାସି ହେ କଶ୍ଯପ ମହାମତେ ୩.
ହେ ଭୃଗୁ, ତୁମେ ଜାଣିନାହ, ହେ କଶ୍ୟପ, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ—